นรินทร์เดินเคียงคู่กับพชรตามทางไปเทวาลัยของหมู่บ้าน แต่กลับไม่มีใครพูดอะไรออกมาสักคำได้แต่เดินไปเรื่อยๆอย่างช้าๆ และหันมองหน้ากันไปมาด้วยรอยยิ้ม ในมือเล็กของนรินทร์ยังคงถือดอกมะลิดอกนั้นที่พชรยื่นให้มองหน้าเขาพลางสลับมองดอกไม้ในมือของตน
“แล้วคุณจะอยู่กับฉันจนค่ำเลยไหมคะ?” นรินทร์หันไปเอ่ยถาม เพราะที่ผ่านมาเขาไม่เคยอยู่จนฟ้ามืดเลยสักครั้ง พชรยิ้มตอบก่อนจะพูดขึ้น
“คุณนรินทร์พูดเหมือนอยากให้ผมอยู่กับคุณนานๆ” พชรเอ่ยหยอกเธอด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความสุข นรินทร์อ้าปากค้างอีกครั้งกับความหลงตัวเองของเขาก่อนจะพูดขัดขึ้น
“ถ้าอย่างนั้นกลับไปเถอะค่ะ กลับตอนนี้เลยก็ได้”
“พูดอย่างนี้แสดงว่าคุณอยากให้ผมอยู่จริงๆสินะครับ” พชรยังคงไม่หยุดหยอกล้อเธอ นรินทร์ขมวดคิ้วเล็กน้อยแต่ริมฝีปากกลับเปื้อนรอยยิ้มอย่างขวยเขินแล้วรีบเดินนำเขาไป พชรมองตามแผ่นหลังของเธอด้วยรอยยิ้มก่อนจะรีบเร่งฝีเท้าเดินให้ทันเธอ
ทั้
