Albay'ın sözleri odaya çığ gibi düşmüştü. Herkes üzgünken aralarında sevinen tek bir kişi vardı. O ise kuşkusuz Meltem'di. Yüzünde ki sinsi gülümsemeyi kimse fark etmiyordu. Herkes Efruz'a ve Karan'a odaklanmıştı.
Karan'ın üzgün olduğu yüz ifadesinden belli olurken, Efruz için aynı şey söylenemezdi. Yüzü ifadesizdi. Ne düşündüğü anlaşılmıyordu. Bu duruma kimse şaşırmadı elbette. Onun belli edebildiği tek şey sinirleriydi. Onun dışında ki duygularını içinde yaşardı.
"Ne zaman gidiyorum.?" Sesinde ki soğukluk şaşırtan cinstendi. Çünkü birazda olsa tepki vermesini istiyorlardı. Karan elinde tuttuğu kurşun kalemi sinirle ikiye kırdıktan sonra ateş saçan gözlerini sevdiği kadına değdirdi. Efruz ise kendisine baktığını bilse bile göz ucuyla dahi bakmıyor, komutanına dönük duruyordu. Eğer bak
