Defne’nin dudaklarından dökülen buz gibi sözcükler, zehirli birer ok gibi Doğu’nun ruhuna saplanarak gülen yüzünü bir anda soldurdu.
Kulaklarında yankılanan “Sizde kimsiniz” sözcükleriyle ellerini hızla genç kızın yüzünden çekip, korkuyla bir adım geriledi. Biri ensesinden tutmuş, sırt üstü karanlık bir kuyuya çekiyordu sanki. Birkaç nanosaniyede aklından o kadar çok şey geçti ki. Defne’nin tekrar gözlerini açması elbette ki kendini hatırlamasından daha önemliydi. Ama bu yeni durum, onu kaybetmenin başka bir şekli değil miydi? Ya onu hiçbir zaman hatırlamazsa, ya tekrar sevmek istemezse ne yapardı o zaman?
Defne başında hissettiği ağrıyla uyanalı aslında yarım saat kadar olmuştu. Gözlerini ilk açtığı an, önce hastane odasının beyaz ışığı kamaştırmıştı gözlerini, sonrada karşısındaki kolt
