Kaan kapıyı tekmeleyerek zar zor açtı. Elif kendisine o kadar yaklaşmıştı ki…
Elif: “Kaan, biliyorum sensin. Ne olur dur, beni burada tek başıma bırakıp gitme, ne olur!”
Kaan, gözleri dolarak arkasına bakmadan hızla koşarak karanlığın içinde kayboldu. Uzaktan Elif’i de izliyordu. Elif, onu görebilirim umuduyla etrafına bakıyordu ama nafile… Kaan onu uzaktan izliyordu ancak hıçkıra hıçkıra ağlıyordu. Elif ise kapının önünde ağlıyordu.
Kaan: “Elif’im, bizi bu şekilde ağlatanları ben de bir gün çok güzel ağlatacağım, göreceksin. En başta o zalim babanı mahvedeceğim.”
Elif daha kapıdaydı. O gerizekâlı Ramazan geldi, Elif’le konuşmaya başladı. Kaan uzaktan deliriyordu.
Ramazan: “Neredesin hayatım? Seni merak ettim. Elif’e ne oldu, ağladın mı?”
Elif: “Sana bak be Ramazan, ben seninle güzel
