Yemek masasını beraber toplayıp, Kerem’in benim için aldığı kitapları yerleştirmiştik. Sıcak havaya rağmen demli çaylarımızı içip akşama kadar yaptığımız şeyleri birbirimize anlatıp durmuştuk. Saat ilerledikçe üzerime çöken uykuyu fark edip ‘Hadi artık yatalım, geç oldu.’ demişti. Kerem duşunu alıp üzerine bir şeyler giyerken ben duşa girmiştim ve şimdi saçlarımı kurutuyordum. Saçlarıma son kremi de sürüp tararken gözlerim karnıma kaydı. Tarağı lavaboya bırakıp iki elimle beraber karnıma dokundum.
Hamileydim.
Tam 9 haftalık bir can vardı içimde. Öncekinde olduğu gibi Kerem’e nasıl söyleyeceğimi düşünmek yerine hamile olma ihtimalimin olduğunu çünkü vücudumun birçok anlamda düzensiz olduğunu sakin bir dille ona anlattım. Bu sefer panik yoktu. Oldukça sakin ama bir o kadar büyük heyecanla
