CHAPTER 6
1253 Words
LYANNAH POV
Makalipas ang dalawang araw, mabilis na lumipas ang oras parang bawat segundo ay humihila papalapit sa araw ng pag-alis ko. Miyerkules na. Alas singko na nang hapon, at sa loob ng maliit naming kwarto, halos tambak na ang mga gamit kong nakakalat sa banig. Nakaluhod ako habang isa-isang pinapaloob ang mga damit sa lumang backpack na pinag-ipunan ko rin.
Katabi ko si Nanay, nakaupo sa gilid ng kama. Siya ang nag-aabot ng mga gamit tuwalya, ilang pirasong damit, at ’yung paborito kong jacket na medyo kupas na.
“’Nak, isama mo ’tong jacket. Malamig daw sa Maynila kapag gabi,” sabi niya habang tinutupi ang tela.
Napangiti ako at tumango. “Opo, Nay.”
Pero kahit nakangiti ako… mabigat pa rin ang dibdib ko. Hindi ko maipaliwanag kung kaba ba ito, excitement, o takot. Siguro halo-halo.
Sa may sala, nakaupo ang dalawa kong kapatid parehong nakayakap sa isa’t isa, nakadungaw sa amin ni Nanay. Walang tigil ang mga tanong nila.
“Ate, kelan ka babalik?” tanong ni Lira, na parang anytime iiyak.
“Ate, baka matagal ka ha? ’Wag masyado,” dagdag naman ni Lino, habang hawak ang paborito niyang laruan.
Napatawa ako, kahit ramdam kong umiinit ang gilid ng mata ko.
“Hindi pa nga ako umaalis, pinapabalik n’yo na ako,” natatawa kong sagot habang tinatapik sila. “Babalik ako agad, promise. Tsaka… hindi ko kayo makakalimutan no!”
“Promise, Ate?” sabay pa nilang tanong.
“Promise,” sagot ko, sabay taas ng pinky finger ko. Agad naman nilang tinapik iyon, at parang dun pa lang sila medyo kumalma.
Sa likuran ko, ramdam kong si Nanay nakatingin lang, malungkot pero pilit ngumiti. Alam kong sinisikap niyang maging matatag para hindi ako kabahan. Ayaw niyang makita kong natitinag.
Habang patuloy akong nag-iimpake, naririnig ko naman si Tatay sa kusina. Tahimik lang siya, nakaupo sa bangko habang inaayos ang isang lumang lubid. Hindi siya nagsasalita, hindi nagrereklamo, hindi tumitingin. Pero alam ko siya ang pinakaapektado.
Si Tatay kasi… ayaw niya talagang lumayo ako. Kahit noong sinabi ko pa lang na baka may mag-alok ng trabaho sa Maynila, halata sa mukha niyang bigla siyang natakot.
Pero ngayon… tahimik lang siya doon. At bawat saglit na dumadaan nang walang salita mula sa kanya, lalo akong kinakabahan. Parang hinihintay ko kung kailan siya sasabog… o magsasalita.
Ipinagpatuloy ko ang pag-impake nilagay ko ang maliit na rosaryo ni Nanay, isang notebook, ballpen, tsaka 200 pesos na ipon ko.
Habang ginagawa ko iyon, biglang nagsalita si Nanay, mahina pero ramdam ang bigat.
“’Nak… sigurado ka ba? Kapag sumama ka sa pamangkin ni Susan sa Maynila, baka mahirapan ka. Iba ang buhay doon.”
Tumigil ako sa paghakot ng gamit at tumingin kay Nanay. Umupo ako sa tabi niya.
“Opo, Nay. Takot po ako… pero gusto ko pong subukan. Para po sa atin. Para po sa pangarap ko.”
Umiling-iling si Nanay na parang pinipigilan ang luha. “Alam kong kaya mo, anak. Basta mag-ingat ka palagi… at ’wag mong kalilimutan ang dasal.”
Nakangiti ako at niyakap siya.
Pero bago pa kami magtagal sa yakapan, biglang may narinig akong mabigat na paghinga mula sa kusina.
Si Tatay.
Hindi siya tumingin sa amin, pero nagsalita siya mababa, malalim, at ramdam mong pinipigil ang emosyon.
“Lyannah.”
Napatigil kami ni Nanay at napatingin sa direksyon niya. Bumalik ako sa pag-upo ng diretso.
“Opo, Tay?”
Hindi niya ako sinulyapan, pero kumalas na ang mga salita parang kanina pa niya gustong sabihin.
“Hindi ko gusto na umalis ka… pero ayoko ring pigilan ka.”
Ramdam kong tumigil ang mundo ko sandali.
Dinugtungan pa niya habang tinitingnan ang lambat na hinahawak niya, kahit alam kong hindi na niya nakikita iyon nang tama dahil sa lungkot.
“Kung may pagkakataon ka… kunin mo. Pero ’nak…”
Huminga siya nang malalim.
“Kapag hindi mo na kaya… kapag nahirapan ka, kapag nasaktan ka, kapag hindi ka tinrato ng tama umuwi ka. Huwag kang magdalawang-isip. Malayo man, uuwi ka dito sa amin. Naiintindihan mo?”
Parang may mainit na kumurot sa puso ko. Hindi ko napigilan ang mundong biglang lumabo sa harapan ko dahil sa luha.
“Opo, Tay…” pabulong kong sagot.
“Hindi kita itutulak palayo… pero hindi rin kita hahayaang masira sa lugar na hindi mo kilala,” dagdag pa niya. “Doon ka magtatrabaho, hindi magpapakahirap nang walang halaga.”
Pagkasabi niya noon, siya mismo ang tumingin sa’kin sa unang beses simula nang magsimula ako mag-impake.
At doon ko nakita.
Ang takot niya.
Ang pag-aalala.
At ang pagmamahal ng isang amang hirap tanggapin na kailangan nang lumipad ng anak niya.
“Mag-ingat ka, ’nak,” mahina pero matatag niyang sabi. “Basta tandaan mo… may uuwian ka.”
Hindi ko napigilan. Tumayo ako, lumapit sa kanya, at niyakap siya mula sa likod. Hindi siya gumalaw agad, pero maya-maya, ramdam ko rin ang mahina niyang paghaplos sa braso ko.
At doon ako tuluyang napaiyak.
Matapos akong nag impake nag salo salon muna kami sa Isang tahimik at payapang hapunan ito na muna ang huling hapunan ko na kasama sila dahil simula bukas ay mag isa o kasama ko na ang mga ka work ko.
Matapos kumain nag lakad na kami papalabas sa bahay at papunta sa bahay nila aling Susan kung saan nag hihintay si Rosenda si tatay may bitbit sa bag pack ko habang nakakapit naman ako sa braso ni nanay ang dalawang kapatid ko ay naiwan sa bahay malapit lang naman ang bahay nila aling Susan syaka gabi na kaya mas ok na nasa bahay na lang sila syaka para mabawasan ang bigat mararamdaman ko kapag umalis na ako.
“Lyannah, ingat ka ha…” malumanay na paalala ni Nanay, sabay hawak sa braso ko.
“Opo, Nay. Ingat din po kayo,” sagot ko, kahit alam kong hindi ko kayang tapatan ang bigat na ramdam ko sa dibdib niya.
Pagdating namin sa maliit na bahay ni Aling Susan, halata na may naghihintay sa akin. Nakaharap sa pintuan, nakangiti, ay ang pamangkin ni Aling Susan si Rosenda. Sa paligid niya, may ilang babae rin na mukhang kakilala ko sa isla ilang kababata at ilang mga nakasama ko sa palengke.
“Lyannah!” sigaw ni Rosenda nang makita ako, sabay lapit. Halos maipit ako sa yakap niya.
“Uy, bienvenida sa bahay ko!” sabi niya, sabay tawa. “Ito ang mga kaibigan ko nandito rin sila para sa trip natin sa Manila. Wag kang mag-alala, hindi ka namin iiwan.”
Tahimik ako sandali, tinatanggap ang init ng pagtanggap niya. Ang dami kong iniisip takot, kaba, excitement pero parang biglang nagaan nang makita ang mga ngiti sa paligid.
Isa-isang kumakaway at ngumiti ang mga babae sa akin. Ang ilan sa kanila, pamilyar, mga nakasama ko sa isla dati isang parte ng mundo ko na iiwan ko, ngunit dadalhin ko sa puso.
Napangiti ako sa sarili, kahit kaunti lang. “Opo… salamat po sa inyo,” sagot ko habang tinatanggap ang tulong ni Rosenda sa pagbuhat ng ilang gamit ko sa loob ng bahay.
“Relax lang, Ly. Magandang simula ito. Tutulungan ka namin,” sabi niya sabay tapik sa balikat ko.
Habang naglalakad kami papasok sa loob, tumingin ako sa bakuran ng bahay ang huling tanawin ng isla bago ako tuluyang maglakbay. Ramdam ko ang kaba sa dibdib ko, pero sa parehong oras, may init ng kapanatagan.
May mga kaibigan na sasamahan ako. May pamangkin ni Aling Susan na aasikaso sa akin. At kahit malayo sa pamilya ko, hindi ako mag-iisa.
- Writer
