4
1295 Words
Pagkatapos ng kanilang pag-uusap, diretso si Charlene sa police station para magsampa ng kaso laban kay Kerill. Ngunit nang marinig ng mga pulis kung sino ang lalakeng sinasabi ni Charlene, kaagad silang nag-alangan. Kilala sa buong lugar ang kapangyarihan ng Wang family at alam nilang delikado silang kalabanin ang pamilyang iyon.
"Hindi naman ganoon kalakas ang ebidensya mo, miss. Hindi namin pwedeng paniwalaan ang lahat ng sinabi mo, lalo pa at kulang ka sa ebidensya," ani ng isang pulis habang nakatingin sa kanya. Ramdam ni Charlene ang inis na bumabalot sa dibdib niya. "Pero sir…" panimulang protesta niya, ngunit putol siya ng isa pang pulis.
"Umuwing muna ka na, miss. Kami na ang bahala rito," dagdag nito habang binigyan siya ng makahulugang tingin bago lumingon sa katrabaho.
Walang nagawa si Charlene kundi lumabas ng police station. Kahit hindi nila sinabi, ramdam niya na wala silang balak tutukan ang kaso niya. Napailing siya sa isipin na kayang gawin ng mayayaman ang lahat, kahit ang talian ang leeg ng mga pulis upang maprotektahan ang kanilang interes.
Habang naglalakad papalayo, napansin niya na wala na ang maletang dala niya. Napaupo siya sa gilid ng kalsada at pinahintulutan ang mga luha na dumaloy mula sa kanyang mga mata. Pagod siya, nabigo, at hindi alam kung ano ang susunod na hakbang. Hindi niya inasahan na magiging ganito kahirap ang karanasan sa Maynila. May kaunting pagsisisi sa pagpunta rito, ngunit muling sumagi sa isip niya ang tunay na dahilan ng pagdating niya ang hanapin ang matagal nang kaibigan na hindi niya nakita sa loob ng maraming taon.
Si Enan.
[FLASHBACK]
Dalawampung taon ang nakalipas.
Nakatingin sa langit na kulay asul at maliwanag si batang Charlene habang nakahiga sa ilalim ng malaking puno ng nara. Ang araw ay malambot at mainit, at ang mga ulap ay dahan-dahang dumadaan sa kalangitan. Nakangiti siya, ramdam ang saya ng kabataan sa bawat hininga.
"Panget! Andito ka lang pala," bati ng batang si Enan, bagong dating sa tabi niya. Naiinis si Charlene sa biro kaya binato niya ito ng kahoy na hawak, ngunit mabilis na nakailag si Enan.
"Kapag ako tinamaan nun, isusumbong kita!" sigaw niya.
"Isumbong mo!" sagot ni Enan habang nakangiti. Hindi na niya pinansin si Charlene, at maya-maya ay naramdaman niyang may humalili sa tabi niya. Paglingon, nakita niya si Enan na nakangiti pa rin.
Magkasama silang tumingin sa langit, parang nakikipaglaro sa kanilang damdamin.
"May sasabihin pala ako," sabi ni Enan sa katahimikan.
"Hmm?" sagot ni Charlene, hindi tumitingin sa kanya.
"My dad... gusto niyang bumalik na kami sa Maynila," mahina niyang sambit. Napangiti si Charlene ng bahagya, ngunit hindi ipinakita ang pagkabigla.
"Ganun ba? Kelan kayo babalik?" tanong niya. Natahimik si Enan, hindi agad sumagot.
"Hindi na kami babalik," sagot nito.
Halos hindi makapaniwala si batang Charlene. Ang lungkot ay nanimaho sa kanyang mga mata, iniisip na hindi na niya makikita ang kaibigang matagal niyang minahal.
"Ah... kelan yung alis niyo?" tanong niya, pinipigilan ang pagluha.
"Bukas na," mahinang sagot ni Enan. Agad na bumangon si Charlene at ngumiti. "Kung ganoon, sulitin natin ang araw na ito. Mamaya pupunta ka sa bahay, magluluto si mama ng kakanin, yung paborito mo," dagdag niya.
"Segi!" sagot ni Enan, at magkasama nilang ginugol ang bawat sandali sa laro at pagpunta sa mga talon na hindi pa nila napupuntahan.
"Para sa'yo, panget," sabi ni Enan habang inilalabas ang isang panyo mula sa bulsa at iniabot kay Charlene. "Hindi, sabi ko panget!" sigaw niya, ngunit inabot ni Enan ang panyo sa kamay niya. May espesyal na guhit sa gitna, tanda ng palayaw niya ni Enan na Cha.
"Sayo na 'yan. Huwag mong iwawala. Kukunin ko 'yan sa susunod nating pagkikita."
"Salamat," sagot ni Charlene.
Pagkatapos ng maghapong kasiyahan, dumeretso sila sa bahay ni Charlene kung saan nagluluto ang kanyang ina ng kakanin para sa palengke. "Ma, tabihan mo kami ni Enan," sabi niya, at tumango ang kanyang ina. Masaya nilang pinagsaluhan ang mga kakanin, puno ng tawanan at kwentuhan.
Pagdating ng gabi, aalis na si Enan. Pinuntahan niya si Charlene sa bahay para magpaalam, ngunit hindi niya ito nakita. Nagtatago si Charlene sa ilalim ng kumot, umiiyak sa pagkawala ng kaibigan.
"Pakisabi na lang, aalis na ako," sabi ni Enan bago lumingon at lumakad palayo.
[END OF FLASHBACK]
Ilang beses pinunasan ni Charlene ang kanyang mga luha, ngunit tila walang katapusan ang daloy.
"Ayos ka lang ba?" tanong ng malambot na boses.
Dahan-dahang itinaas ni Charlene ang tingin at bumungad sa kanya ang isang lalaking may malapad na ngiti at may panyo sa kamay.
"Ayos ka lang?" ulit nito.
Ngunit hindi siya sumagot.
"Taga-probinsya ka ba?" bigla niyang tanong. "Kasi... you looked like one," dagdag niya habang tumitingin sa sapatos at damit ni Charlene, halatang simple at hindi mamahalin.
Napikon si Charlene. Parang si Kerill, masama ang ugali at mabilis manghusga.
"Anong pinagmamalaki ninyong mga taga-Maynila? Kung maka-asta kayo, parang sobrang taas nyo na!" sigaw niya, napuno na ng galit at pagkabigo.
"W-wait..." sagot ng lalaki ngunit naputol.
"Hoy! Wala kang pake-alam kung ganito ang suot ko! Naiintindihan mo? Pinapainit nyo lang ulo ko! Bwesit na buhay to oh! Puro malas!" sigaw niya, halos sumabog na ang damdamin.
"Wait, miss..." sabi ng lalaki.
"Ano?! Lalaitin mo pa ako?! Magsuntukan na lang tayo oh!"
Akmang sumugod si Charlene nang may humarang sa kanya, inilayo siya ng lalaking may hawak sa kanya.
"Calm down! Calm down!" utos ng lalaki. "Huminahon ka," dagdag niya.
Napahinga ng malalim si Charlene, inalis ang galit at napatingin sa lalaking tumulong sa kanya.
"Anong nangyayari dito, kuya?" tanong niya.
Napatingin siya sa lalaking bagong dating. Hindi niya ito agad nakilala, ngunit ito ang kapatid ni Kerill, si Lander, na tumulong dalhin siya sa ospital.
"I just want to ask if she is okay, pero sinugod niya ako," paliwanag ni Lander.
"Look, miss," akmang lapitan siya ni Lander, ngunit tutukan siya ni Charlene ng kamao.
"Segi, lumapit ka," utos niya.
"Hey, I am sorry. I didn't mean to offend you kanina. I just..." napailing si Lander. "Okay, it's my fault. Hindi ko dapat sinabi iyon. Sorry talaga."
Nang huminahon si Charlene, lumapit si Lander. "My name is Black Wang. Can I know your name?"
Umiwas ng tingin si Charlene at bumulong sa sarili. "Ang puti-puti mo pero black ang pangalan," bulong niya. Narinig naman ni Black at natawa.
Napagtanto ni Charlene kung bakit pamilyar ang pangalang Black. Isa siyang sikat na actor at model sa Pilipinas, kasingkilala ni Daniel Padilla. Agad niyang kinuha ang cellphone at kinumpirma ang hinala.
Lumaki ang mata niya nang makita ang larawan.
"I think you already know me. You have my picture in your gallery," sabi ni Black.
Napatalikod si Charlene sa kahihiyan at napapikit. "Tang-ina!" paulit-ulit niyang mura.
Dahan-dahang umikot siya paharap kina Lander at Black. "Ah, hehe, ano... kasi..." napakamot siya ng ulo, nahihirapan ipaliwanag.
"Sorry!" sigaw niya, napapikit. "Hindi ko sinasadya! Uminit lang ulo ko kasi puro abusado ang nakilala ko dito sa Maynila. Tapos may baliw na lalake na feeling gwapo na nag-alok maging asawa niya kaya hindi ko napigilan."
Napatawa si Lander bigla. "Sana na-record ko 'to. Pfft! Hahaha!"
"What's funny?" tanong ni Black.
"She is that girl," sagot ni Lander.
Naguluhan si Charlene. Hanggang ngayon hindi niya alam na kapatid pala ni Kerill si Lander at si Black ang stepbrother.
"Really..." ngiti ni Black. "And your name is?"
"Charlene Rosarios!" sagot niya. Tumawa ang dalawa.
"Well, Charlene, kailangan mong sumama sa amin," sabi ni Black.
"Ha? Saan? Bakit?" tanong niya.
"Relax. Sa restaurant lang naman. Gutom na ako at mukhang gutom ka rin. Isipin mo na lang kabayaran mo ito sa ginawa mo kanina. Tara na?"
Nahihiya at walang kalaban-laban, sumama si Charlene. Lingid sa kaalaman niya, pinaalam na pala ni Black kay Kerill na kasama niya ngayon ang babaeng hinahanap ni Kerill.
- Writer
