Hindi sila nag-usap habang papalapit sa suite.
Hindi dahil wala silang sasabihin—
kundi dahil pareho nilang alam na anumang salita ay kulang.
Ang pintuan ay bumukas sa isang mahinang click.
Tahimik ang loob ng suite—malinis, malamlam ang ilaw, may amoy ng kahoy at alak, at may tanawing dagat na bahagyang kumikislap sa labas ng malalaking bintana. Ang ingay ng party ay tuluyang nawala, parang isinara rin ng pinto ang buong mundo.
Pumasok si Althea, bahagyang huminto sa gitna ng sala.
Hindi pa rin bumibitaw si Sebastian sa kamay niya.
Isang segundo.
Dalawa.
Parang pareho silang humihinga nang mas malalim kaysa kanina.
Dahan-dahang isinara ni Sebastian ang pinto sa likod nila.
At doon—
doon nagsimula.
Hindi siya hinalikan agad.
Lumapit lang siya, inilagay ang isang kamay sa bewa
