Chapter 3
1205 Words
Sa Tabing-Dagat ng mga Pangako
Nang hapong iyon, matapos ang kanilang klase, sabay na nagtungo sina Meriam at Lawrence sa tabing-dagat—isang lugar na tila naging tahimik na saksi ng maraming alaala sa kanilang dalawa. Sinundo ni Lawrence ang kasintahan gaya ng nakasanayan, hawak ang bag nito habang magkasabay silang naglakad palabas ng paaralan. May pagod man sa kanilang mga mukha, napapawi iyon ng simpleng ngiti at presensiya ng isa’t isa. Hindi nila kailangang mag-usap nang marami; sapat na ang katahimikan na puno ng pagkaunawa upang maramdaman ang ginhawa pagkatapos ng mahabang araw.
Hinihintay pa nila si Roselle. Umuwi pa raw muna ito ng bahay dahil may ibibigay daw na regalo sa kanila—isang simpleng pagbati para sa pagiging opisyal na magkasintahan. Hindi maitago ni Roselle ang kasiyahan niya para sa dalawa. Sa tuwing ikinukuwento nito ang tungkol kina Meriam at Lawrence, laging may ngiti sa labi at kilig sa boses. Para bang isa siyang tahimik na tagapanuod na matagal nang naghihintay sa sandaling ito—ang sandaling sa wakas ay pinaunlakan ng dalawa ang mga dati niyang panunukso na sila’y bagay na bagay sa isa’t isa.
Habang wala pa si Roselle, naupo sina Meriam at Lawrence sa buhanginan. Ang araw ay unti-unti nang bumababa, pinipinta ang kalangitan ng mga kulay kahel at ginto. Ang hangin ay malamig, may dalang amoy ng alat ng dagat, at ang tunog ng mga alon ay tila banayad na musika na bumabalot sa paligid. Sa bawat paghampas ng alon sa pampang, may kasamang damdaming mahirap ipaliwanag—parang may mga salitang gustong bigkasin ngunit pinipiling manatili muna sa katahimikan.
Nakahiga si Lawrence sa buhangin, nakapatong ang ulo sa kanyang dalawang palad, habang nakatitig sa malawak na nag-aagaw asul at kulay kahel na tanawin. May ngiti sa kanyang mga labi—yung ngiting tahimik ngunit puno ng damdamin. Para sa kanya, ang dagat ay paalala ng lawak ng pagmamahal niya kay Meriam—malalim, totoo, at handang maghintay.
“Mahal,” wika niya, marahan ang tinig, “ang ganda ng tanawin, ’no?”
Napalingon si Meriam sa kanya. Nakaupo siya sa tabi nito, ang isang kamay ay nakapatong sa tuhod habang ang isa naman ay abala sa paglalaro ng buhangin. Pinapadaan niya ang maliliit na butil sa pagitan ng kanyang mga daliri, parang sinusubukang ilabas ang kung anong gumugulo sa kanyang isip.
“Oo,” sagot niya. “Ang payapa.”
Tumagilid si Lawrence, nanatiling nakahiga, at kumuha pa ng kaunting buhangin. Pinagmamasdan niya ang unti-unting paghulog nito mula sa kanyang palad—tulad ng oras na dahan-dahang lumilipas, hindi minamadali, ngunit tiyak ang direksiyon.
“Alam mo,” patuloy niya, “ang tanawing ito ang saksi sa love story nating dalawa. Ang malapad na karagatan, ang mga alon… kahit ang buhanging ’to.”
Napatingin si Meriam sa kanya. May kung anong kumurot sa kanyang dibdib—isang halo ng kilig at takot.
“Saksi rin sila,” dagdag ni Lawrence, seryoso na ang tono, “kung paano kita niligawan. Kung paano ko ipinahayag sa’yo ang nararamdaman ko. At kung gaano ako kasaya nang marinig ko yung napakatamis mong ‘oo.’”
Huminga siya nang malalim bago nagpatuloy.
“Sila ang saksi mula nang tumubo ang pagmamahal na ’to sa puso ko… hanggang sa naging tayo.”
Sandaling natahimik si Meriam. Ramdam niya ang mabilis na pintig ng kanyang puso—parang gustong kumawala sa kanyang dibdib. Kinilig siya, oo. Pero kasabay ng kilig ay ang kaba. Isang kaba na matagal na niyang iniiwasan—takot na baka kapag hinayaan niyang mangibabaw ang damdamin, masaktan silang pareho.
“Alam mo,” sabi ni Meriam, pilit binabalanse ang boses, “masyado kang hugot ha?” Kunwari’y seryoso ang tono niya, ngunit ilang sandali lamang ay napatawa rin siya.
Napangiti sana si Lawrence, ngunit biglang napasimangot. Umupo ito at hinarap siya.
“Seryoso ako, tapos pagtatawanan mo lang?” aniya. “Parang ginawa mo naman akong joke.”
Naramdaman ni Meriam ang biglang bigat sa hangin. Oo, kinilig siya sa mga sinabi nito. Gusto niyang sabihin na mahal na mahal niya ito—na sapat ang mga salita ni Lawrence upang patibayin ang damdamin niya. Ngunit pinili niyang itago iyon sa likod ng biro. Natakot siya sa sariling nararamdaman. Natakot siya sa bilis ng pintig ng kanyang puso—yung pakiramdam na parang gusto na rin niyang sumuko at iparamdam kay Lawrence kung gaano niya ito kamahal.
Ayaw niya ng gano’n.
At bigla niyang naalala ang mga salita ng kanyang Tita Giselle—mga paalalang paulit-ulit niyang iniingatan sa puso. Hindi lahat ng pagmamahal kailangang madaliin. Ang totoong mahal, marunong maghintay.
“Uy, si mahal… nagtampo ka agad,” tukso niya, may halong lambing ang tinig, pilit binabawi ang bigat ng sandali.
“Paano ba naman kasi,” sagot ni Lawrence, hindi pa rin nawawala ang tampo, “seryoso ako tapos binibiro mo lang.”
“Hindi bagay sa’yo, mahal, na nagtatampo at nakasimangot,” biro pa ni Meriam. “Nagiging kamukha mo ang kulangot.”
Napatawa sana si Lawrence, ngunit bago pa man tuluyang mawala ang tampo, bigla nitong sinabi, “Sige ka, isa pa diyan… hahalikan na kita!”
Biglang napatigil si Meriam. Nawala ang ngiti sa kanyang mga labi. Unti-unting sumeryoso ang kanyang mukha, at ang kaninang magaan na hangin ay napalitan ng katahimikan—isang katahimikang puno ng hindi nasasambit na damdamin.
“Nangako ka sa akin, ’di ba?” seryoso niyang saad.
Doon napagtanto ni Lawrence na hindi ito biro. Ramdam niya ang biglang pagbabago ng aura ni Meriam—ang bigat sa mga mata nito, ang pader na tila itinayo sa pagitan nila, hindi upang ilayo siya kundi upang ipaalala ang hangganan na kailangan nilang igalang.
Tahimik si Meriam. Hindi na siya tumawa. Hindi na rin siya umiwas ng tingin. Sa halip, marahan niyang hininto ang paglalaro ng buhangin at tuluyang humarap kay Lawrence.
“Nangako ka sa’kin… ’di ba?” ulit niya, nanginginig nang bahagya ang tinig.
Tumango si Lawrence.
“Oo, mahal. Nangako ako.”
Bahagyang yumuko si Meriam, nakatingin sa buhangin.
“Na hihintayin natin ang tamang panahon,” dagdag niya. “Na hindi natin mamadaliin… kahit mahal natin ang isa’t isa.”
Lumapit si Lawrence, ngunit nanatili siyang maingat—hindi humawak, hindi lumampas sa hangganan.
“Alam ko,” sagot niya. “At rerespetuhin ko ’yon. Palagi.”
Doon siya napatingin sa lalaki—sa mga mata nitong puno ng lambing at pang-unawa. Walang pilit. Walang pag-aapura. Doon niya lalong naunawaan kung bakit siya umibig.
“Hindi dahil ayaw kita,” sabi ni Meriam, halos pabulong. “Kundi dahil gusto kong maging tama… hindi lang masaya.”
Ngumiti si Lawrence—isang ngiting puno ng pangako.
“At sapat na sa’kin ’yon,” tugon niya. “Kasi araw-araw, pinipili kitang mahalin—kahit hanggang tingin lang muna.”
Marahang inabot ni Meriam ang kamay nito. Isang simpleng hawak—ngunit puno ng init at katiyakan. Sa tabing-dagat na saksi ng kanilang mga simula, mas tumibay ang isang pagmamahal na marunong maghintay—hindi minamadali, hindi ipinipilit, ngunit sigurado.
-
Habang magkahawak ang kanilang mga kamay, isang tanong ang bumabagabag kay Meriam—
paano kung dumating ang araw na subukin ng panahon ang pangakong iyon… mananatili pa rin ba sila?
- Writer
