Mor Tavşan

Violet

Her gün Violet ziyarete geliyordu. Ayağımı iyileştirdi, ormanda piknik yaptık. Bu dünyadaki en güzel zamanlarım Violet'le geçen zamanlarım ve tahminimce Violet gösterdiğinden kat ve kat daha yaşlı... Bu gün Violet bana birlikte çarşıya gideceğimize söz verdi. Ben ise tüm işlerimi bitirdim. ve ormana ilk buluştuğumuz yere geldim.

"Violet nerde kaldı ki?"

- "Geldim leydim."

"Uwaaaa Violet aklımı çıkarttın!"

- "Üzgünüm leydim. Bir daha korkutmamaya çalışacağım."

"Neyse neyse hazır mısın? Violet ben çok ama çok heyecanlıyım."

Neden bilmiyorum ama sanki çocuk bedeninde olduğum için aklım çocuk gibi...

- "Hazırım leydim, saçlarınızı ve gözlerinizi gizleyelim ve gidelim."

Violet bana uzun bir pelerin giydirdi; saçlarımı saklıyordu, gözlerimi ise büyü ile değiştirdi. Ardından beni kucağına aldı ve şehire gittik. O kadar hızlıydı ki zamanın nasıl geçtiğini anlayamadım.

- "Evet leydim. Bugün alacağımız her şey benden, istediğiniz her şeyi yiyebilirsiniz."

"Gerçekten miii?? Violet seni çok seviyorum!"

Violet yanaklarımı sıktı;

- "Bu tatlış için her şeyi yaparım."

- Violet bana birçok tatlı ve yemek getirdi. Hepsi çok güzeldi, karnım çok doymuştu. Biraz yürüdükten sonra ara yerde insanların dans ettiğini gördük.

- "Dans edelim mi leydim?"

- "Ama ben dans edemiyorum."

- "Ben de biliyor sayılmam leydim keyfinize bakın lütfen."

- Violet ile dans etmeye başladık. Çok güzel bi andı fakat etrafımda benim gibi gizlenen birilerinin olduğunu hissettim.

-"Korkmayın leydim. "

"Violet"

Sanki hissetmiş gibi beni teselli etti. O yanımdayken korkmama gerek var mı, güçlü olmasa böyle der miydi?

- "Korkmuyorum Violet ama sanki benim gibi gizlenmiş insanlar var."

Dans ederken aynı zamanda fısıldaşıyorduk.

- "Kraliyetten sizin gibi saklanmış olan kişilerdir. Bu normal..."

"Anladım umarım gören olmaz."

Dansa devam ettik fakat içimdeki rahatsızlık iyice arttı.

"Violet iyi değilim."

- "Korkmayın leydim yanınızdayım."

"Gidelim artık lütfen!"

- "Pekala! "

Violet ile yürümeye başladım. Violet bir şey gördü.

-"Leydim ben şurdan bir şey alıp geleceğim, burda bekler misiniz?"

"Beklerim tabii ki."

Gösterdiği yer çok yakındı. Beklememde sıkıntı olmaz diye düşündüm. Violet gitti. Görüyordum onu. İçim iyice kötüledi.

"Off! İnşAllah kötü bir şey olmaz."

Der demez birden yanımda bağrış oldu, şok oldum. Yanımdaki adamın elinde silah vardı ve üstüme doğru geliyordu.

- "Hehe gel bakalım küçük kız."

Neden o kadar kişi arasında ben... Kaçmaya çalıştım fakat adam pelerinimi tutup saçımı açtı.

- "Anlamıştım. Burada kraliyet gücünü hissediyordum."

Ölecek miyim? Gözlerimi kapattım ve;

"VİOLETTT!!!"

O anda insanlar kaçarken Violet'ın adamı ittirdiğini gördüm. Violet'ın atmosferi çok gergindi. Çatılara bakınca bir sürü adam gördüm. Hepsinin benim peşimde olmasına imkan yoktu değil mi?

- "Leydim üzgünüm her şey çok ani oldu. Lütfen bana güvenin."

Violet önüme geçti ve arkam mor bir kalkan ile kaplandı. Adam Violet'e vuracakken Violet elini tuttu ve onun elini çevirdi.

"Aaaaağğğ!"

Adam çığlık çığlığa yere düştü. Bir suikastçiye göre çok güçsüz duruyordu. Violet'e bir sürü kişi saldırmaya başladı fakat Violet hiçbir düşüş göstermeden hepsini indiriyordu. Evlerin kapılarını dükkandaki insanları hep koruma altına almıştı. O çok güçlüydü, adamlar çok fazlaydı. Göz kararı ile kara büyü kullananlar 10'dan fazlaydı. O sırada bir ses geldi.

"Size sesleniyorum suikastçiler...Eğer durmazsanız hiçbirinize acımam. hahaha! Aslında her türlü acımayacağım ama işte söyleyeyim dedim."

Baktığımda 5 kişi vardı.

Hepsinde değişik atmosfer vardı, gizlenmiş duruyorlardı.

- "Gerçekten peşlerinde oldukları kişiler onlar leydim."

Bir dakika, o zaman onlar benim kardeşlerim mi? Hepsi değişik görünüyordu. Dikkatimi en çok çeken kişi ise bana çok benzeyendi. Onlarla tanışmak istiyorum ama dikkatim dağılmıştı birden. Violet'ın iyice savaşa katıldığını gördüm, bu çılgıncaydı! Mükemmel dövüşüyor ve güç kullanıyordu ama birden kalkan kırıldı. Bir anda üstüme suikastçi geldi,yüzümü tuttu ve bana suya benzer bir şey fırlattı. Gözlerim çok acıdı...Violet nerde?!

- "Leydim!!!"

Violet iki büyüyü savurarak Talia'nın yanındaki suikastçiyi fırlattı. Violet'ın tüm kalkanları kırılmıştı ama herkes güvendeydi. Kraliyetten gelen prensler ona büyük destek olmuştu. Suikastçileri kim tuttu ise çok fazla tutmuştu. Violet birçok insanı vurmuştu.

Gözlerim açıldı. Etrafa baktığımda Violet ve diğerleri savaşıyordu. Yanımdan bir çığlık duydum:

"AAAAA BU O BU O!!"

Neler oluyor? Herkes bana bakıyordu. İğrenmiş bir halde sanki az önceye kadar hayatları sıkıntıda değilmiş gibi.

- "Cadı! O burada."

- "Öldürün onu!"

- "O lanetli, bizi öldürecek!"

Suikastçiler bile korkuyorlardı. Neden, ben o kadar mı tehlikeliyim? Birden ağladığımı fark ettim. Hüngür hüngür ama bi sıkıntı vardı. Ağlayan ben değildim. Ağlayan Talia'ydı... Violet'e doğru döndüm ve onun da bana baktığını fark ettim yumruklarını sıktı. Az görünen gözleri bile çok sinirli olduğunu belli ediyordu. Gözümü kırpmadan beni kucağına aldı; çok hızlıydı ve uçtu. Havada durdu ve fısıldadı:

- "Sözü tut, kalbinde hedefle. Tüm suikastçileri yerle bir et!"

Suikastçilerin hepsi işaretlendi ve Violet'ın arkasından çıkan fizyon kılıçlar onları öldürdü.

Aşağıya geri indi.

- "Leydim lütfen affedin! Ben sizi hemen götürmeliydim."

"Senin suçun değil Violet."

Beni kucağından indirdi ve güçlerini kullanmaya başladı. O sırada bize yardım eden kişileri gördüm. Hepsi birbirinden iyi duruyordu. Arkamı döndüm;

- "Dur!"

Bu ses... Benim ikizimindi. Arkamı geri döndüm, baktığımda hüzünlü bir şekilde duruyordu ve yürümeye başladı.

- "Lütfen dur, seni görmem lazım."

Savaşırken görmedi sanırım fakat umrumda değil. Bu çok üzücü olsa da onlara bakamazdım.

- "Hazırız leydim."

"Gidelim hadi Violet!"

Bunu duyunca koşmaya başladı fakat yetişemeden ikisi de gitti.

"Kardeşim!"

Son sözü buydu fakat kimse duyamamıştı. Kendisi hariç...

••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••

Eve vardığımızda ikimiz de suskunduk. Bu gün olanlar aklıma çok takıldı:

"Violet bana artık doğruyu söyle, kehanet nedir?"

- "Leydim ben-"

Violet istemsiz bir şekilde duruyordu. Neden söylemiyordu, üzüleceğim için mi ?

"Eğer üzüleceğimi düşünüyorsan anlarım ama ben üzülmüyorum. Violet ne olur bana anlat..."

- "Leydim hiç lanet getiren lâkabını duymuş muydunuz ?"

Gördüğüm anıları kurcaladım ama aklıma gelmedi.

"Hayır."

- "Bundan 30 yıl önce kral büyük bir lanete uğradı."

Bir dakika, ne? Kitapta yazdığı hesaplanacak olursa 77 yıl geçmiş olması gerekiyordu değil mi ? Kitaptaki hikaye ile yaşadıklarım kopuyor.

- "Leydim beni dinliyor musunuz?"

"Üzgünüm bi an dikkatim dağıldı, tekrar anlatır mısın?"

-"Tabii ki leydim."

- "Bundan 77 yıl önce kral bi lanete uğradı v-"

"Bir dakika az önce 30 yıl demedin mi?"

- "Neden bahsediyorsunuz leydim? Hiç 30 yıl demedim."

Ulan ben mi deliriyorum acaba? Resmen lafı çevirdi.

"Üzgünüm tekrar oldu Violet."

- "Sorun değil leydim. Bundan 77 yıl önce kral bir lanete uğradı. Lanet ona sahip olacağı 4 kızın güçlerini kaybedeceğini ve onları mecburen öldürmek zorunda kalacağını söyledi. Kral ise buna inanmadı."

"Violet ben bu kısımları biliyorum lütfen bana kehanetten bahset."

Bu hikayeyi tekrar duyacak halim yok gerçekten...

- "Siz doğduğunuzda kralın askerleri bir taş buldu. İddia edilene göre taş gizli bilgiler içeriyordu. Sizinle ilgili kral taşı kendi yanına aldı ama beklenmeyen bir şey oldu. Sarayda birden taş değişim geçirdi ve camdan bir çizim haline geldi. 6 kolu olan gri tenli saçları siyah kabarık bir kadın silüeti vardı. Kral bu silüeti sakladı. Sadece kendisinin girebileceği bir odaya koydu ama bu bilgi sızdı. Kraliyetin dört bir yanına bir gün beyaz saçlı mor gözlü bir prensesin öyle bir canavara dönüşeceği anlatıldı."

"Demek bu yüzdendi... anlıyorum."

Tam kehanet nasıl deniliyor onu anlamadım fakat anladığım tek bir şey varsa o da tüm halkın benden niye korktuğudur. Yatakta yan yana oturuyorduk ve birden Violet'e sarıldım. Kararlı bir şekilde:

"Karar verdim Violet."

- "Neye karar verdiniz leydim?"

"Kazanmaya... Kazanacağım ve kahraman olacağım."

Violet'e döndüm, gülümsedi.

- "Leydime bu yakışırdı zaten hadi onlara gerçek kahraman kimmiş gösterelim!"

Birbirimize gülümsedik, tekrar sarıldık ve Violet gitti. Güzel ama bir o kadar da tuhaf bir gündü. Neler oluyor? Hâlâ anlamıyorum. Artık kafa yormak istemiyorum. Sonuçta basit bi hikaye. Kafamı ve kafamdakileri atarak uyudum.

Günler geçti ve yine Violet'le buluştuk. Her gece biraz biraz dövüşmeyi öğretmeye başladı. Yaptıklarımızı takrarladım, tek başımayken de topallasam da artık bir engel değildi, işlerim hızlandı. Misty işlerimi ne kadar iyi yaparsam yapayım yine de kötülükten vazgeçmiyordu ama artık çok umurumda değildi. 7 yaşına geldim. Hayatım sıkıntılı olsa da Violet varken iyiydim. Pythonissam çok nadir geliyordu ve hiçbir yardımı olmuyordu. Daha korumalı bir şekilde iki kere çarşıya çıktım, güçlerim az olsa da ortaya çıkmaya başladı fakat rahat bir şekilde kontrol edebiliyordum. 3 yıl var hatta neredeyse 2... Korkuyorum ama kararlıyım da. Elimden geleni yapacağım. Artık Misty benimle daha az uğraşıyor çünkü biliyorum ki o da ilerledikçe benden korkuyordu. Kim korkmaz ki zaten, öyle değil mi ?

Violet benle her gün buluşuyordu. buluşması artmaya başladı. Sorun değil tabii ki fakat bilemiyorum. Bazen umutsuzluk kalbimi ele geçiriyor fakat pes edemem, hemen olmaz. Yıllar su gibi geçerken varabileceğim tek gerçek canavar olmak mı? Her gün uyum sağladığım bu dünya, bu beden bir sebepten ötürü olmalı değil mi? Aklım bunu düşünmeyi bırakamıyor, yıllar geçtikçe hatalar göz önüne geliyor.

"Offff!"

Düşünmek insanı yoruyor, zaman insanı yoruyor; yarın ne olacağımı bilmemek bu hikayede beni yoruyor...

Sadece beklemeliyim değil mi? Mutlu sona kavuşacağım. Hem buradaki aileme hem de gerçek aileme kavuşacağım.

Neler anlatıyorum ki ben? Arkamı dönüp yattım her zamanki gibi.

8 yaşına geldiğimde ne güçlerimde bir sıkıntı vardı ne de hayatımda. Evet Misty eskisi gibi olmasa da hâlâ bir zorba ama kaldırabiliyorum. Her günüm sadece Violet ile geçerken anlam buluyordu.

9 yaş?? Zaman çok hızlı geçiyor. Tabii benim için değil. Dövüşte az da olsa Violet'i zorlayabiliyorum ya da sadece taklit yapıyor? Hahaha! Bir yıl kaldı ama mücadele ediyorum, korkularımla yüzleşmeliyim...