Mataman kong tinitigan ang aking repleksyon sa salamin habang nakatakip sa aking mukha ang maskara na pawang nilaan talaga sa akin.
Half maskara ito, kung kaya’t natatakpan ang kahalating parte ng aking mukha.
Hindi ko mawari kung anong klaseng tema ang naisip ni Dallas para sa kauna-unahang exhibit ko at ganito pa ang paraan nito para sa promotion ng aking mga obra.
Wala naman akong magagawa sapagkat ito ang gusto nito at magtitiwala na lang ako sa magandang kahihinatnan ng gabing ito.
Agad kong inayos ang aking tindig at huminga nang malalim. Dito na magsisimula ang pangarap ko. Kaya’t hindi ko ito palalagpasin.
Mabilis na akong tumayo at nagdaplis nang tingin sa salamin at tiningnan ang kabuuan ng aking sarili.
“This is it Luna! Ito na ang matagal mong hinihintay. Ngayon masasabi
