แววตาของนรินทร์ที่จ้องมองพชรเปลี่ยนไปจากเดิมดวงตาใสที่เคยมองเขาด้วยความรักบัดนี้แปรเปลี่ยนเป็นหวาดกลัว แม้ว่าเขาจะล่วงรู้อยู่แล้วว่าความรู้สึกของเธอที่มีต่อเขาจะเปลี่ยนไป แต่ใจของเขากลับทำใจยอมรับไม่ได้เมื่อมันเกิดขึ้น
“คุณกลัวผมหรือครับ?”
ใจหนึ่งก็กลัวสิ่งที่เธอไม่รู้จักอีกใจหนึ่งก็ปวดใจกับถ้อยคำที่ตัวเองปฏิเสธ เธออยากจะบอกว่าเธอยังรู้สึกดีกับเขาแต่ก็กลัวเกินกว่าจะพูดออกมา นรินทร์หลุบตาลงเม้มปากแน่นหลบเลี่ยงสายตาของเขาที่จ้องมองเธออย่างรอคำตอบ พชรรู้ดีว่าตอนนี้เธอก็คงยังสับสน เขาจึงพ่นลมหายใจออกมาเบาๆ
“ผมแค่จะช่วยรักษาคุณ” พชรเอ่ย
“คุณไม่ใช่หมอสักหน่อย…เรียกหมอมาดีกว่าค่ะ” นรินทร์เอ่ยขึ้นอย่างไม่ยินยอม พชรได้แต่เพียงปั้นหน้ายิ้มรับแม้ว่าจะเขาจะรู้สึกเศร้าแค่ไหนก็ตาม เขายังคงดื้อดึงเดินไปนั่งลงข้างๆที่เธอนอนอยู่
“นี่คุณ! คุณ!” นรินทร์ตกใจสุดขีดอีกครั้งเธอหลับตาปี๋ร่างของพชรที่ไม่ใช่ม
