Arabadan indiğimde dizlerim hafif titriyordu. Kimse görmedi ama ben hissettim. Sevincin ardından gelen o tanıdık korku… Sanki biri omzuma eğilip “emin misin?” diye fısıldıyordu.
Emin değildim.
Ama yine de yürüdüm.
Odaya girer girmez kapıyı kapattım. Kilitlemedim. Kilitler dikkat çekerdi. Sadece kapıyı kapattım ve yatağın kenarına oturdum. Telefonu elime aldım. Havin bana nasıl açılacağını, internete nasıl girileceğini göstermişti. Parmaklarım ekranın üzerinde bir süre durdu. Yanlış bir yere basarsam bozulacakmış gibi.
“Saçmalama.” dedim kendime fısıldayarak.
Bu bir telefon. Camdan yapılmış kutsal bir eşya değil.
Ekranı açtım. İnternet simgesini bulmam üç deneme sürdü. Her yanlış basışta içim daraldı. Bak yapamayacaksın, diyen o ses geri geldi. Ama üçüncüde oldu. Sayfa açıldı. Küçük b
