Evin önüne park ettiklerinde Gülüm araçtan Ömer’i beklemeden indi. Parmağında evirip çevirdiği yüzüğe bir bakış atıp yanına gelen adama küçük bir bakış attı.
Yol boyunca pek konuşmamıştı. Hala olan bitenin hızına ayak uyduramamış, yaşadığı şeyin gerçekliğini sorgular haldeydi.
Ömer, bir hafta öncesinde adını birkaç kızdan duyduğu öylesine bir adamdı. Şimdi sözlüsü, hatta kocasıydı.
Kocası, sözlüsü, artık ailesi olan adam, “Gülüm?” deyip gülümsediğinde adama karşılık vermek için kendini zorlaması gerekmişti. Ama fazlasıyla gergindi.
“Sorun ne?” diye sorunca sırtını dikleştirdi.
“Bilmiyorum,” diye mırıldandı. “Bir sorun da yok aslında… Sadece her şey yıldırım hızıyla olup bitti, hala olayların şokundayım galiba!”
Ömer, “Bence öyle olmadı da, sen öyle diyorsan,” deyip kızın beline dola
