“คนอย่างคุณยังมีหน้ามาพูดถึงศีลข้อสามด้วยหรือครับ?” พชรกัดฟันแน่นอีกทั้งยังพูดตอกหน้าภากรณ์อย่างไม่มีทีท่าเกรงกลัว แม้ว่าภากรณ์จะคว้าคอเสื้อของเขาเอาไว้อย่างเอาเรื่องก็ตาม
“ทำไมกูจะพูดไม่ได้ ก็นั่นเมียกู!!” ภากรณ์ยังคงตะหวาดเสียงกร้าวไม่ยอมละมือปล่อยคอเสื้อของพชรเลย นรินทร์รีบลุกขึ้นแล้วเข้าไปห้ามทั้งสองคนด้วยสีหน้าเคร่งเครียด
“พอได้แล้ว! หยุด!” นริทร์พยายามจะแยกทั้งสองออกจากกัน เธอพยายามแกะมือของภากรณ์ให้ละออกจากพชรแต่ภากรณ์กลับไม่ได้สนใจเธอเลยแม้แต่น้อยซ้ำยังไม่ยอมปล่อย
“หึ...เมีย?” พชรยกยิ้มพลางจ้องมองภากรณ์ด้วยสีหน้าที่ไม่เชื่อในคำพูดของเขา ภากรณ์เห็นอย่างนั้นก็โมโหจนหน้ามืดตามัว กัดฟันแน่นจนเส้นเลือดที่ขมับปูดโปนเห็นชัด
“ยังต้องให้กูพูดย้ำให้ชัดๆอีกเหรอวะ?! ว่าเมื่อคืนกูมีความสุขกันมากขนาดไหนในถ้ำนั้น”
เพี๊ยะ!!!!
นรินทร์ได้ยินที่ภากรณ์พูดก็ผลักเขาออกสุดแรงก่อนจะฟาดฝ่ามือไปที่
