CHAPTER 7: SAMUEL LINCOLN
HINILAMOS ko ng aking mga palad ang aking mukha sa sobrang pag-aalala. Hindi pa naman siguro siya patay, may pulso pa rin kahit na walang malay ng ilang oras.
Naiintindihan ko naman kung mahihimatay siya sa mga nalalaman niya ngayong kaarawan niya. Sige, valid naman.
Tinitigan ko ulit ang maamo niyang mukha habang nahihimbing sa pagtulog sa couch dito sa salas nila. Maganda sana kaso ang lakas sumuntok, siguro kung hindi ako sanay na makatanggap ng ganoon kalalakas na suntok at sapak ay kanina ko pa siya sinamahang mahimatay rito sa salas nila.
“Lando Prime... Mariel Prime,” banggit ko sa mga pangalan ng mga taong nasa malaking larawan, naka-display ito sa loob ng malaking picture frame kasama ang sa tingin ko ay nag-iisa lang na anak nila, si Wendy.
Wala ako
