Nicasia Martin (Inamorata Series 1)

Disclaimer: This is an old story that I wrote when I was a teenager. I have no idea what love is that time. This was written in my senior high school years. If there are any grammatical errors or childish writing, please bear with me. ✿◕ ‿ ◕✿ "Paul! Pangarap kong maging girlfriend ni Greg. Sa tingin mo, bagay ba kami? Ha? Ha?" tinutulak ko pa si Paul habang nagsasalita ako. He is facing the University Quadrangle. Nakaharap ako sa kanya. Nakaupo kami sa bench sa lilim ng puno ng Acacia na siyang paborito naming tambayan kapag tapos na ang oras ng aming klase. Abala siya sa pagbabasa ng aklat ni Jojo Moyes. And he's currently reading the book entitled: Me Before You. Reading has been his hobby. Hindi ko nga alam kung bakit nagkakasundo kami. Eh, samantalang ako, ni wala akong hilig sa pagbabasa. Maipasa ko lang ang mga subjects ko, okey na. Nakakahiya naman kasi kung pasang-awa yung mga grades ko. To think na ang talino at guwapo ni Greg Samaniego. He isy ultimate crush. First year pa lang noong mapansin ko siya. And gosh! He's so guwapo! Sayang lang at hindi niya ako napapansin. Karibal ko ba naman ang halos kalahati ng populasyon ng school namin? To think na galing pa siya sa isang kilalang pamilya, olats na ako. Sa gilid-gilid na lang ako nakatunghay sa kanya. Sekreto at si Paul lang ang nakakaalam. Paul is my bestfriend. Beki in the inside at hanggang ngayon ayaw pa ring magladlad. Kalog kaya nagkakasundo kami. “Paul! Hello? Pansinin mo kaya ako?” Hindi pa rin niya ako sinagot. Nagpatuloy pa rin ako sa pangangarap. "You know what? Pagdating ng araw, mapapasaakin din 'yang Greg na yan. Nakita mo ba nung basahin niya ang mga sulat ko sa kanya?" kilig na kilig ko pang kuwento sa kanya. "Oo na! Oo na! Puro ka Greg." "Balang-araw. Magiging NICA SAMANIEGO ako!" sabi ko pa habang isinusulat sa ere ang pangalang binanggit ko. "DREAM ON, NICASIA!" Inis na tumayo ako at pinamaywangan siya. "NICA! How many times ba na sasabihin ko sayong NICA ang itawag mo saken!" gigil na diin ko pa sa pangalan ko. NICASIA. Alam niyo naman na siguro kung sino ang mga magulang ko? Base pa lang sa pangalan ko. Sina Romnick Martin at Asia Martin. Parehong nurse na nagtatrabaho sa New Zealand para mapaghandaan ang aming magandang kinabukasan. Natawa na lang siya bigla. "Greg ka ng Greg diyan. Araw-araw na lang na Greg yang topic mo, NICASIA!" natatawa pa din siya habang nililigpit ang libro sa bag niya. Inis na inagaw ko sa kanya ang bag niya. "I won't give it back to you hanggat 'di mo ko tinatawag na Nica!" natatawa akong tumakbo at nagbelat pa sa kanya tangay ang bag niya. Tumakbo ako ng mabilis hanggang sa mapunta ako sa harap ng soccerfield. Tapos na ang laro nila Greg. Hindi ako 'yong tipong manonood at ipapamukhang patay na patay ako sa kanya. Tanging si Paul lang ang may alam ng lahat ng kabaliwan ko kay Greg. "Wala diyan si Greg. Nakita ko siya kanina kasama nung mga kaibigan niyang hambog papalapit sa atin." Tumatawa na sigaw ni Paul. Napahawak ako sa dibdib, ramdam ko agad ang kaba. "Ano? Anong sabi mo?" "Ang sabi ko, wala diyan si Greg!" "Narinig ko. Anong sinabi mong nakita mo siyang papalapit sa atin kanina?" bigla ang pagrigodon ng puso ko. Don't tell me na narinig niya ang mga sinabi ko kanina? Piping sabi ko. Natawa siya. Yung tawang humawak pa siya sa tiyan niya para lang humagalpak. "Oy Paul! Ayusin mo, ah. Anong ibig mong sabihin? Narinig ba niya?" Lumapit na ako sa kanya. Humawak ako sa kanyang kamay. "Hindi ko sasabihin! Ingat ka sa pag-uwi." Inagaw niya sa akin ang bag niya at tumakbo. Bumelat din siya kagaya ng ginawa ko sa kanya kanina. "PAUL!" "Paul," habol ko sa kanya habang isinisigaw ko ang pangalan niya. “Bye, Nica! Bukas ulit!” Nakakaloko siyang ngumiti sa akin habang kumakaway. Ang hudyong ito! Inaasar niya ako lalo. Ako naman si pikon, naiinis na sa kanya. “Paul, ano ba?!” sigaw ko pa sa kanya. Maiksi lang ang biyas ko kaya hindi ako makahabol ng mabilis sa kanya. “Paul!” muli kong tawag sa kanya. Napapatingin sa akin ang ilan sa mga estudyante na pauwi na rin. Mabilis siyang nawala sa paningin ko dahil sa bilis ng takbo niya. Nakita ko na rin sa labas ng gate ang kotse ni Greg, kahilera ng kotse ng kanyang mga kaibigan. "Si Nicasia, o! May lihim na pagtingin pala sa akin. Akalain mo 'yon?" dinig ko mula sa likuran ko. Ni hindi ko mailingon ang ulo ko. Para akong naestatwa sa kinatatayuan ko. Napapikit ako dahil kumakabog na ang dibdib ko sa kaba. Oh my gosh! Ano ba itong nangyayari? Bakit ang careless ko? Bakit sa dinami-dami ng araw na puwede niya akong makita, itinaon pang kanina? "Nicasia Martin may gusto kay Cain Greg Samaniego. Magandang headline yan for tomorrow, Nicasia." pagpapatuloy pa niya habang naririnig kong papalapit nang papalapit na hakbang niya. Feeling ko, parang biglang kami na lang ang tao sa University. Parang biglang nawala na lahat ng tao. Hindi ko pa din siya nililingon. Lumakad na lang ako palayo sa kanya. Pero-- "Nicasia Martin. Pangarap na maging boyfriend si Greg Samaniego. Tss..." mahina niyang usal pero dinig na dinig ko pa rin. Hindi naman mainit pero pakiramdam ko ay pumula ang pisngi ko. Halos manlamig ang pakiramdam ko. Nakakahiya. Ano ba ito? Hindi ko na alam ang gagawin ko. Ni hindi ko siya malingon. Iginala ko ang paningin ko sa labas ng gate. Hindi naman kami pinagtitinginan. May kanya-kanyang pinag-uusapan ang mga tao sa labas. "Is it true, Nicasia?" Nahinto na ako nang tuluyan sa paglalakad. Hindi ko pa rin siya magawang lingunin. "Magiging sayo ako?" natatawa pa niyang sabi. Kung nasa harap ko lang siguro siya ay hihimatayin na ako sa sobrang pagkapahiya. Sandaling katahimikan. Huminga ako ng malalim. Akala ko ay umalis na siya kaya lumingon ako. Pero nagkamali ako. Namilog ang mga mata ko! Paglingon ko ay nasa mismong harapan ko na siya. Wala sa loob kong nahawakan ang aking dibdib dahil sa gulat. Pulang-pula na ang aking pisngi ngayon. Hindi na din ako makahinga ng normal. Hindi na normal ang t***k ng puso ko. Halos wala ng space ang pagitan ng mukha namin sa sobrang lapit ng titig niya. "Is it true?" ngiti pa niya ng malapitan na nagpalabas ng kanyang magkabilang dimples. Napaatras ako at... BLAG! Biglang dumilim ang paningin ko.