“Lourd…” gulat kong sambit. Ilang segundo pa akong nakatitig sa dumudugo niyang braso bago ko siya naisipang daluhan.
Inalalayan ko siyang pumasok sa loob. Umupo siya sa sala at hinubad ang coat niya. Hindi masyadong makita ang dugo kanina dahil gray ang suot niyang coat pero nang hubarin niya ito’y napatakip ako sa bibig dahil halos maging pula na ang puti niyang sleeve.
“Anong nangyari? Nasaan si Drac? Ah teka, tatawagan ko nalang siya.” Atubili kong hinanap ang cellphone. “Ay teka, ba’t si Drac, doctor ba siya? Hospital nalang ang tatawagin natin.” Hindi ko alam, hindi ko naman first time makakita ng dugo o mga sugatan. Mas Malala pa nga ang nakikita ko minsan dahil sa mga saksakan sa palengke pero nang makita ko siya’y nataranta na ako.
Nawala nan ga ako sa isip nagawa niya pang tum
