BILLIONAIRE'S SECRET DEAL

Tuwang-tuwa ang lahat sa pagdiriwang ng bisperas ng pasko sa kanilang mga tahanan kasama ang kanilang mga mahal sa buhay maliban kina Sergio at George na buong araw sa ospital dahil nagka-cardiac arrest si Sergio at kinailangang dalhin sa emergency room. Labis na nalungkot si George dahil hindi pa siya tuluyang nakaka move on sa pagkamatay ng kanyang ina at wala na siyang ibang pamilya maliban sa kanyang ama. Dahil sa kawalan ng pamilyang natitira, nalulungkot siya at nalulumbay. Si George ay nakaupo sa tabi ng kanyang naghihingalong ama sa emergency room at sinusubukan niyang labanan ang kanyang antok dahil alam niyang malapit nang mamaalam ang kanyang ama anumang oras. Puno ng pagkabalisa at paghihirap ang kanyang mukha habang tumatakbo ang mga negatibong kaisipan sa kanyang isipan. Bukod sa mag-isa lang siya sa buhay, hindi niya alam kung paano patakbuhin ang Royale Casino Corporation sa paraang ginagawa ng kanyang ama. Si Sergio ay kilala bilang isang mahusay na negosyante at nalampasan ng kanyang kumpanya ang lahat ng mga nakaraang mga pagsubok sa ilalim ng kanyang mahusay na pamamahala. Kahit papaano ay iminulat ni Sergio ang kanyang mga mata, at kahit hindi niya makita ang mukha ng kanyang anak, naniniwala siyang siya ang nakangiti sa kanyang harapan. "Dad, I am glad you're finally awake... Merry Christmas," masiglang bati ni George. Nakilala ni Sergio ang boses ng kanyang anak at dahil alam niyang malapit na itong mawalan ng buhay, pinilit niyang magsalita para ipamana ang ilang bagay. "Anak," bulong ni Sergio. Kinuha ni George ang kanyang cell phone upang i-record ang kanilang huling pag-uusap, isang alaalang dapat tandaan na pahalagahan bago kinuha ng Diyos ang buhay ng kanyang ama. Tiningnan niya ito sa mata habang hawak ang phone niya. "Yes, dad, I am listening," sabi ni George habang pinagmamasdan ang kanyang ama na ibinuka ang kanyang bibig upang marinig ang kanyang sasabihin nang hindi siya pinipilit na itaas ang kanyang boses. "I... want you to continue my legacy, I want you to make our company number one in this country. That is the grandest gift you can give me, George. Our company has overcome a lot of problems under my management and alam kong mas magiging magaling ka kaysa sa akin. Magiging masaya akong makita itong umunlad sa iyong mga kamay, anak ko!" Yumuko si George at napagod at na-stress, inamin sa sarili na ang pagmamay-ari ng negosyo ay isang malaking responsibilidad na hindi niya handang gampanan. Isang malalim na buntong-hininga ang pinakawalan niya. "Alam namin na hinding-hindi ko matutumbasan ang iyong kakayahan sa larangan, ngunit ipinapangako kong itutuloy ko ang iyong nasimulan, dad." "George, gusto pa kitang ipaglaban at makasama hanggang sa katapusan ng taong ito, pero sinadya talaga ng Diyos na mapag-isa ka. Pasensya na anak, pagod na ang katawang lupa ko, at alam kong pinapayagan lang ng Diyos. sabihin ko sa iyo ang aking huling habilin. Huwag kang mag-alala, mamatay man ako, patuloy kitang gagabayan, at nais kong sabihin sa iyo na labis kong ipinagmamalaki ang iyong mga nagawa sa buhay." Inipon ni George ang lakas ng loob upang magpaalam sa kanyang ama at ngumiti ng pasasalamat. "I love you, dad," aniya habang hindi na napigilan ang pag-agos ng mga luha sa kanyang pisngi. "Maraming salamat sa pagtitiwala sa akin; magpapasalamat ako ng walang hanggan sa lahat ng nagawa mo sa buhay ko; kumusta ka sa aming mga kamag-anak na namatay!" Ipinikit ni Sergio ang kanyang mga mata, at ang monitor ng pasyente ay nagpakita ng isang tuwid na linya, na nagpapahiwatig na ang kanyang puso ay tumigil sa pagtibok. Niyakap ni George ang kanyang yumaong ama at ipinaalam sa doktor ang mapait na nangyari. Dumating ang doktor, at ginawa nila ang lahat upang iligtas ang buhay ni Sergio, ngunit bigo sila na iligtas ito. Tiningnan ng doktor ang kanyang relo. "7:30 p.m., oras ng kamatayan," sinabi niya sa nars, na agad na naitala ang oras ng kamatayan sa kanyang tracking record. Buong tapang na lumabas ang doktor at sinabi kay George ang nakakabagbag-damdamin at masakit na balita tungkol sa kanyang ama. Nadatnan niya itong mag-isa sa sofa at tinakpan ng kamay ang mukha. Bago magsalita ang doktor ay huminga muna ito ng malalim. Alam niya na ang pagpapaalam sa pasyente na siya ay namatay ay ang pinakamahirap na bahagi ng kanyang tungkulin bilang isang doktor ngunit kailangan niyang maging sensitibong magsalita. "Sir George, mangyaring tanggapin ang aking paghingi ng tawad; ginawa namin ang lahat ng aming makakaya, ngunit hindi namin nailigtas ang iyong ama." Nang tumayo si George, napansin ng doktor ang mga luhang dumadaloy sa kanyang pisngi. "Maraming salamat po doktora. Nakapagpaalam ng maayos si Tatay sa akin kaya buong puso kong pinasasalamatan ang pag-aalaga sa kanya," sagot ni George na pilit na ngumiti para itago ang kanyang kalungkutan. Ramdam ng doktor ang kalungkutan sa kanyang boses at sinubukang magsalita ng mahinahon. "George; ang buhay ay dapat magpatuloy, at tiwala akong malalampasan mo ang lahat ng iyong mga pasanin sa buhay!" Kinagat ni George ang kanyang mga labi para ngumiti. Thank you so much sa suporta ninyo, doc. Sa ngayon, gusto ko lang mapag-isa. Maaari ba akong pumasok muli sa loob? Gusto ko lang makita sa huling pagkakataon ang aking ama bago siya mailabas ng ospital." Pinagkrus ng doktor ang kanyang mga braso sa kanyang dibdib. "Wala namang problema, pero friendly reminder lang, mahigpit ang patakaran ng ating ospital. Hangga't hindi nababayaran ang hospital bill ng pasyente, hindi sila pinahihintulutang lumabas at hangga't nasa loob ng ospital na ito, mayroon pa ring singilin para sa kanilang pagkakulong." "Ayos lang yan Doc, pagkatapos kong makita ang tatay ko, babayaran ko kaagad ang cashier. Ngayon, gusto kong magtagal pa sa loob para makita siya sa huling pagkakataon!" Napangiti ang doktor sabay tapik sa balikat ni George. "Sige, mahirap mawalan ng taong pinapahalagahan mo; please excuse me, I need to attend to my other patients." Umalis ang doktor at pumasok si George sa emergency room. Napansin niya ang ngiti sa mukha ng ama na parang buong puso niyang tinanggap ang hindi niya napapanahong pag-alis.