Celestina's POV
Tatlong taon.
Nakakatawa isipin kung gaano kabagal ang oras noong college, pero ngayon, parang isang iglap na lang ang lahat. Dati, binibilang ko pa ang bawat linggong lumilipas, bawat deadline, bawat exam, bawat pagkakataong baka muli ko siyang makita. Ngayon, hindi ko na namamalayang lumilipas ang mga buwan habang nakayuko ako sa harap ng laptop, hinahabol ang panibagong manuscript na kailangang ma-edit bago sumapit ang alas singko ng hapon. Siguro nga, kapag naging abala ka sa pagbuo ng sarili mong buhay, natututo kang huminto sa pagbilang ng mga araw. Hindi dahil nakalimutan mo na ang nakaraan, kundi dahil wala ka nang oras para balikan iyon.
Hindi ko naman pinangarap na maging writer noong bata pa ako. Ang alam ko lang, mas madali akong huminga kapag nagsusulat. Ha
