Glitch
Celeste's POV
Tatlong taon ang sapat para maging pamilyar ang isang buhay.
Hindi ibig sabihin noon ay naging madali na ang lahat, naging routine lang.
May mga umagang hindi ko na kailangang magmadali dahil kabisado na ng katawan ko ang bawat galaw. Gigising ako bago pa tumunog ang alarm, magtitimpla ng kape, didiligan ang maliit na snake plant sa tabi ng bintana ng apartment ko, saka bubuksan ang laptop para silipin ang schedule ng araw. Wala nang exam na kailangang habulin. Wala nang thesis. Wala nang tutoring sessions pagkatapos ng klase. Ang kapalit noon ay meetings, deadlines, revisions at manuscripts na kailangang matapos bago sumapit ang susunod na linggo.
Hindi ko namalayang ganito na pala ang buhay ko. Tahimik, maayos, paulit-ulit, At sa totoo lang gusto ko iyon.
Writi
