Twisted Souls

16. Baka ikaw

Javier decide to take a break first. Nakaupo kami ngayon sa buhangin, nakatitig lang ako sa papalubog na araw. The breeze is getting different, It's cold but feels nice when it's kissing my skin. Nang maramdaman 'ko ang titig ni Javier ay napalingon ako sakanya.

"What?" I questioned, annoyed. Hindi ko rin alam kung bakit ako naiinis despite of a beautiful sunset. 

He smirked, "You like sunsets?"

"Why are you asking?" I almost hissed at him. Ano bang pakialam niya kung tumitig ako sa kawalan? I don't like sunsets! "Mukha bang gusto ko ang sunset sa lagay na 'to?"

"Your eyes says the otherwise though. Hindi ko alam... Parang ang lungkot ng mukha mo tapos kung makasigaw ka ay galit? Tsk!" Iling niya. 

"Why are you being so loud ba? Anyway, this is nice." 

I snorted like a pig. "Mas maganda 'to kung hindi ikaw ang kasama ko." Asar ko pa sa lalaki. 

Tumawa ito. Nakakapagtaka, parang these past few days ang bait niya. Hindi siya pumapalag sakin o hindi na gumaganti. 

Tumama ang malamig na hangin sa katawan ko. Kung sa dating katawan siguro ay maapektuhan ako, ngayon ay wala na lang sa'kin. Ang tibay din ng katawan ni Javier. 

Tinignan ko ang kalagayan ng katawan ko. Wow, halatang-halata na nilalamig siya. Yakap nito ang tuhod habang tinitignan ang tanawin sa paligid. 

"Nilalamig ka?" I asked.

Ngumiwi ito. "Thank god for noticing?!" Sarkastikong aniya. 

Ngumisi lang ako. "No need to thank me." 

Hinawakan ko ang balikat nito at sinubsob sakin. "Here. Mainit ba ang katawan ko?" 

Tinignan ko si Javier na naglilikot ang mata. Tumaas tuloy ang kilay ko at tinawanan siya. 

"Do you like me?" I asked him. 

Napanganga ito-tapos maya-maya ay napailing ng ilang beses. Javier seems disgust on my question. He even throw me his bag! Natawa tuloy ako. 

Masyado siyang defensive. Dapat ay hindi niya ipahalata! 

"Hindi ka ba talaga kinikilabutan sa sinasabi mo?" 

Pinaningkitan ko siya ng mata at nginisian. "Matalino akong tao. I am just observing what I see, babe. Kasalanan ko ba na ang nakikita ko eh ayon?"

Natulala lang si Javier. His eyes were amaze. Hindi niya alam ang sasabihin. Tapos maya-maya ay napailing siya. 

"Grabe, hindi ako makapaniwala sa pinagsasasabi mo... Baka mamaya, ikaw pala ang may gusto sa'kin tapos ipapasa mo pa!" Mabilis na aniya, kulang na lang ay hingalin ito kaka-explain. 

Inilabas ko ang dila at natawa. 

"Basta, walang mai-in love ha? Baka ma-inlove ka!" 

Gumusot ang mukha nito. "Bukod sa madada, maingay ka rin masyado para sa'kin. Paano kita magugustuhan?" 

Tinaasan ko siya ng kilay at inihagis ang lupa na pinaglalaruan ko sa paa niya. 

"At bakit hindi mo naman ako magugustuhan? Ang daming kagusto-gusto sa'kin!" Natatawang sabi ko sakanya. 

Pinaglaruan 'ko na lang ang buhangin na nasa harap 'ko. I found it very satisfying. Until now, I am trying to convince myself that this is all a dream. A nightmare. This is very unbelievable! How can this all happened? Wala bang sasampal sa'kin diyan para magising?

"Grabe, hindi ka ba talaga nahihiya?" Nanlalaki ang mata nito. 

Gosh, he is so cute when defensive.

Teka-hindi! Ako pala ang cute at hindi siya! God, kung ano-ano ang iniisip kong kasamaan! 

"Baka ikaw ang magkagusto satin," hirit pa niya. 

"Eh kung sungalngalin kita?" Hamon ko dito. My god! 

Narinig 'ko ang paghalakhak nito, "Why are you so defensive bigla? My god."

My forehead knotted, "Could you please shut your mouth? I am absorbing things slowly! Ano 'to? May matandang ermitanyo na pinarusahan tayo?" I asked him, with full of sarcasm!

His face wrinkled. Ngayon na nakaupo kami, I have the chance to hold my face. Hinawakan 'ko iyon.

Napaatras siya, "What are you doing?" Sinubukan niya pang hawakan ang kamay 'ko para alisin.

"Shut up," I uttered, glaring at him. "This is my face." I reminded him while holding his chin.

Nalukot ang mukha nito, pero hindi 'ko iyon pinansin. I am seeing myself, harap-harapan. Javier is doing so much expression that I didn't know my face can do.

"Is this really final?" i watch my face very close. "This is so unreal." I murmured with so much disbelief.

I can't even address my own body as a her. Pag nakikita 'ko na ang sariling katawan, si Javier ang nakikita 'ko.

"This is so awkward," He mumbles. I looked at him. "Man, seeing my face upclose is awkward. Pwede bang ilayo mo ang mukha mo? Geez. Hindi ka ba tumitingin sa salamin at GGS ka ngayon?" Mahabang lintanya niya.

I frowned in annoyance, "You are really bobo!" I snapped. Tumayo ako. "Tumayo ka na diyan! Wala na tayong oras! What do you want? Stay here for a day? Let's go!"

"What?" Aniya, nakaupo pa rin. "Wala pa tayo isang oras na nagpapahinga!" He complained.

"We are running out of time!" I spat. He just shook his head, before standing up.

"This is so tiring, my god!" He whined. "I'll sketch the face. Can you buy some snacks?" Javier demanded.

My mouth opened. "Really? Patay gutom ka ba?" Inis na sigaw 'ko.

"This is making me hungry. Iniisip 'ko din how we will go back to normal." He said, trying to convince me. "Go buy us some snacks. Maglilibot pa tayo." Utos niya.

Sinamaan 'ko muna siya ng tingin before marching away from the bench. That glutton is really getting on my nerves! Walang palya, Javier! Wala!

Madali lang naman ang utos niya, nakarating agad ako sa tindahan at nagbayad. Hindi lang talaga ako sanay. ..na inuutusan. Lalo na si Javier? Never! Thinking that Javier is demanding to me is cringing! This is so irritating!

Napatigil ako ng bumangga sa isang bagay. The milktea spilled all over the man's body. Tumaas ang kilay 'ko dahil sa gulat.

"Ano ba naman 'yan. .." The old hag said, halatang banas. Tumaas ang kilay 'ko.

"How much it costs?" I began. I pulled Javier's wallet out. Sa wakas, makakaganti din! "How much?" I handed him a five thousand pesos.

Nakanganga lang ang lalaki, halatang hindi makapaniwala. Duh, it's obvious. Cheap ang suot nito tapos babayaran dahil natapunan? I want to give Javier's credit card, pero hindi naman ako ganon ka-tanga para gawin 'yon. Maybe I should prank him that I lost his wallet?

That's beautiful! Hah. Akala siguro ni Javier ay hindi ako gaganti sakanya! Ako pa ang inutusan! Ano ako, alipin?

Maglalakad na sana ako paalis pero may humila sa'kin.

"Aba, mister!" He shouted. "Napakayabang mo naman hijo!" Nagulat ako ng tinapon ng matandang lalaki sa mukha 'ko ang pera!

What does he want? Oh my god!

"Anong kailangan n-niyo?" I stammered.

Sarkastikong tumawa ang matanda. "Gusto 'ko lang humingi ka ng tawad hijo, pero mukhang wala kang galang hayop ka. .."

Nagulat ako ng hawakan niya ang kwelyo ng damit 'ko.

Uh-oh. I know that tone! Iyon ang ginagamit ng mga tondo tiga-gulpi! Oh my! I don't want to get a bruise! Ayoko makaramdam ng bugbog!

"Sorry!" I apologize.

Umiling lang ang matanda at itinaas na ang kamay. Oh my! Napapikit ako. s**t, I don't want to feel this kind of pain! Ang sakit masapak!

"Sir!" Awat ng isang boses babae. That's my voice! It's Javier! I felt relieved then opened my eyes.

It is really Javier!

He smiled at the old man. "What's the problem?"

"Anong what's the problem?!" The old man hissed. "Ang yayabang niyo!"

"Sir. ..pasensya na po." Javier said. Nang lumuwag ang pagkakahawak sakin ni tanda ay tumakbo ako sa likod ni Javier.

Hindi makapaniwala ang matandang lalaki, "At diyan ka pa talaga nagtago sa likod ng isang babae?!" He shouted in disbelief.

"Sir pasensya na po. .." Mahinahon na paumanhin ni Javier. "May problema lang po siya sa utak."

Nanlaki naman ang mata 'ko sa sinabi ni gago. What? Problema sa utak?!

The man shook his head, "Sinasabi 'ko na nga ba, may problema sa utak ang lalaking 'yan."

Iling pa nito bago ako samaan ng tingin. Humingi ulit ng pasensya si Javier. Mabuti at umalis ang matandang lalaki!

"What are you doing?!" He accuse me.

"Huh?" Bakit parang sinisisi niya ako sa nangyari? "Binayaran 'ko lang naman, siya pa ang nagalit."

"Para ka namang hindi mahirap." Iritadong bulong niya. Kumunot ang noo 'ko don. What does he mean by that?!

"Ano?" I whispered.

"Galing ka sa hirap." He pointed out. My forehead knotted even more. "Bakit ang matapobre mo?" Iritado niyang tanong.

Napanganga naman ako, "Matapobre? Ako?" I laughed. "Eh binayaran 'ko naman siya!"

"Hindi naman lahat nadadaan sa pera!" Balik niya.

I chuckled, "I can't believe! I am hearing this from a rich kid! Ano bang bagay ang alam mo na hindi nadadaan sa pera?!"

"At hindi ako makapaniwala na naririnig 'ko  'to galing sa mahirap!" He hissed. "Alam mo, we can't go back to normal kung lagi kang ganyan!"

"Laging ganito? Excuse me, I don't have any problem! Ikaw ang may problema dito!" I hissed. "Kung hindi mo lang sana ako hinila para hanapin ang walang kwentang babae mo, everything is normal for me! Hindi nalagay sa bingit ng kamatayan ang katawan 'ko! Hindi mangyayari ang lahat ng 'to?"

"You know what? Just fix this on your own." He said. Lalong nag-init ang dugo 'ko sa sinabi niya.

"Fine! Sa tingin mo, hindi 'ko kaya?" I laughed.

What is he thinking? Na tanga ako? I am Celestial Faith, and I can help myself! I can do this without anyone!

"This is so tiring, god. .."

"f**k yourself!" I shouted before leaving him behind. He think I can't do this one? Ano sa tingin niya, hindi 'ko kaya na wala siya?

Watch me, Javier! Watch me!

Napahinto ako sa paglakad ng may tumawag sa phone ni Javier. I answered it.

"Why?"

"Son." It's Mr. Castell! Hindi pa 'rin ako sanay na tawaging son!

God! Hindi 'ko naman pwede sabihin kahit kanino ang sitwasyon namin ni Javier! Obviously, pagkakamalan kaming baliw!

"Why?" Ulit 'ko pa. I need to book a hotel. Gabi na at kailangan 'ko maghanap ng matutuluyan dahil masyado ng gabi para ipagpatuloy ang paghahanap sa matanda.

Kung ang matandang babae na 'yon ang may sala, why? Bakit ginawa niya sa'min ni Javier 'to? Because we are too loud? What a petty reason!

"Jameson had an accident." He sounds accusing me! "Where are you?"

"I'm here at Beau Area." I muttered. "I'm with Faith."

"Papunta diyan si Jameson! He had an accident!" Kumunot ang noo 'ko. Anong kasalanan ni Javier dito. "Anong sinabi 'ko? Tigilan mo na ang kakalapit kay Celestial! Jameson likes her so much!" Sigaw pa niya.

"Ano naman ang kinalaman 'ko diyan?" Hindi 'ko mapigilang isagot.

"Your brother is jealous!" He hissed. "Javier, get back here! Right now!" Mr. Castell demanded.

That's awful! Why do I need to obey him? Bakit parang kasalanan pa ni Javier na na-aksidente si Jameson? What? Jealous?

"Get back here, now!" He roared. Binabaan ako ni Mr. Castell.

What? Napasigaw dahil sa pagka-irita. This is so f****d up! Bakit 'ko kailangan pumunta 'don? I like Jameson, yes! Pero ngayon? I am starting to hate him! He's a bother! Pinaasa 'ko ba siya ng sobra? Wala naman akong natatandaan na... we dated that much to extent na ikaselos niya ang lalaking sinasamahan ko?

Getting to know pa nga lang! So why is he so clingy? 

Yes, we dated. Pero date pa lang naman! I know I approach him first, pero hindi sapat na rason ang pagd-date namin para ma-aksidente siya dahil sa matinding selos! Grabe! At ang masama, obligado pa ang katauhan ni Javier sa nangyari? Duh?

"What happened?" A soft voice asked. Ang boses ko. 

Pinuntahan ko si Javier dahil sa stress na nangyayari. Alam ko naman ang bahay ko 'no! Kitang pinagtitinginan ako sa labas, pero bahala ng ma-chismis ng kapitbahay! 

I miss this area so much. Kahit pala pangit ang lugar na ito ay nakaka-miss rin... It's loud and chaotic. It felt home. 

Napatigil ako sa pag-iisip. Kailan pa ako naging sentimental? 

"Hey!" Tawag nito sa'kin. "Are you looking for your mom?" He asked. 

Nginiwian ko siya. "Mukha bang hinahanap ko si Mama ngayon?" 

"Bakit ka nandito?" Aniya. Wow ha? Parang hindi ako welcome sa sarili kong bahay? Ganon ba? 

"Bawal ba ako pumunta dito?" Nagtatakang tanong ko sakanya at natawa. "Akin naman ang katawan na 'yan ah!" 

"Ayie..." 

Nagulat ako noong sumulpot si Mang Romie sa gilid ko. Muntik ko na siyang matamaan ng hampas, pero matanda mismo ang umiwas! 

"May nagmamay-ari na pala sayo ah, Celes!" Asar ni Mang Romie kay Javier. 

Napasimangot ang lalaki. Habang ako naman ay natulala. Mukhang mali ata ang pagkakasabi ko ah!

"Na'ko kuya. Nililigawan ko kasi siya." Sagot ni Javier. Nanlaki naman ang mata ko sa imbento nito. "Kaya ayan pumunta dito para bastedin ako." 

"Javier?" Banta ko dito. 

"Aba'y iba na pala ang naliligaw sa kabataan ngayon! Dalaga ka na, Celes!" Hagikgik ng matanda at umalis. 

Wow. Hinarap ko si Javier na naiinis. "Bakit mo sinabi 'yon?" 

"Ayokong magmukhang patay na patay sayo." 

"Pero pagchichismisan ako dito!" I stomp my feet. 

Tumawa ito. "Hindi yan. Hindi naman chismoso si Mang Romie!" 

Muli akong natigilan. "Close kayo?" 

Hindi naman ako nakikipag-usap kahit kanino sa lugar na 'to! It's so obvious that I am hostile with anyone!

"Medyo lang." He  said and chuckled.

Wow, the neighbor must be wondering what is gotten into me at biglang sobrang friendly ko? I sighed. Hindi naman ito ang pinunta  ko dito!

"Stop being so friendly." Banta ko sakanya. "It's out of my character." 

He just shook his head. "Ano ba ang pinunta mo dito? Mas lalo kang pagchichismisan kung tatagal ka."

Oo nga pala. May tama siya doon!

"Javier!" I exclaimed. "Is your brother obsessed with me?" Diretsong tanong 'ko.

His forehead knotted. "Kuya Jameson? Why?"

"He's bothering me!" I pointed. "Yes, I liked him! Pero ngayon, pinagseselosan ka niya! Why is that?! That's nonsense! Na-aksidente pa siya, at ngayon gusto ako pauwiin!" Bwisit na sabi 'ko.

Namilog ang mata nito, "Accident?!" he echoed. I rolled my eyes.

"Let's go back. Mr. Castell wants to see me." I said in dismay. "Ako pa ang sinisi."

"Masanay ka na." He suggested. "Ganyan talaga sa bahay namin! Sa'kin lagi ang sisi! Magugulat ka na lang talaga." Iling pa nito. 

Tinignan ko ang lugar. The sun is coming down, the sky were pretty in orange and blue. Ang hangin ay malamig at kahit paano ay napapakalma. Javier is wearing a jeans and shirt. Ibang-iba sa style na nakasanayan ko, Mukha tuloy akong literal na nanlilimos! 

"Bakit ba ganyan ang suot mo?" I asked him, annoyed. Ang ganda ng view, pero ang suot niya ay pangit. 

Ngumiwi ito. "Medyo hindi ko feel mag-dress. Bumili pa tuloy ako sa ukay ng damit na matino." Umiling ito ng mariin. 

Nanlaki ang mata nito at tinignan ako. "Hello... Excuse me lang at branded lahat ng damit ko?" 

"Branded na puro kaartehan." Aniya. 

"That's not fair. Hindi ako masasanay." I hissed. "Kung ganito ka nabuhay, hindi ako papayag. Hangga't ako ang nakakaranas!"

"Jameson has a weak body. .." He suddenly blurted. "He's a cancer survivor. Leukemia."

Napahinto ako sa paglalakad.

"So don't be harsh at my brother. He's a genius." He convinced me. He looks pleading.

Tumaas ang kilay 'ko. That's more dangerous. Paano kung ayaw 'ko na? Gagamitin ni Jameson ang sakit niya para hindi ako makawala?

"Gumaling na ba si Jameson?" Nagpatuloy ako sa paglalakad. Naramdaman 'kong sumunod ito.

"Yes. Bata pa siya."

"Bata pa pala." I smirked. "Hindi ako makukulong sa dahilan na 'yan."

"Celestial. .."

"Stop calling me Celestial!" I hissed.

Habang nasa bus pabalik ay wala itong sinabi kung hindi ang kalagayan ng Kuya niya. I didn't know that Javier is so bobo. Akala 'ko ay mayabang siya at sarili lang ang iniisip. I guess, I was wrong. Hindi pwedeng gagamitin lagi ni Jameson ang sakit niya to make things easier for him.

Sa mga kwento ni Javier, lalo akong nainis kay Jameson. Hindi lang man ako nakaramdam ng awa. I am pissed. Tama nga ako. To make things easier for him. ..

"What are you planning, Celestial?"

Sumakay kami sa taxi. Umiling ako sakanya. "None. Bakit? Ano ba sa tingin mo?" I denied.

"Just stop stressing him."

I just nodded. Nagpa-iwan si Javier sa lobby ng ospital. Pero bago makaakyat ay hinila niya ako.

"What?"

"Don't do anything stupid. .." He reminded. Nagdalawang isip ako, pero tumango na lang din.

Pagdating 'don ay halatang disappointed ang tingin sa'kin ni Mr. Castell. Habang si Jameson naman ay masama ang tingin sa'kin.

"Anong ginagawa niyo ni Faith doon?" Iyan agad ang tanong ni Jameson na ikinagulat 'ko. Wow, turn off!

"We're just fixing something." Tamad na sagot 'ko. Kahit na ayoko sa ginagawa nila sa'kin, susundin 'ko si Javier. ...

"Fixing?" Sarkastikong tumawa ito. "Really? When did you two start fixing each other? Hindi ba't puro away lang ang alam niyo?"

I almost glared at him. "Are you thinking dirty of her?" Ano bang tingin niya sa'kin? p****k?

"What? I trust her! Pero ikaw, alam 'ko ang ugali mo!" He hissed.

What does he mean by that?!

"You two, stop fighting over a girl." Pigil sa wakas ni Mr. Castell. "Jameson, don't be so possessive over Celestial. You will lose her."

Nice! Now Mr. Castell knows something!

"And you, Javier, stop being with her!"

Napairap ako. I can't! As much as I don't want too, I can't!

"Akala 'ko ba ay lalayuan mo na si Ms. Faith?" Tanong ni Mr. Castell. "Layuan mo or you will lose the opportunity to go in my university?"

Napanganga ako sa banta nito. "That's not fair!"

Mr. Castell's forehead knotted.

"Whatever!" Inis na sigaw 'ko at lumabas. I heard they called my name, pero hindi ko sila pinansin.

Bwisit! Is this really possible? All of this?

Nang makababa ay agad akong nilapitan ng nag-aabang na si Javier.

"What? What happened?" He asked.

"Gusto nilang lumayo ka sa'kin."

"Oh." He nodded. "Let's do that."

Kumunot ang noo 'ko. "Hindi 'ko gagawin 'yon!"

"Celestial. .." He sighed. Mukhang napagod na sa paulit-ulit niyang sinasabi.

I shook my head, "I really can't understand you, Javier. .."