Twisted Souls

13. Biyahe

Akala 'ko talaga ay time travel ang mangyayari. I am shock for nothing! I can't help but to glare at him all the time. Ang ibig sabihin pala niya ay literal na gagawin namin ulit ang nangyari sa'min the day before the incident happened.

Ayaw pa bumaba ni Javier kanina sa taxi, pero pinilit 'ko siya. I can't take the taxi. Parang ang liit nito lagi. ..I just hate taxis. We're now in the bus. Tahimik lang ito na tinitignan ang upuan. Lalo 'ko siyang sinamaan ng tingin. Nang magkatinginan kami ay kumunot ang noo niya.

"What did I do?" Takang tanong niya.

I sighed. "Ang arte mo."

"What? Wala naman akong ginagawa!" Aniya. Inirapan 'ko lang siya.

Mukhang first time lang niya makasakay sa bus, what an ignorant. Ang mayayaman talaga.

Nakangiti pa ito ng nilingon ako. My forehead knotted when I realize something. My smile is not ugly at all! I glared at him. Dahil sakanya ay ilang araw akong na-concious sa sariling ngiti!

He pouted. Even that cute expression suits me! Pero cringe pa 'rin so he should stop!

"What!?" He stopped pouting. "Why are you knotting your forehead? Stop that! You will make my face grow with wrinkle!"

Lalong kumunot ang noo 'ko sa sinabi niya. "Stop pouting! At isa pa, ang sabi mo pangit ako ngumiti?!" Singhal 'ko sakanya, hindi pinansin ang sinabi nito.

"I say that?" Umasim ang mukha nito. I rolled my eyes.

"Yes! Pero ngayon, I can tell that I have a very beautiful smile!" Asik 'ko sakanya. Napailing ito at natawa.

"When did you smile?" Takang tanong nito. "You're just smirking. Always. It's creepy."

Hindi 'ko na lang ito pinansin. I just sighed before rolling my eyes. Nang umandar na ang bus ay doon pa ulit siya nagsalita. He's started asking stupid questions. Inirapan 'ko lang siya. Tumahimik 'din naman ito after a few minutes.

Kinakabahan din ako ngayon. Mababalik ba kami sa dati? Can we find answers there? I don't know. Hindi nga namin alam kung bakit nangyari sa'ming dalawa 'to. Hindi namin alam kung paano nagsimula, so how can we end this? This is beyond science! I am really scared for the possible answers.

Napatingin ako kay Javier. He's in my body. I don't want us to be like this for a long time-pero natatakot ako dahil, paano kung ganito na kami? Habang buhay?

I find him weird ng tulala ito ng halos isang oras. Dumungaw ako sa mukha niya. He is pale.

"What's happening?" I asked him.

Hindi ito sumagot at pumikit lang. Doon ako naalarma. What is happening to my body? Hinawakan 'ko ang balikat nito.

"Hey, Javier!" Mahinang suway 'ko sakanya. I shake him. Mukha kasing mahihimatay na siya! "What is happening to my body!?" Bulong na tanong 'ko.

"I feel. ..like throwing up. .." Mahinang sabi niya.

My forehead knotted. I am not like that! Hindi naman ako hiluhin sa biyahe! What the hell?

"I really hate fresheners. .." Nanghihinang sabi nito. "I hate lemon." He said.

"What?" I said, hindi makapaniwala. "Are you serious? Susuka ka talaga?"

Tumango ito. "Kumuha ka nga ng plastic! Mukhang papagalitan mo pa ako!' Singhal niya at tinignan ako ng masama.

"Wala tayong plastic!" I also hissed. "Kung alam mong sukahin ka, sana nagdala ka!"

"I didn't know! For pete sake! Give me a bag! Anything!" Mahinang sigaw niya. "Bakit kasi umalis pa tayo sa taxi!?" Sisi pa niya sa'kin.

Nanlaki ang mata 'ko ng dumuwal ito. Napatingin sa'min ang ibang pasahero kaya nahiya ako. Kahit kailan talaga, Javier!

"Wala nga akong plastic!" Bulong 'ko sakanya. "Can't you hold it?" Dagdag 'ko pa.

He glared at me, his eyes are already watering! His face is red! Oh my god, seryoso? Dito siya susuka?

"Ang sama ng ugali mo. .." He hissed. Muli itong naduwal, this time napahawak na siya sa bibig. Hinawakan 'ko naman ang likod niya at hinimas.

"Putangina mo." Bulong 'ko sakanya. Hawak lang nito ang bibig niya habang sinasamaan ako ng tingin.

"Hijo." Napatingin ako sa matanda na nag-abot ng plastic. Natigilan ako saglit. "Bakit hindi mo dinalhan ang girlfriend mo ng plastic? Ito ilagay mo sa noo niya." At may inabot pa itong maliit na bote sa'kin. This is white flower.

Kinuha 'ko iyon at tumango-tango. "Salamat."

I turned to him, ibinigay ang plastic. He immediately hug the plastic and started to throw up. Napailing ako. I sighed. Kahihiyan. ..

I gave Javier the bottle. White flower iyon. Hindi 'din niya alam kung para saan 'yon kaya't lalo akong nakaramdam ng pagka-bwisit.

"Ganito gamitin." Nanggigigil na paliwanag 'ko. I put some ointment in my hand and spread it behind his ears. Nilagyan 'ko sunod ang noo nito. Sunod ay ang batok niya. Tulala lang ito sa'kin.

Tinignan 'ko siya. "What?" Tanong 'ko. Umiwas lang ito. I need to buy him water too. Grabe, parang nag-alaga ako ng bata!

"Wow. Ano 'to?" Aniya nang umepekto ang amoy ng white flower. Napapikit pa ito habang sumisinghot. He's really stupid.

"White flower." I sighed. "Now, rest." Binigay 'ko sakanya ang white flower. Tinignan niya pa iyon ng mabuti, na parang kakaibang bagay.

Nang may umakyat na nagtitinda ng tubig, bumili ako. Binigay 'ko sakanya 'yon. At mabuti naman ay hindi na siya kailangan sabihan na uminom!

Can we really go back to normal? I doubt. He's very stupid-at hindi ako makapaniwala na isa siyang dean's lister! Na isa siyang scholar ng sarili niyang university! This is very humiliating! Nang tignan 'ko si Javier ay nakatulog na siya.

I snorted. b***h. Pinahiya pa ako sa harap ng maraming tao! Mukha tuloy kaming mag-jowa, at wala akong kwentang boyfriend kung tignan nila ako dito!

Ilang saglit lang ay naramdaman 'ko ang ulo niya sa balikat. I push it. It bounce back, itinulak 'ko ulit palayo.

Nang mag-angat ako ng tingin ay may nakita akong matanda, masama ang tingin sa'kin. I sighed.

"Ano ba 'yan hijo. .." Aniya. "Mukhang wala kang galang sa babae." Dagdag pa ng matanda.

I bit my lip in annoyance. Hindi 'ko na lang pinansin ang sinabi ng matanda. Again, Javier's head landed on my shoulder. Hinayaan 'ko na lang, kahit nangingitngit ako sa inis. Is he even serious!?