İLK AŞK

4.BÖLÜM

Küçücük bir hayattan çıkıp bu kadar şatafatın içine karışmak daha şimdiden gözümü korkutmaya başlamıştı bile. Neyin içine girmiştim, neyin içine düşmüştüm böyle aklım almıyordu.

Emre beyin yönlendirmesiyle bahçede gezinen onca adamın içinden görünmeyen biri gibi geçip gittik. Büyük gösterişli bir kapının önünde durduğumuz da kapı yavaş yavaş aralandı ve iyi giyinimli orta yaşlarda bir kadın '' hoş geldiniz'' dedi gülümseyerek.

Emre beyin '' Buyurun Deniz hanım '' demesiyle, başımı sallayarak açılan kapıdan içeriye girdim. Dış kapının kapanmasıyla Emre bey dışarı da kalmıştı ve ben karşımda bana gülümseyerek bakan bir kadınla baş başa kalmıştım.

''Tekrar hoş geldiniz. İsmim Sevil. Burada çalışıyorum.''

Tane tane konuşan kadına hızlı hızlı başımı sallayıp '' Bende Deniz'' dedim. '' Hasta bakmak için geldim.''

Sevil hanım biliyorum der gibi başını sallayıp '' sana odanı göstereyim. Ondan sonra da önce evi anlatırım sonra da Mehmet beyin yanına çıkarırım seni '' dedi.

Sevil hanımı onaylayıp girişin sağında kalan geniş girişe peşinden yöneldim. İki basamak merdiven indikten sonra ''burası büyük salon'' dedi.

Gerçekten de büyüktü.

Girişin olduğu tarafın solunda büyük yemek masası vardı. Oradan bir basamak daha iniyordun ve büyük oturma alanı. Krem ve gri koltukların tam karşısında dev ekran bir televizyon duruyordu. Televizyonun arka kısmı ise duvar değildi. Tahta aralıkla döşenmişti ve o ayrılan kısımda şömine vardı. Şöminenin karşısında rahat oturma alanları..

Sol tarafta ise mükemmel bir manzara.

Bahçe tamamen yeşilliklerden ibaretti. Köşe koltuk takımları, bahçe masa takımları ve kocaman bir havuz.Salonu gezme işimiz bittiğinde, Sevil hanım mutfağı da gezdirip kalacağım odayı gösterdi. Odam ikinci kattaydı. Bakacağım Mehmet bey de bu katta kalıyordu ve onun her an ihtiyacı olabilirdi.

Elimdeki çantayı odaya bıraktığım da '' siz dinlenin isterseniz '' dedi Sevil hanım.

Elimdeki çantayı yatağın köşesine bırakıp '' burada yaşıyorum zaten. Uzak bir yerden gelmedim. '' dedim. ''Mehmet beyle tanışsam daha iyi olur ''

Sevil hanım başını sallayıp merdivenlerin başında duran kapalı kapıya götürdü beni.

''Mehmet beyin her gün düzenli gelen bir hemşiresi var. İlaçları, rutin işlerini o hallediyor. Sinan bey akşam geldiğinde sana zaten yapman gerekenleri anlatır. ''

Onu onayladığım da kapıyı çaldı önce.

''Hadi sen gir'' diyerek bana arkasını döndü.

Kapıyı derin bir nefes alarak araladım. Kiminle, nasıl biriyle karşılaşacağımı bilmediğimden dolayı epey gergindim.

Kapıyı açıp yatakta bana bakan adamla göz göze geldiğimde kalbim hızlıca atmaya başladı. Karşımda beni görünce gülümseyen adamla dudaklarımdan sadece ''Mehmet amca '' cümlesi dökülebildi. Ayaklarım sanki yere çivilenmişti.

''Deniz''

Onun yıllar sonra sesini duymak bile gözlerimin dolmasına yetmişti de artmıştı. Kendimi hızlıca toparlayıp koşar adımlarla yanına gittim. Baş ucuna geldiğim vakit bana kollarını kaldıran adamla hızlıca boynuna sarıldım.

Göz yaşlarım peşi sıra akarken titreyen sesimle '' Mehmet amcam'' dedim.

Ona sarılmak babama sarılmak gibiydi.

Babam ve Mehmet amcam çocukluk arkadaşıydı. Yedikleri içtikleri hiçbir zaman ayrı gitmemişti. Ne Akif'i benden ayırmışlardı, ne de beni Akif'ten.

Mehmet amcam eşi öldükten sonra kendini oğluna adamıştı, o kadın gittikten sonra bende babama.

''Kızım'' dedi Mehmet amcam sıkı sıkı sarılırken bana.

Birbirimizden ayrıldığınız da ''sen?'' dedim titreyen sesimle. ''Nasıl buradasın Mehmet amca. Ben seni çok aradım. Akrabaları bakım evine bıraktı dediler. Gitmediğim yer kalmadı. Nasıl burada olursun'' dedim.

Mehmet amca akan göz yaşlarımı silip '' yeğenim aldı beni yanına kızım. Burası onun evi.'' dedi.

Bir kez daha kavuşmanın verdiği mutlulukla boynuna sarıldım.

''İyisin '' dedim ona bakarken.

''Çok iyiyim hemde '' dedi Mehmet amca.

''Sen iyi misin?''

Gözlerinin içine bakabildim sadece. İyi değildim. İyi olmaya, ayakta durmaya çalışıyordum sadece. Akif'siz, babamsız asla iyi olamıyordum.

''iyiyim.''

Mehmet amca, Akif'e benzeyen gözleriyle uzun uzun baktı yüzüme. Gözlerinden damlalar süzüldü. Akif'siz çöken yüzüme, kayıp olan ruhuma ağladı belkide.

''Akif '' dedi fısıldayarak.

Elini sıktım.

''Merak etme mezarına her gün gidiyorum. Dün gittim daha gül ektim bu seferde. Geçenlerde diktiğim kasımpatı bir tutmuş ki Mehmet amca görsen. Nasıl güzel. Her gün yıkıyorum hemde. Hiç kirli kalmıyor. Aklın kalmasın hiç. Bana emanet '' dedim titreyen sesimle. Damlalar tek tek süzüldü yine gözlerinden.

''Senesi için parada biriktirdim. Bu sefer lokma döktürmeyi düşünüyoruz ''

İki hafta sonra Akif'in senesiydi yine. Böyle böyle geçip gidiyordu ömrüm.

Sonra konuyu dağıtmak isteyerek '' yeğenim dedin Mehmet amca. Ben senin kardeşin olduğunu bilmiyordum. '' dedim.

Akif amca gözlerini kaçırarak ''Bir tane ablam vardı. Kaçarak evlendiği için görüşmüyorduk onunla. Ablam ölmeden oğluna söylemiş. O da gelip buldu beni. Allah razı olsun. Burada iyiyim. Kendi evim gibi. '' dedi.

Yeniden bana döndüğünde '' seni ona ben söyledim. Deniz'i bul bana dedim. Yanımda kalmayacağın için belki bakmak için kalırsa yanımda kalır. Kızım olur tekrar dedim'' dediğinde elinin üstüne öptüm.

''Ben sana gözüm gibi bakarım Mehmet amca. Sen deseydin ben gelmez miydim hiç ''

Mehmet amca '' gelmezdin '' dedi. ''Gelirdin ama burada kalmazdın. Giderdin akşamları. Bundan sonra gitme istiyorum. Kal yanımda. ''

Buruk bir ifadeyle gülümsedim.

''Döndü annem var ''

Derin bir nefes alarak '' onu ardımda bırakamam. Annem, canyoldaşım o benim ''dedim.

Mehmet amcam, ''hey gidi Döndü. '' dedi acıyan bir sesle.

Anlamayarak ona baktığım da '' boş ver kızım boş ver'' dedi. ''Zamanı geldiğinde anlatırım.''

Mehmet amcanın elini sıkarak '' anlat amcam '' dedim. ''Artık her şey her şeyin zamanı. ''

Mehmet amca kararsızlık yüzüme bakıp '' emin misin?'' diye sordu.

Başımı salladığım da ''biz gençken, Döndü babana sevdalıydı. Baban bilmezdi tabi ben anlamıştım o zamanlar. Döndü güzel kadındı çünkü isteyeni çoktu da kimseye varmıyordu. Baban da çok anlamamıştı Döndü ondan 2 yaş büyük olunca ihtimal bile vermemişti tabi. Sonra deden, kendi köylüsü olan''dediğinde duraksadı.

Kararsızlık yüzüme baktığında '' O kadınla evlendirdi'' dedim.

Mehmet başımı onaylayarak başını salladı.

''Baban el mecbur kabul etti. Deden sert bir adamdı. İtirazı kabul etmezdi. Gel zaman git zaman baban Perihan'ı sevdi zaten. Döndü de baban evlendikten iki sene sonra evlendi. Babanlarda aksilik gibi onların yanındaki eve geçti. Sonra olaylar patlak verdi işte. İkisi de çekip gitti, onlarla iki yuva da gitti.''

Nefretle güldüm.

İki yuva mıydı?

hangisi yuvaydı acaba. Eşlerine ihanet eden pisliklerin oldukları yer de kendileri de yuva da değildi.

''Döndü annem de sevdiği adamın çocuğuna annelik yaptı ''

Mehmet amca omuzlarını kaldırdı.

''Belki de sadece seni çok sevdiğinden annelik etti. ''

Belki de..

Zaman su gibi akıp giderken, odanın kapısı çaldı. Yavaşça açıldığında kapıda Sinan bey göründü. Yatağın ucundan hemen ayağa kalktım.

Sinan bey '' nasılsın Mehmet amca '' dediğinde yeğeni olarak onu düşündüm.

Mehmet amcam ''Aki-''dediğinde sustu.

Akif diyemeden acıma bir acı daha eklenirken, '' Alaz geldi mi?'' diye sordu.

Sinan bey '' Alaz bugün Azerbaycan'a ihale için görüşmeye gitti. Büyük ihtimalle yarın akşam döner. Ben, Deniz hanım ile görüşeyim. '' dediğinde Mehmet amcam '' ne görüşecekmişsin. Ben görüştüm zaten. Deniz benim felçli olduğumu da biliyor. Ne yapması gerektiğini de sana düşmedi onunla konuşmak '' dedi sert bir sesle.

Sinan bey ona gülerek bakarken, ben şaşkınlıkla bakakalmıştım.

''Mehmet amca?''

Mehmet amca bu sefer de bana dönüp '' sende sus bakayım. Git yemeğini ye yat dinlen zaten. Yarın seninle biraz bahçe de gezeriz. '' dediğinde Sinan beye döndüm kararsızlıkla.

Sinan bey onaylar gibi bir kez başını salladı. Onları baş başa bırakıp kaldığım odaya geçtim. Ardından kapıyı kapatıp, hala öylece duran çantamı açıp büyük odada gözlerimi gezdirdim. O da bizim ev kadardı.

Eşyalarımı uygun yerlere koyarak, yatağın üzerine oturdum. Çantamdan telefonumu çıkarıp önce annemi arayıp onunla konuştum, ardından da yarım kalan kitabıma devam ettim.

Ne ara uyuduğumu ise bilmiyordum.

-BÖLÜM SONU