10
696 Words
Maayos ang tulog ni Charlene noong gabing iyon kaya pagmulat niya kinabukasan ay maaliwalas ang pakiramdam niya. Ngayon ay sisimulan na niya ang plano para mapalapit sa mga bata. Hindi man madali, susubukan niya hanggang sa makakaya niya.
“Good morning, Ma’am,” bati ng mga katulong na nakakasalubong niya sa pasilyo.
Doon niya mas lalong naramdaman ang bigat ng posisyon niya sa mansion. Asawa siya ng may-ari—kahit peke.
Sinusuklian niya ang lahat ng matamis na ngiti. Ayaw niyang mapagkamalang suplada. Gusto niyang makasundo ang lahat, kahit sa maikling panahong pananatili niya roon.
Pagbaba niya ng hagdan ay nakita niya si Edgar—ang palaging kasamang bodyguard ni Kerill.
“Good morning, Edgar,” bati niya.
Tumango ito. “Good morning, Ma’am Charlene.”
“Ke-aga-aga, parang ang sungit mo na agad,” pabirong sabi niya, umaasang mapapangiti ito. Ngunit nanatiling seryoso si Edgar.
Naging awkward ang sandali hanggang sa tinawag na ito ni Kerill. Nagpaalam si Edgar at umalis, iniwan si Charlene na napabuntong-hininga.
“Naku, Ma’am, hindi mo talaga ’yan mapapangiti.”
Napalingon si Charlene at nakita si Saviel na may hawak na tasa ng kape.
“Halata nga,” natatawang sabi niya. “Ganyan na ba talaga siya dati pa?”
“Opo. Kanang-kamay kasi ni Boss ’yan kaya nahawa na sa pagiging seryoso,” biro ni Saviel. “Pero mabait naman ’yan. Siya ang pinakamatagal dito. Pinagsilbihan pa niya ang lolo at ama ni Boss bago naipasa kay Boss.”
“Ah… ikaw ba?” tanong ni Charlene. “Ilang taon ka na rito?”
“Hindi taon, Ma’am—isang dekada na. Dito nagtatrabaho ang mga magulang ko noon. Ang mga Wang ang nagpa-aral sa akin, kapalit ng pananatili ko rito.”
“Kung gano’n, kilalang-kilala mo pala si Kerill.”
“Opo. Kaya huwag kayong mahihiyang magtanong.”
Napatingin si Charlene kay Kerill na seryosong kausap si Edgar. “Ganyan ba talaga siya? Laging galit, parang pasan ang buong mundo?”
Napabuntong-hininga si Saviel. “Hindi naman noon. Masayahin siya dati… pero pagkatapos ng aksidente, nagbago siya.”
“Aksidente?” napatigil si Charlene.
Magsasalita pa sana si Saviel nang mapakunot ang noo nito. “May naamoy ba kayo?”
Suminghot si Charlene. “Parang may nasusunog…”
Nagtinginan sila at dali-daling pumasok sa loob ng mansion. Sa laundry room, tumambad sa kanila ang washing machine na nagliliyab.
“Tubig!” sigaw ni Charlene.
Agad bumalik si Saviel na may dalang balde at ibinuhos iyon sa makina hanggang sa tuluyang mamatay ang apoy.
“Anong nangyayari rito?!” sigaw ni Manang Dores.
Lumapit si Charlene sa washing machine—at bigla siyang nanlambot nang makita ang sunog na blusa sa loob ng isa pang makina.
Kanya iyon.
“Charlene?” tawag ni Manang Dores.
Nanlaki ang mata niya. Mga damit niya ang nasunog. Pero paano? Nasa kuwarto niya iyon.
“What happened?” maririnig niya ang boses ni Kerill sa likod, pero parang wala siyang naririnig.
Lumapit siya sa makina at tuluyang napahagulhol nang makita ang sirang wallet niya—sunog at halos abo na. Doon naroon ang natitira niyang pera at ang tanging litrato ni Enan—ang kababata niyang hinahanap niya sa Maynila.
Tahimik siyang umiiyak, nanginginig.
“Charlene—” sambit ni Saviel.
“Magpapahinga lang po ako sa taas,” putol niya, sabay alis.
Sa kuwarto, doon na siya tuluyang bumagsak sa kama at humagulgol.
Tumunog ang cellphone niya.
“Shenna…”
“Oh? Bakit ka umiiyak?” nag-aalalang tanong ng kaibigan.
Ikinuwento ni Charlene ang lahat—ang kontrata, ang mga bata, ang pananakit.
“Umalis ka na diyan,” mariing sabi ni Shenna.
“Hindi pwede,” hikbi ni Charlene. “Kailangan ko ang pera para sa lupa.”
“Charlene, pera ba o buhay mo? Baka kung ano pa ang gawin nila sa’yo!”
“Titiisin ko. Iiyak ako… pero hindi ako aalis.”
Napabuntong-hininga si Shenna. “Matigas talaga ulo mo. Pero huwag kang magpapaapi sa mga batang ’yan. Mas matanda ka—mas marunong ka.”
Pinunasan ni Charlene ang luha.
“Kaya ko ’to.”
At sa loob-loob niya, alam niyang nagsisimula pa lang ang tunay na laban.
- Writer
