บทที่7 เสนอตัว
896 Words
หลายวันผ่านไป
เหมือนทุกอย่างจะไปด้วยดี ตอนนี้ฉันสนิทกับพวกเขาทุกคนแล้ว ชนิดที่ว่าพวกเขาสามารถเล่นหัวฉันได้และฉันเล่นหัวพวกเขาได้เช่นกัน ยกเว้นเฮียพักตร์ ขืนลองไปเล่นหัวเขาดูสิ! โดนจับโขกกับขอบประตูอีกหรอก
ส่วนเฮียอัคสุดหล่อ ที่หล่อในสามโลกนั่น...เขาสุภาพบุรุษกับฉันมาก (กอไก่ล้านตัว) ซึ่งแน่นอนว่าต่างกับพี่ชายเขาชัดเจน การแต่งตัวก็สุภาพเรียบร้อย ผิวสะอาดสะอ้าน ผิดกับพี่ชายที่สักทั้งตัว แต่โคตรเร้าใจ
"อีเจ้ ไปทำงานกับพวกกูไหม! " หนามงับเอ่ยปากชวนพร้อมกับพวกเขาเริ่มทยอยออกจากบ้านทีล่ะคน "ดีกว่าอยู่ในบ้านคนเดียวนะเว้ย! "
หนามงับที่ว่าไม่ใช่ที่ไหนหรอก เขาคือไมยราบนั่นเอง ฉันเป็นคนเปลี่ยนชื่อให้เขาเองแหละ ไมยรงไมยราพนั่นไม่เหมาะกันเขาสักนิด ฉันเลยเสิร์ชหาคำว่าไมยราพ ซึ่งมันมีสองความหมาย และเขียนต่างกันนิดหน่อย คือตัวละครหนึ่งในวรรณคดีเรื่องหนึ่งที่ตัวเป็นยักษ์ สองคือพืชล้มลุก
และชื่อของเขาหมายถึงยักษ์ตัวนั้น แต่ฉันคิดว่ามันไม่เหมาะกับเขา
ชื่อที่เหมาะกับเขาที่สุดคือไอ้พืชต้นนั้น ฉันเลยเสิร์ชหาเป็นภาษาท้องถิ่นทางภาคใต้มา
หนามงับ=ไมยราบ
"ได้เงินไหมล่ะ! "
ผั๊วะ!!
ฝ่ามือของใครบางคนฟาดลงบนหัวฉันเต็มๆ จนหัวโยกตามแรงกระแทก โอ้โห! เล่นซะมึนเลย
"ทำงานก็ได้เงินสิวะ! " เฮียพักตร์เดินผ่านหน้าฉันพร้อมกับสะบัดมือตัวเองเบาๆ "โง่ฉิบหาย! "
เออ! ไม่ต้องทายว่าใครตบหัวฉัน ก็เขานั่นแหละที่เป็นคนทำ อนาคตฉันต้องโรคสมองเสื่อมแน่ๆ นิดๆหน่อยๆ ตบ นิดๆหน่อยๆ ด่า ไอ้คนชอบใช้กำลังเป็นชีวิตจิตใจ! ถึงใจในจะบ่นกราดด่าเขาไปเท่าไหร่ แต่ฉันก็วิ่งแจ้นเข้าไปหาเฮียพักตร์ใกล้ๆ ก่อนจะเกาะแขนเขาเหมือนที่เคยทำเมื่อหกวันก่อน
"ถ้าฉันทำ เฮียจะให้เงินฉันใช่ไหม"
"เออ! มึงจะถามอะไรนักหนาวะ! ทำงานมันต้องได้เงินอยู่แล้ว ไอ้โง่เอ๊ย! " ไม่พูดเปล่าผลักหัวฉันเล่นอีก
"เฮียจะให้เท่าไหร่"
"ขึ้นอยู่กับว่ามึงทำได้มากน้อยแค่ไหน! "
"..." ฉันยังคงเกาะแขนเดินตามเขาไป ในใจพลางครุ่นคิดต่างๆ นานา เงินค่าเทอมของน้ำยังได้ไม่ถึงครึ่งหนึ่งเลย ถ้าฉันทำงานกับเฮียพักตร์คงเอาไปจุนเจือได้บ้าง ให้ค่ากินค่าขนมเล็กน้อยตามประปราย
จริงสินะ! เกือบหนึ่งเดือนแล้วที่ฉันไม่ได้ให้เงินน้ำใช้! ไม่รู้ว่ารายนั้นหาเงินจากไหนใช้จ่าย เฮือก! ลืมติดต่อน้ำเป็นเดือน ตายๆ ป่านนี้ไม่รู้ว่ามันคิดว่าฉันตายแล้วหรือยัง! โทรศัพท์ดันมาหายตอนที่เฮียพักตร์จะพาฉันไปปล้ำ
"คิดเหี้ยอะไรของมึงอยู่"
"...!! " ฉันสะดุ้งเล็กน้อยเมื่ออยู่ๆ ฉันนั่งอยู่บนรถแล้ว และยังคงเกาะแขนเฮียพักตร์อยู่เลย "คิดว่าถ้าได้เงินจะไปซื้อผู้ชายมากิน...หิวมากกก" ฉันเล่นหูเล่นตาใส่เฮียพักตร์ที่ขมวดคิ้วหรี่ตาจ้องมองฉันอยู่
"กินกูก็ได้นะ กูให้กินฟรี" ยิ้มกะล่อนสุด ออกตัวแรงแหกทางโค้ง
"..." โว้ยยย!! ฉันแค่พูดเล่นไปอย่างนั้นอ่ะ อย่าคิดจริงจังเซ่!
"กูแซ่บนะ ใหญ่ด้วย รับรองมึงลืมไม่ลงหรอก"
ฉันเกลียดรอยยิ้มของเขาในตอนนี้ที่สุด
อื้อ! ฉันครางเบาๆ ในใจเมื่อใบหน้าคมคายของเฮียพักตร์กำลังเลื่อนเข้าหาฉันอย่างช้าๆ พลางเลียริมฝีปากจนเปียกชุ่ม อ่า...ให้ตายสิ เร้าใจเป็นบ้า! ใจสั่นเลยอ่ะ อย่าเล่นแบบนี้กับฉันเลยนะ กลัวหวั่นไหวกับผู้ชายคนนี้จัง ฮือออ
ฉันดันหน้าเฮียพักตร์ออกไปเบาๆ กรี๊ดดด แก้มนุ่มมาก! ฉันกำลังจะคลั่ง (ไคล้) แล้ว ใครก็ได้ช่วยด้วย!
"ไม่เอาหรอก ไปๆ มาๆ หยิบไม้เบสบอลขึ้นมาฟาดฉันจะทำยังไงห๊ะ! "
นึกเรื่องนี้ขึ้นได้ล่ะเจ็บใจทุกที
แต่ก็ดีอย่างหนึ่ง เฮียทำตามที่บอกเอาไว้ซะด้วย ว่าจะเลี้ยงฉันอ่ะ เขาเลี้ยงจริงๆนะ เขาให้ฉันอยู่บ้านเขาฟรีๆ แถมค่าไฟ ค่าน้ำ ค่าอาหารก็ไม่ต้องจ่ายด้วย ยกเว้นเรื่องเงินอย่างเดียวที่เขาไม่ได้ให้ใช้
อย่างที่บอกเงินมันไม่ได้มาง่ายๆหรอก งานคือเงิน ต้องทำงานสิ ถึงจะได้เงินอ่ะ
"เรื่องบนเตียงก็เรื่องบนเตียง กูเอาเก่งมาก รับประกันความอร่อย" ยักคิ้วอย่างเชื้อเชิญ
"โอ๊ย! ไม่เอาคือไม่เอา! " สะบัดหน้าหนีอย่างเร็ว เฮียพักตร์กำลังอ่อยฉัน!
เขาเล่นขี้โกงอ่ะ! เขาใช้ความหล่อดุๆ ของเขาเล่นงานฉัน ซึ่งแน่นอนว่าฉันแพ้ผู้ชายมาดนี้อยู่แล้ว กลืนน้ำลาย อึกๆ เกินต้านแล้วแม่จ๋า~
"กูเสนอสุดฤทธิ์แล้วนะ มึงจะได้เอาเงินไปใช้อย่างอื่นไง! "
"ดูปากกูนะเฮียพักตร์คนเก่ง (ในด้านเลว) กูไม่เอามึง! "
ตบปากตัวเองยังทันไหมอ่ะ! ฉันอยากจับเขาทำผัวจริงๆ เร้าใจเป็นบ้า!!
- Writer
