CHAPTER TWO
1435 Words
Cafe
Celeste's POV
May kakaibang epekto ang umaga pagpasok ko sa silid ng Psych 102. Para bang mas gising pa ang sinag ng araw kaysa sa mga estudyanteng naroon.
Marahang sumisingit ang liwanag sa matataas na bintana, dumadampi sa mga lumang armchair na ilang henerasyon na rin ng mga estudyante ang nakagamit. Amoy papel, lumang tinta, at kape ang buong silid. Malamang may nagpasok na naman ng kape kahit alam nilang tahimik na ipinagbabawal iyon ng professor.
Nasa gitna ako ng classroom, nakaupo nang parang maayos lang ang lahat. Nakapatong ang siko ko sa mesa habang bahagyang dumudulas ang cream-colored cardigan ko sa isang balikat. Bukas ang notebook ko sa harapan, pero kalahati pa lang ang laman nito.
Nagkalat ang mga sulat sa pahina, parang mga ideyang hindi pa rin makahanap ng tamang direksiyon.
Nakatapat ang ballpen ko sa papel, pero hindi ito gumagalaw.
Hindi naman ako inaantok.
Hindi lang talaga ako naroon.
Paulit-ulit na bumabalik sa isip ko ang nangyari kagabi. Ang bookstore, ang amoy ng mga lumang libro, at ang kakaibang katahimikan sa pagitan ng mga estante. Ganoon din ang sandaling sabay naming inabot ang iisang libro, na para bang nagkamali ang mundo sa pagsukat ng distansya naming dalawa.
Napapikit ako sandali bago ibinalik ang tingin sa notes ko.
Stranger lang iyon.
Agad na sumunod ang isip kong parang gustong ituwid ang sarili.
Oo. Isang estranghero lang.
Pero habang isinusulat ko ang tungkol sa cognitive biases, hindi ko maiwasang mapangiti sa kabalintunaan nito. Nakakatawang isipin na pinag-aaralan ko kung paano nililinlang ng isip ang tao, samantalang ako mismo ay hindi sigurado kung isip ko ba ang niloloko ko o ang puso ko.
"Ms. Mary Celestine Reyes." Naputol ang takbo ng isip ko.
Pag-angat ko ng tingin, nakatingin na sa akin ang professor. Nakasandal siya sa whiteboard, nakapulupot ang isang braso sa dibdib na para bang matagal na niyang hinihintay na bumalik ako sa klase.
"Mukhang present ka nga physically," sabi niya, may bahagyang amusement sa boses. "Pero mukhang nasa ibang planeta ang isip mo. Can you explain confirmation bias?"
May ilang kaklase ang napahagikgik.
Akala ninyo hindi ko alam ang sagot.
Bahagya akong umayos ng upo at isinuklay ang nalaglag na hibla ng buhok sa likod ng tainga ko bago ako sumagot.
"Confirmation bias is the tendency to focus on information that supports what we already believe while unconsciously ignoring anything that contradicts it." Tumango ang professor.
"Good. At least enrolled pa rin pala ang subconscious mo." Mas lumakas nang kaunti ang tawanan sa loob ng silid.
Ngumiti lang ako nang magalang bago muling yumuko sa notebook ko.
Pero kahit naroon ako, alam kong hindi pa rin talaga bumabalik ang isip ko sa lecture. May isang bahagi nito ang naiwan pa rin sa bookstore kagabi.
Sa isang estrangherong hindi ko pa alam ang pangalan.
Biglang nanginig ang cellphone ko sa ibabaw ng mesa.
Pasimple kong sinilip ang screen.
Sofia 💖:"Bes! May bagong barista sa café sa tapat ng school. Ang pogi sobra! Tara mamaya, please!"
Napatitig ako sa mensahe nang mas matagal kaysa kailangan.
Napangiti ako nang bahagya.
May mas pogi pa ba...
Hindi ko na tinuloy ang isip na iyon.
Mabilis kong ni-lock ang cellphone at ibinalik sa bag.
Hindi dahil wala akong maisasagot.
Kundi dahil ayokong bigyan ng pagkakataon ang isip kong tapusin ang pangungusap na ako mismo ang umiiwas marinig.
Diego's POV
Sa tapat mismo ng unibersidad, may isang café na parang hindi kabilang sa pagmamadali ng umaga.
Habang nag-uunahan ang mga estudyante sa deadlines, quizzes, at mga kulang na tulog, kakaiba ang mundong nasa loob ng café.
Mas tahimik. Mas mabagal ang oras. Sumasabay ang mahinang indie music sa tunog ng espresso machine at sa singaw ng gatas na paulit-ulit na pinapainit sa likod ng counter.
Malayang pumapasok ang sinag ng araw sa malalawak na salamin sa harapan, dumadampi sa mga kahoy na mesa na ilang taon nang saksi sa mga review session, group meetings, laptop na halos hindi naipapatay, at mga kuwentuhang mas humahaba kaysa sa orihinal na plano. Amoy roasted coffee beans, caramel syrup, bagong lutong tinapay, at vanilla ang buong lugar, na para bang tuluyan nang kumapit ang bango nito sa bawat sulok ng café.
Inayos ko ang itim na apron na nakatali sa baywang ko.
Hanggang ngayon, hindi pa rin ako sanay sa pakiramdam na may suot akong unipormeng mukhang responsable ang nagsusuot.
Bahagyang gusot ang tela sa ibabaw ng shirt ko. Nakatupi ang manggas hanggang bisig, hindi dahil may style akong sinusunod kundi dahil sapat na ang dami ng coffee stains na nakuha ko noong training para matuto akong huwag nang ibaba pa ang manggas.
Gaya ng dati, magulo na naman ang buhok ko. Sinubukan ko pa iyong ayusin noong una, pero kalaunan napagtanto kong wala rin namang saysay.
"Diego, ikaw muna sa front counter."
Lumingon ako sa katrabaho kong abala sa espresso machine.
"Front counter? As in kakausapin ko talaga ang customers?" Tumawa siya.
"Oo. Maliban na lang kung gusto mong maghugas ng baso hanggang closing." Napabuntong-hininga ako.
"Perfect. Ganito pala ang unang hakbang para maabot ang artistic dreams ko." Napailing lang siya habang pinipigilan ang tawa.
Wala naman akong nagawa kundi pumuwesto sa harap ng counter.
Hindi naman kasi interesado ang renta sa artistic dreams.
Ganoon din ang hospital bills.
Mula nang ma-stroke si Papa noong nakaraang taon, nag-iba ang takbo ng buhay sa bahay. Mas naging tahimik ang mga hapunan. Naging normal ang pabalik-balik sa ospital. Natutunan ni Mama ngumiti habang tahimik na kinukuwenta sa isip ang susunod na babayaran.
Si Ate, na nagtatrabaho sa Canada, ang tahimik na sumalo sa mga responsibilidad na hindi naman dapat siya lang ang nagdadala.
At alam ko iyon.
Kaya ako narito.
Hindi dahil pangarap kong maging barista.
Hindi rin dahil bigla kong natuklasan ang passion ko sa customer service.
Narito ako dahil mahal ang mga camera.
Mahal ang editing software.
Mahal ang film projects, lenses, storage drives, workshop fees, at halos bawat hakbang papunta sa pangarap kong maging film director.
Kaya kong tanggapin ang tulong pagdating sa tuition, gamot ni Papa, at gastusin sa bahay.
Pero pagdating sa pangarap ko...
Hindi na puwedeng kay Ate ko pa rin iaasa.
Kaya heto ako.
Pumapasok sa café tuwing umaga bago ang klase at pilit na natututong gumawa ng latte art kahit wala naman talaga sa bucket list ko.
Hindi glamorous.
Hindi cinematic.
Pero kailangan.
"Next!"
Lumapit ang grupo ng mga estudyante sa counter habang nagtatawanan sa sarili nilang usapan. Kinuha ko ang marker at nagsimulang magsulat ng mga pangalan sa paper cups. Sunod-sunod ang orders.
Iced Americano.
Vanilla Latte.
Extra caramel.
Oat milk.
Paulit-ulit.
Pare-pareho.
At sa totoo lang, komportable ako sa routine.
Madaling sundan.
Walang komplikasyon.
Hanggang sa tumunog ang maliit na kampanilya sa ibabaw ng pinto ng café.Karaniwan lang naman ang tunog na iyon. Naririnig ko iyon halos kada limang minuto.
Pero sa pagkakataong iyon...
Napatingin ako.
At sa loob ng isang iglap, parang may bahagyang bumagal sa paligid.
Pumasok siya.
Ang babaeng nakasabay kong umabot sa libro sa bookstore kagabi.
Nakasuot siya ng light blue na dress na marahang sumasabay sa bawat hakbang niya. Nakapatong sa balikat niya ang cream-colored cardigan na tila basta na lang niya isinuot bago umalis ng bahay. Nakatali nang mababa ang buhok niya, simple lang, pero may ilang hiblang malayang nakapalibot sa mukha niyang parang sinadyang iwan ng hangin.
Hindi ko alam kung bakit.
Pero pamilyar ang presensya niya.
Hindi dahil madalas ko na siyang makita.
Kundi dahil pakiramdam ko, may bahagi na siya ng isang eksenang hindi ko namalayang inuulit-ulit na pala ng isip ko.
Bahagyang lumuwag ang pagkakahawak ko sa marker.
Siya.
Hindi ko na kailangang sabihin nang malakas.
Alam ko na.
"Celeste! Dito!"
May kumaway sa kaniya mula sa mesa sa tabi ng bintana.
Celeste.
Iyon pala ang pangalan niya.
Hindi ko namalayang sinusundan na ng tingin ko ang bawat hakbang niya hanggang sa makaupo siya sa tabi ng kaibigan niya. Saglit na tumama ang sikat ng araw sa gilid ng mukha niya bago siya tuluyang naupo.
Celeste.
Bagay sa kaniya ang pangalan.
Simple.
Malumanay.
At mas mahirap kalimutan kaysa sa gusto kong aminin.
"Bro." May bahagyang tumapik sa balikat ko.
"Order." Napakurap ako.
Tama.
Nasa trabaho nga pala ako.
Muli kong kinuha ang susunod na paper cup at ipinagpatuloy ang ginagawa ko.
Pero kahit abala na ako sa pagkuha ng orders, pag-steam ng gatas, at pagsulat ng mga pangalan sa cups, may isang bahagi ng atensyon ko na ayaw manatili sa trabaho.
Tuwing may pagkakataon, kusang bumabalik ang tingin ko sa sulok ng café, at sa bawat pagkakataong ginagawa ko iyon...
Nandoon pa rin siya.
end of chapter two part 1
- Writer
