Berat yavaş adımlarla bana doğru yürümeye başladı.
Durmadı.
Bir adım…
Bir adım daha…
Ben ise olduğum yerde bekledim.
Yanıma kadar geldi.
Aramızda neredeyse bir karış mesafe kalmıştı.
İlk kez bu kadar yakınımdaydı.
İstemsizce nefesimi tuttum.
Yüzü iyice yüzüme yaklaştı.
Gözlerini gözlerimden ayırmadan konuştu.
Alçak…
Ama buz gibi bir sesle.
“İstemezdim.”
Kalbim hızlandı.
“Bu evlilik olmasın isterdim.”
Bir an gerçekten umutlandım.
Tam konuşacakken devam etti.
“Ama…”
Çenesi sertleşti.
“Senin kardeşin…”
Sesi biraz daha sertleşti.
“Kardeşimi kaçırdı.”
Gözlerini gözlerimin içine kilitledi.
“Bu saatten sonra…”
Her kelimeyi tane tane söylüyordu.
“…bu nikah olacak.”
Nefesim kesildi.
“…ve artık…”
Bir adım daha yaklaştı.
“…bunu ben de istiyorum.”
Dünyam başıma yıkılmışt
