continuation,
Celeste's POV
Sa labas ng café, nagsisimula nang umulan. Hindi naman malakas. Iyong mahihinang patak lang na dumadampi sa salamin at nag-iiwan ng maliliit na bakas bago tuluyang mawala.
Madalas kong isipin na ganoon ang mga tao sa buhay natin.
May mga dumadaan lang, may mga nananatili. At may mga taong hindi mo namamalayang unti-unti nang nagiging bahagi ng kuwento mo.
Hindi sa isang malaking eksena.
Hindi sa dramatic na paraan, kundi sa maliliit na sandali.
Sa mga usapang inaabot hanggang gabi. Sa mga tawang hindi mo namamalayang hinahanap mo na. Sa mga pagkakataong mas nagiging matapang ka dahil nandiyan sila.
“Hoy.” Napakurap ako.
“Ha?”
“Nag-ooverthink ka na naman.” Napailing ako.
“Psychic ka ba?”
“Hindi.”
“Paano mo nalaman?”
“May specific kang mukha kapag n
