“ว่าแต่พี่นรินทร์ เห็นพี่ภากรณ์บ้างไหมหายไปไหนเนี่ย? คงไม่หลงป่าอีกหรอกนะ” มินตราเอ่ยถามขึ้นระหว่างทางที่กำลังพากันเดินกลับไปยังที่พัก เพื่อจัดการเอาอุปกรณ์ต่างๆไปถ่ายภาพหมู่บ้านพร้อมกับเรียบเรียงบทความสำหรับนิตยสารเมื่อมองไปรอบๆไม่เห็นวี่แววของภากรณ์เดินตามมา
“ไม่รู้สิ รายนั้นเขาคงไม่ไปไหนที่ทำให้ตัวเองหลงป่าหรือเดือดร้อนหรอก” นรินทร์เอ่ยตอบอย่างไม่ใส่ใจ
“จริงของพี่นรินทร์ คนเห็นแก่ตัวแบบนั้น” เทวินเอ่ยขึ้นอย่างเห็นด้วยกับที่นรินทร์พูด
“แต่จะว่าไปก็น่าสงสารอยู่นะ มึงไม่คิดงั้นเหรอ? ตามมาคนเดียวซ้ำยังแยกจากกลุ่มอีก ภากรณ์ก็ไม่มีเพื่อนคนไหนเลยนะ มึงช่วยใจดีกับมันหน่อยเถอะ” นิลนนท์เอ่ยขึ้นอย่างนึกเห็นใจ นรินทร์ได้ยินอย่างนั้นก็อดคิดตามไม่ได้ว่ามันจริงอย่างที่นิลนนท์พูด เพราะภากรณ์เอาแต่มีเรื่องกับคนที่เข้าหาเธอไปทั่วไม่เว้นแม้กระทั้งเพื่อน ไม่รู้จะอยากชนะไปถึงไหนทั้งที่เขาก็ไม่ได้รักเธออย
