เมื่อนรินทร์เดินตามหาเพื่อนๆในแต่ละห้องใกล้ๆ กลับปรากฏว่าเห็นเพียงเสื้อผ้าที่ใส่แล้วกองไว้แต่ละกอง ไม่เห็นคนอยู่เลยเธอคิดว่าเพื่อนๆของเธอคงออกไปที่บ้านพักเก่าที่ไฟไหม้ไปแล้วแน่ๆ อุปกรณ์การทำงานทุกอย่างอยู่ที่บ้านนั้น โชคร้ายหน่อยคือมันไหม้ไปหมดแล้วและนรินทร์คิดว่ามันต้องเป็นอย่างนั้นแน่ๆ
เธอจึงเลือกที่จะเดินออกจากคฤหาสน์ของพชรไป เธอไม่เห็นใครนอกจากผู้หญิงคนนั้นที่นั่งเฝ้าเธอในห้อง นรินทร์เงยหน้ามองท้องฟ้าก็พอจะรู้ได้ว่ามันน่าจะช่วงบ่ายคล้อยแล้ว เพราะฉะนั้นเธอเลยตั้งใจจะตรงไปที่ยังบ้านพักนั้นก่อน แต่ทว่าเมื่อเดินลัดเลาะไปท้องฟ้าที่สว่างเมื่อครู่เริ่มมืดครึ้มทั่วหมู่บ้าน นรินทร์มองไปรอบๆก็ไม่เห็นแม้แต่ชาวบ้าน
ความจริงแล้วคีภัทราไม่ได้คาดหวังกับปอบตาดำเสียเท่าไหร่ ดูจากการหลบซ่อนตัวของยายปอบแล้วก็รู้ว่ายายปอบนั้นขี้ขลาดเพียงใด แต่การที่ให้ยายปอบนั้นเข้ามาในหมู่บ้านก็เพื่อสร้างให้พญาเพชรแก้ว
