Getaway Car (The Nation's Idol Series #3)

Chapter 8

Inez reach for my hand and squeezes it lightly. "It will turn our great. We made sure that it will be, remember?" she murmured near my ear.

Napansin siguro nito ang pananahimik ko. Isa si Inez sa iilang tao sa mundong ito na alam ang ibig sabihin ng bawat ngiti, tingin at katahimikan ko. She knows when I needed to be alone and when I want to be alone but actually needs someone to comfort me from the storm of feelings in my chest.

"Ang ganda-ganda natin," she said all of a sudden. DNI's stylist, Miss Fei is kind enough to style us for today. Kaninang umaga lang kasi namin napagtanto na sa rami nang inaasikaso namin ni Inez ay nawala na sa isip namin na kailangan din pala namin ng disente at fashionable outfit para sa gabing ito.

Miss Fei made us wore a head-to-toe white ensemble giving us a twinning moment. Hawig ngunit hindi parehas na parehas.

Inez is wearing a low-cut white shirt with puffy sleeves, a white mini skirt and strappy heels that were covered in Twenties logos. I get to wear a very similar ensemble in the form of a white collared shirt and a partly pleated white skirt.

"Nandito na sila," ani Inez. I turn to my back and saw Jacob striding toward us with his black jeans, white shirt and a sun like bright smile. Bawat staff na nadaraanan, nakakasalubong at nakikita nito ay binabati niya at sinasalubong ng masiglang ngiti.

Napako ako sa aking kinatatayuan. Masiyado akong naabalang panuorin ang bawat galaw ni Jacob. Kung paano lumalapad ang labi nito at ang pagpikit halos ng mga mata niya sa tuwing umuunat ang isang ngiti pataas para umabot sa mala-bituin ang kislap na mga mata nito.

"Ito iyong dressing room na hinanda namin para sa inyo. It can accommodate ten people. Naroon na rin sa loob iyong tatlong set ng damit na isusuot niyo sa runway at iyong tig-isa pa na para naman sa after party."

My senses kicked in when Inez holds my hand and pull me with her inside of the said dressing room.

"Ang daming bulaklak," si Jirou ang unang pumuna sabay tingin niya kay Jacob. "Inez, puwede ba itong alisin dito? Allergic si Jacob sa mga bulaklak, sa kahit na anong klase ng bulaklak."

"Talaga? Luckily, those are fakes." Nilapitan ni Inez ang isa sa mga flower vase na nasa loob at hinawakan ang fake na sunflower. Magandang klase kasi iyon at talagang mahal kaya mukhang totoo.

"Iyan ang pinalagay ni Rizza rito. Samantalang totoong bulaklak naman iyong nasa dalawa pang dressing room..." Inez trails off and then glance at me with a relieved smile on her face. "Mukhang ipinag-research niya yata kayo kaya alam niyang allergic si Jacob sa mga bulaklak at peke na lang ang pinalagay rito para hindi umatake ang allergy niya," she continued.

Ang totoo niyan. Hindi ako nag-research tungkol sa kanila. It so happen that when I was in flower shop last week for the arrangement of the boquets for the models. I suddenly remembered Jacob's story on ig saying he recently finds out that he is allergic to flowers. Ipinost niya iyon nung mismong araw na nakatanggap kami ng sandamakmak na bulaklak galing sa MB Entertainment.

"Thanks," sabi sa akin ni Jacob. Tinitingnan niya lang ako mula sa salamin na kaharap nito sa may dresser.

Hindi ko namalayan kung kailan ba ito nakaupo roon.

"Doon na muna kami para maayusan na kayo. Kailangan din naming tingnan iyong ibang model," sabi ko. I turn my back on them and walks out of the dressing room without looking back.

Pagkasara ko ng pinto. Naalala ko yung mga mata ni Jacob. May iba yung pinahihiwatig, it's like he knows that my knowledge about his allergy to flowers is from his post on his private account and not because I research.

"Gaga ito. Bakit mo naman ako sinarhan ng pinto?" reklamo sa akin ni Inez.

"I-I did? Sorry. Akala ko kasi magtatagal ka pa ng kaonti roon sa loob para makipag-usap sa kanila."

"Baliw? Dalawang hakbang lang talaga ang layo natin sa isa't isa. Magkasunod lang tayo."

Tinuro ni Inez ang ginagamit naming waiting room. "Ako na muna ang magchi-check sa mga model. Doon ka na lang muna. Padadalhan kita ng apple smoothie para naman ma-refresh ka kahit papaano. You're nervous as hell and it shows on your face. Iyan kasi. Sinabihan na kita kaninang umaga na huwag ka nang magkape pero ginawa mo pa rin."

Alam ko naman kung saan iyong waiting room na tinutukoy ni Inez ngunit sinamahan niya pa rin ako roon, na para bang maliligaw ako kung mag-isa lang akong lalakad papunta roon.

"May tao ba sa loob?" Imbes kasi na diretsong buksan iyong pinto ng waiting room pagdating namin sa tapat non. Tatlong beses na kumatok si Inez sa pinto.

Her hand left the doorknob. Seconds after that, the door slowly opens.

"Ian!" I utter in surprise. Hindi ko inaasahan na makikita ko siya rito. Ian holds my hand and then pulls me inside.

"Pupuntahan ko lang sina Yael. Naroon na sila sa labas. Naghihintay na magsimula iyong show," saad ni Inez bago niya kami iniwan ni Ian. Siya na rin mismo ang nagsarado ng pinto ng waiting room.

"Nandito ka," hindi pa rin makapaniwala kong sinabi.

Imbes na boquet ng bulaklak. Isang woven white basket na punong-puno ng iba't ibang klase ng scented candles ang dala ni Ian para sa akin.

"I bought what you needed the most after this event," he said with a proud smile on his lips. Alam nito na tama ang desisyon niyang ito.

"Salamat." Pagkatanggap ko ng basket na punong-puno ng scented candles. Iniwan ko rin iyon agad sa ibabaw ng sofa sa gilid naming dalawa.

Even with a two-inch heels, Ian is still taller than me. Kailangan ko pa rin tumingkayad para maabot ang labi nito.

I hook my both of my arm on the back of his neck and slightly pulls him down so I can reach his lips.

Dahan-dahan niya akong hinalikan pabalik. His lips tenderly soothes mine and just when I'm starting to be more bold and aggressive in my way of kissing him. Ian pulls out.

"I love you," he said with a smile.

Ako na nabitin sa pakikipaghalikan ko sa kaniya ay naiwang nakatulala hanggang sa niyakap niya ako.

Five minutes before the show starts. Nasa front row na kami nina Inez. On my right I have Ian, Dorothy at mga editors ng fashion magazine na nagawa naming mapapunta ni Inez sa show, on my left is Inez, Yael and the rest of DNI. Sa harap ko ay iyong runway tapos sa kabila non ay isa pang front row seat kung saan parehong nakapuwesto ang pamilya namin ni Inez.

Ang sabay-sabay na pagpatay ng ilaw sa hall, at paisa-isang pagliwanag ng dim light sa tapat ng stage na sapat lang para lakaran ng dalawang tao ang siyang hudyat na magsisimula na ang show.

Runway show is different from pageant. Kahit na maraming tao ang nanunuod sa paligid, regardless kung gaano kaganda ang model pati na rin ang mga damit at accessories na dala-dala nila ay walang nag-iingay.

Everyone's lips are shut and its the eyes that does all the work.

The shiftment on the music when the last model made her way on backstage is the cue that it's now Jacob and Jirou's turn to grace the runway with their well-planned outfit by Twenties.

When the beat drops. Sabay na lumabas iyong dalawa. Bawat bagsak ng beat ay ang pagtama ng kaliwa at kanang paa nila roon sa stage. Hindi makikitaan ng kahit na anong emosyon sa mukha nilang dalawa. It's the way they walk and present themselves that made them prowess and pretty to watch.

Kahit na ako ay hindi magawang alisin ang tingin ko kina Jirou at Jacob. Mula nang mag-umpisa silang rumampa hanggang sa marating nila ang dulo ng runway at makabalik sa backstage ay titig na titig ako sa kanila, lalo na kay Jacob.

He's ethereal, and probably the prettiest boy that I've ever scene.

Ngayon ko pa lang talaga naiintindihan kung bakit tinatawag siya, si Jirou at Timothee na kilabot line ng DNI. Their presence, nakakilabot sila in a good way. Nakakilabot na makita ang mga nilalang na paborito ng Ama sa taas.

"Standby na tayo sa backstage," Inez whispered to me.

Ayon sa plano, sa huli ay kasama na kami ng mga model na maglalakad sa runway. Inez and I rehearsed our walk, a thousand times, it's not even a ramp walk but I swear. It's not easy. Nakakaba. Hindi kasi puwedeng magkaroon ng pagkakamali.

Mula nang mag-umpisa ang show hanggang sa oras na ito ay perpektong nairaos ang lahat. Nothing should go wrong, mas lalong hindi puwede na ako ang magkamali.

Pasimple kong tinapik ang binti ni Ian sabay tingin sa parte ng stage kung saan lumalabas at bumabalik ang mga model. Alam na agad nito ang ibig sabihin ko.

Pagdating namin sa backstage kung saan nakahilera ang mga model at handa nang gawin ang final walk para sa show na ito. Isa-isa silang pinag-aapiran ni Inez at pinuri. I prefer to shake their hands and thank them for their amazing performance.

"Thank..." Nabitin pa sa ere ang sinasabi ko nang makita ko na kung kaninong kamay ang kadikit ng sa akin.

"Congrats," anas ni Jacob sabay kulong ng kamay ko sa kaniya. He shakes our hands and then let go of it as if nothing happened.

"We have our girl bosses. Miss Rizza and Inez please send the models!" anas ng staff na inatasan na ayusin sa pila ang mga model. Before we first walk to the stage and the model back there. We heard a masculine voice saying,

"Ladies and gentlemen. Please welcome, Inez Agustin and Rizza De Asis. The women thriving in their twenties!"

Inez offered me her hand. Alam nito kung gaano ako kinakabahan and she knows that by holding my hand. She is helping me to be calm again.

Inez squeezes my hand three times. Nagkatinginan muna kaming dalawa bago kami sabay na nanguna sa paglalakad sa runway.

As practiced and planned. We both wave our hands. I met my family's eyes, especially my mother. Beth De Asis looks so proud of me and that's all I ever wanted to see.

Sulit na sulit ang pagod ko, namin sa paghahanda nito kapalit ang paghanga na iyon galing sa pamilya ko. Galing kay Ian.

Nang marating namin ang dulo ng runway. Halos sabay na tumayo si Yael at Ian, sumunod na rin ang iba. Nang pumalakpak iyong dalawa ay ginawa na rin iyon ng ibang tao. Their round of applause lasted for minutes.

Mariin kong sinarado ang aking labi. Sobra-sobra ang nagiging panginginig ng aking kamay. Ilang ulit pa ngang napatingin sa akin si Inez dahil ramdam na ramdam niya ang pagba-vibrate ng kamay.

The good thing about my shaking hand is that this is cause by so much happiness and sense of successfulness.

"We made it. It's great. Nothing went wrong. It's well done," Inez whispered to me. I stretched my smile from one ear to another. I nodded my head, agreeing on what she said.

Yumakap si Inez sa bewang ko. I snake my hand on her waist too and rest the side of my head against her. I continued to watch the sea of crowds cheering for our success.

Paulit-ulit na nahagip ng mga mata ko si Ian. He was always proud of me, but this is the peak of it. Iba ang kinang ng mga mata niya habang pinanunuod ako.

In the middle of celebrating this, it crosses my mind how I was desperate to become this successful for Ian. The thought taints a little bitterness on my smile.

Why doest it feels like I am I doing my best to be successful for someone else and to please them?

Does being successful to please someone else really counts as my success?

Nang may humawak na malaking kamay sa kamay ko. Naalis ako mula sa aking pag-u-overthink. When I look up to see who is holding my hand and bringing it up in the air, I found Jacob.