CHAPTER 9: WENDY PRIME
ILANG oras lang ay nakarating kami kaagad sa lugar ni tita, alam kong inaantok ako sa byahe at usual na kapag sasakay ako ng kotse namin na ‘to nila mama at papa ay makakatulog ako.
Pero iba ang ngayon dahil sa takot at kaba na maabutan kami noong sinasabi nila na gustong makahuli at pumatay sa ‘kin for some reason.
Buong byahe rin na panay ang punas ko sa aking pisngi dahil sa mga luhang ayaw magpapigil sa pagpatak. Namimiss ko lang ang parents ko na kahit ano namang gawin ko ay hindi na maibabalik pa.
“Noong nakaraang linggo lang ay pagbili lang ng maraming magagandang damit ang iniisip at pinoproblema ko, ngayon ay buhay at safety ko na.” naiiling na bungad ko sa lalaking kanina ko pa kasama.
Sinara ko ang pinto ng sasakyan saka dinungaw ang tahimik na ba
