Kinaumagahan, akala ko, mahihirapan akong harapin ang bukas. Pero magaan ang pakiramdam ko pagkagising. Nang maiiyak ko ang lahat ng sama ng loob ko kay Nanay Editha. Nang makita kong masaya ang anak kong si Rapha. Nang nagdesisyon akong hayaan ang panahon para sa pag-ibig at bigyan pagkakataon ang anumang pag-ibig na meron si Ken, tila ba naglaho ang sakit. Hindi man madaling kalimutan, kaya ko naman sigurong magpatawad...
Sa tamang panahon, sa ibibigay ng pagkakataon...
"Are you okay now?"tanong sa akin ni Ken na pasulyap-sulyap sa akin habang siya ay nagda-drive. Nilawakan ko ang ngiti ko sa labi nang lingunin siya.
"Oo, naman. Maayos na ako!" sagot ko. Mas naging positibo. Hindi pa masyadong malinaw ang lahat ng bagay tungkol sa ugnayan ko kay Mama, rather I say, kapatid ko at sa p
