Kaan: “Bu ne biçim görev?”
Kara: “Kaan abi, sen bence yanına başkasını al. Ben de pavyona bakayım.”
Kaan: “Olmaz. Bizi Hakkı abim hangi göreve verdiyse biz o göreve bakalım. Yoksa bir yerde falan verirsek bu defa affetmez.”
Kara: “Kaan, ben nasıl dayanırım sevdiğim kızın başka bir adam ile nişanlanmasına? Dayanamıyorum artık. Kaan abi benim işim var, gideyim dinleneyim. Telefonum kırıldı malum, yaralandım da. Biraz dinleneyim.”
Kaan: “Tamam. İki gün sonra nişan var, unutma. Oradaki güvenliği sağlamak bizim işimiz. Hazırlan, bunlar çok tehlikeli adamlar.”
Kaan: “Tamam abi, sen merak etme.”
Kaan oradan çıkıp hastaneye gitti. Yavuz kendine gelmişti. Kaan, Yavuz’un yanına vardı; servise çıkarmışlardı.
Kaan: “Kardeşim, nasılsın?”
Yavuz konuşamıyordu bile. O kadar hırpalanmıştı ki iyileş
