4.Bölüm
1004 Words
Kaan, Elif’i kapısının önüne bıraktı ve onu izliyordu. O sırada Kaan’ın aynı görev için görevlendirilen arkadaşı, Kaan’ın kapısının önünde bekliyordu.
— “Kaan, oğlum sen delirdin mi? Bu kız da kim? Sen ne yaptığının farkında mısın? Bizi buraya ne için gönderdiler? Halkla iç içe olmayın dediler; sen maşallah kızlarla düşüp kalkıyorsun.”
Kaan, arkadaşına dönüp,
— “Bak, ağzını topla! Yok öyle bir şey!” dedi.
Arkadaşı sinirle,
— “O kız kimdi o zaman? Oynaşma kızlarla!” diye üsteledi.
Kaan dişlerini sıktı:
— “Bak, ağzını topla. Seni mahvederim.”
Arkadaşı kaşlarını kaldırdı:
— “Vay be… demek kızdan etkilenmişsin. Kaan, burada ciddi bir görev için buradayız!”
Kaan, Elif’in içeri girip girmediğine bakıyordu. Arkadaşı bağırdı:
— “Kaan! Oğlum sana diyorum! Alo! Beni kıçınla mı dinliyorsun?”
Kaan dalgın bir şekilde,
— “Ha? Dalmışım…” dedi.
— “Dalmayacaksın!” diye bağırdı arkadaşı. “Kızları bırak! Oğlum bu iş çok ciddi. Bak, çeşitli ipuçları bulduk. İstanbul’dan buraya bu görev için geldik. Aklını başına al! Şu an öyle bir işin içine düştük ki… Allah yardımcımız olsun!”
Kaan kaşlarını çattı:
— “Nasıl yani?”
Arkadaşı derin bir nefes aldı:
— “Nihayet duydun beni! Bilseydim seninle birlikte ev tutardım. Dikkat çekmemek için elimizden geleni yapıyoruz; senin yaptığına bak! Gelmiş burada kızlarla oynaşıyor!”
Kaan hiddetlendi:
— “Oynaşmıyorum!”
— “Oynaşmıyorsan neden seni en az yüz defa aradım da cevap vermedin? Beni buralara kadar getirttin! Kızlarla yatmayı bırak. Görev bitsin, sonra ne bok yersen ye!”
Kaan dayanamadı, yumruk attı:
— “Ağzını topla!”
Arkadaşı yumruğu silip hiddetle baktı:
— “Toplamazsam ne olur? Söyle!”
Kaan dişlerini sıkarak,
— “Ben o kızla yatmadım! Bok da yemiyorum!” dedi.
Arkadaşı derin bir nefes aldı:
— “Kaan… şu an bizi bekliyorlar. Sana ulaşamadığımız için operasyonu iptal ettik. Adamları tam suçüstü yakalayacaktık! Bu adamlar çok tehlikeli. Bir yolunu bulup kaçıyorlar her defasında. Şimdi sen böyle yaparsan, biz bu adamları nasıl yakalayacağız? Aklını başına al!”
Sonra ses tonunu düşürdü:
— “Ben bir yalan uydururum. ‘Telefonu bozulmuştu’ derim. Ama sen de bu kız mevzusunu bitir. Görev bitsin, sonra ne halt yiyorsan ye. O zaman birlikte de gideriz; kızın yanında biri varsa birlikte o işi de hallederiz!”
Kaan sinirle,
— “Bak hâlâ konuşuyor!” dedi.
Arkadaşı parmağını salladı:
— “O kızla bağını koparıyorsun. Bu görev uzun sürecek. Beni çıldırtma. Yarın evin yerini değiştiriyorsun. Deşifre olman yasak. Amire söyleyeceğim; yerini değiştirsin. İki güne başka yere taşınıyorsun.”
Kaan panikledi:
— “Ne olur yapma!”
Arkadaşı kararlıydı:
— “Bak kardeşim… bu işin ucunda ölüm var. Biz bu adamları durdurmazsak çok daha pis işlere bulaşacaklar. Başlarındaki adamı bulmamız lazım.”
Arkadaşı giderken geri döndü ve bir tuşlu telefon bıraktı. İçinde yeni bir hat vardı:
— “Eski telefonunu at. Bu hatta sahip çık. Sen o hattı da deşifre ettirmişsindir.”
Ertesi gün Kaan, Elif’i çağırdı. Yüzü solgundu.
— “Annem çok hastaymış… gitmem gerekiyor. Beni unutma. Ben yine geleceğim. Merak etme.”
Elif’in gözleri doldu.
Kaan dayanamadı; Elif’i dudaklarından öptü. O hırçın, küfürbaz kız duygulanmıştı. Kaan’ın onu öpmesine ses çıkarmadı. Hatta o da Kaan’ı öptü. Dakikalarca…
Sonra Kaan fısıldadı:
— “Annem iyileşene kadar gelemeyeceğim. Beni de arama…”
Elif şaşkındı:
— “Nasıl yani? Arama ne demek? Kaçıncı yüzyılda yaşıyoruz? Telefon neden yasak?”
Kaan sadece,
— “Telefonunu kapatma. Ben seni ararım.” dedi.
Elif geri çekildi:
— “Beni kandırdın değil mi? Benden kaçıyorsun! Dürüst olabilirdin! Beğenmediysen söyle!”
Kaan gözlerinin içine baktı:
— “Vallahi çok sevdim seni…”
Elif öfkeyle,
— “Yürü git! Erkek değil misiniz siz? Bir kız pas verdi mi hemen şutlarsınız! Defol git! Şerefsizsin! Duygularımla oynadın, beni küçük düşürdün!”
Kaan yalvardı:
— “Ne olur Elif… böyle düşünme!”
Tam o sırada evin önüne bir araç yanaştı. Araçtan inen adam,
— “Abi Kaan sen misin? Eşyalarını taşımaya geldik.” dedi.
Elif kahroldu:
— “Vay… komple kaçıyorsun yani.”
Kaan paniğe kapıldı:
— “Elif ne olur dinle beni!”
Elif’in tokadı mahallede yankılandı:
— “Orospu çocuğu!”
Ve arkasına bile bakmadan gitti.
Kaan yeni evine taşındı. Şehrin öbür ucuna… Elif’e o kadar uzaktı ki.
Elif, onun Ankara’da olduğunu sanıyordu.
Oysa Kaan aynı şehrin içindeydi; ama konuşmaları yasaktı.
Aşklarının en güzel yerinde ayrılmak zorunda kalmışlardı.
Elif her gece sessizce ağlıyordu.
Onları bir tek Mehmet Amca biliyordu.
— “Kızım, Kaan nerede?”
— “Amca, Ankara’ya gitti. Annesi hastaymış.”
Mehmet Amca içtenlikle,
— “Gitsin kızım… yine gelir,” dedi.
Sonra içinden, “Bu çocuk ne işler çeviriyor?” diye geçirdi.
O gün Kaan’ın arkadaşı Yavuz geldi.
Kaan onu görünce ayağa kalktı.
— “Yavuz… şimdi ne yapacağız?”
Yavuz ciddileşti:
— “Adamlar çok organize abi. Başlarındaki adam o kadar zeki ki… Şimdiye kadar gittiğimiz görevleri unut. Küçücük bir hata canımıza mal olabilir. Aylarımızı, yıllarımızı alabilir. Her gün yeni bir bilgi geliyor. Tam bir şey planlıyoruz, karşımıza yeni bir problem çıkıyor.”
Kaan başını salladı.
Yavuz devam etti:
— “Senin görevin belli. Adamların bir lokanta işlettiklerini duyduk. Orada bekleyeceksin. Kimler giriyor, kimler çıkıyor… her şeyi izleyeceksin. Her gün farklı arabayla gideceksin. Dikkat çekme. Gerekirse müşteri gibi gir. Sırtında gitarla gir, sohbet aç. Sen anladın.”
— “Tamam kardeşim. O iş bende.”
Yavuz gülümsedi:
— “Bu işten alnımızın akıyla çıkarsak… sani var ya, baştan ayağa giydiririm! Ve bak… unutmuyorsun! Eğer unutursan seni rezil ederim.”
Kaan başını salladı.
— “Yavuz… o gün sana tokat attım. Hakkını helal et.”
— “Helal olsun kardeşim,” dedi Yavuz. “Ben seni bilirim. İlk defa bir kıza böyle tutulmuşsun. Bu görev bitsin… düğününüzü ben yapacağım. Size kocaman bir altın!”
Kaan güldü:
— “Süper o zaman!”
Yavuz,
— “Ben gideyim, yoksa param kalmayacak,” diyerek çıktı.
Kaan yatağa uzandı.
Gözlerini kapattı.
Elif…
Onu o kadar sevmişti ki…
Bir dakika bile düşünmeden yapamıyordu.
Elif de aynı şekilde onu düşünüyordu. Her gün onun balkonuna bakıyor, bir umut arıyordu.
Ama nafile…
Kaan’dan ne ses vardı ne haber.
Sanki kuş olup uçmuştu.
- Writer
