Chapter 10
1437 Words
Chapter 10
Ramdam ko ang malakas na pagtibok ng puso ko habang nakatitig sa mga mata niya. I don't know what to do or what to say, the time suddenly stopped for a moment hanggang sa bumuhos ang malakas na ulan na humila sa akin patungo sa reyalidad.
I heard Keene hissed saka niya hinigit ang wrist ko at hinila patungo sa kung saan, habang ako naman ay pasimpleng nagbuntong hininga dahil hindi ko namalayang nahigit ko na pala ang hininga ko.
He let go of my hand nang marating namin ang pinakamalapit na waiting shed na nasa kabilang side pa ng kalsada.
"f**k!" he exclaimed habang pinapagpag ang damit niya na ngayon ay basang basa na. "Are you okay?" Napakurap ako sa tanong niya saka tumango.
Naw-weird-uhan niyang inalis ang tingin niya sa akin saka ipinagpatuloy ang pag-pagpag sa damit niya habang ako naman ay ibinalik ang tingin sa kamay kong hawak niya kanina. I suddenly felt empty when he let go of my hands.
Ikinuyom ko ang kamay ko saka marahas na iniling ang ulo. f**k it! Just stop, Cance. Do not go there. He's your best friend for Pete's sake.
"---suspended." Nabaling ang tingin ko kay Keene nang bigla siyang magsalita.
"I'm sorry, anong sabi mo?" tanong ko. He let out a frustrated sighed saka bumaling sa akin.
"I said the classes are suspended."
"Oh," wika ko saka tumayo.
"Saan ka pupunta?" I rolled my eyes saka nilingon siya.
"Uuwi na, duh!"
"Wala kang payong," I snorted saka hinarap siya.
"Basa na tayo magpapayong ka pa? Ano? If-flex mo pa yang payong mong pink sa daan?" He pouted saka tumayo na rin.
"What's wrong with pink? Pink's your favorite color, right?" Iwinagayway ko ang kamay ko sa ere.
"Just shut up."
"Okay boss." Parang timang na sumaludo pa siya sa akin. I just raised my middle finger towards him saka nauna nang paglalakad.
Pasimple kong pinagapang ang palad ko patungo sa aking dibdib at pilit na pikinalma ang puso ko.
This is bad, I should stop this feeling habang maaga pa. But the biggest question is... Mapipigilan ko pa kaya?
~~~
'Umalis muna ako, may niluto na akong hapunan diyan. Kumain ka na lang.'
Napatanga ako sa pintuan naming nakasara pagkatapos basahin ang message ni mama. Malakas ang ulan, basa na ang damit ko at nilalamig na rin ako. At ang punyetang spare key ko ay nasa kuwarto ko.
"Wala yata si Tita." Napalingon ako kay Keene nang bigla siyang magsalita. "Sa bahay ka muna." I sighed then nodded my head.
No choice, kesa naman mamatay ako sa lamig dito. Besides, mula pagkabata natutulog na ako sa kanila minsan so wala namang malisya 'to, right?
"Keene? Cance? Naku, ano bang ginawa niyo at basang basa kayo?" Salubong ni Tita Jane sa amin.
"Pasensya na po, makikituloy po muna ako dito hanggang sa pagdating ni mama. Wala po kasi akong spare key ng bahay." Paliwanag ko kay Tita habang yakap ang sarili ko dahil sa lamig.
"Naku, walang problema Cance. Teka, diyan muna kayo. Kukuha ako ng tuwalya," wika niya saka umalis sa harapan namin.
"Kasalanan mo to eh," paninisi ko kay Keene saka siya inirapan sabay yakap sa sarili ko. Ang lamig puta!
"Kasalanan ko na naman?" Pinandilatan ko siya ng mata, he just snorted then rolled his eyes. "Okay fine! Kasalanan ko na, pati kahirapan ng Pilipinas isisi mo na rin sa akin." Hahampasin ko na sana siya nang biglang dumating si Tita kaya nginitian ko na lang siya ng matamis saka nanggigigil na pinisil ang pisngi niya.
"Cute mo!" I said in between gritting my teeth and smiling.
"Oh heto na." Inabutan kami ni tita ng tig-isang tuwalya. "Keene, pahiramin mo muna ng damit si Cance at baka magkasakit yan. Pagkatapos ay maligo na kayo, magluluto lang ako ng sopas nang mainitan yang mga sikmura niyo. Ano ba kasing nasa isip niyo't nagpaulan kayo?" I sneezed saka itinuro si Keene.
"Si Keene po may kasalanan." Hindi makapaniwalang tumingin si Keene sa akin pero tinaasan ko lang siya ng kilay habang si Tita Jane naman ay umiiling lang.
"O siya, siya. Maligo na kayo, dali at baka magkasakit kayo. Cance, sa CR ka sa kusina maligo, ihahatid ko na lang yung damit mo."
"Sige po, salamat po." Bahagya ko pang iniyuko ang ulo ko bago ko tinungo ang CR habang yakap pa rin ang sarili ko.
~~~
Tinignan ko ang sarili ko sa salamin ng CR nila Keene. I'm wearing Keene's hoodie then yung jogging pants niya na napagliitan na lang niya pero tinatabi niya pa rin kasi minsan talaga nanghihiram ako ng damit sa kaniya.
I sniffed his hoodie then sighed. God! How does he smell this good? I shoved that thoughts away saka lumabas na ng CR. Naabutan ko si Keene na nakaputing sando lang kaya medyo sumisilip yung abs niya na pilit kong tinatanggal sa isipan ko.
Tukso, pakiusap! Layuan mo ako.
"Tapos ka na pala," wika ni Tita Jane. "Umupo ka na, t-in-ext ko nga pala ang mama mo. Sabi niya baka daw hindi siya makauwi ngayon dahil sobrang lakas ng ulan at na-stranded siya kila Tita Malou mo." Napabuntong hininga ako saka hinilot ang sintido ko.
Napaka-gala naman kasi ni mama, jusko.
"O siya, kumain na kayo. Sa kuwarto ka ni Keene matutulog mamaya." Nasamid ako dahil sa sinabi niya at pakiramdam ko ay may kaunting sabaw din ng sopas ang lumabas sa ilong ko.
"P-po?" I said in between my coughs.
"Ayaw mo? Pasensiya na, kung ayaw mo hindi na kita pipi--" Iwinagayway ko ang kamay ko sa harapan niya habang umiiling.
"Hindi po, nagulat lang po ako." Mula sa pagiging malungkot ay biglang lumiwanag ang mukha ni Tita.
"Great! Don't worry, sa sahig matutulog si Keene."
"Ma!" Rinig kong reklamo ng katabi ko. Nakita kong pinandilatan siya ni Tita kaya nagbuntong hininga na lang siya.
"Wag kang gagawa ng kalokohan Keene, baka maisipan mong gapangin si Cance, naku." Nagkatinginan kami ni Keene saka sabay na nagiwas ng tingin.
Bakit feeling ko may mali sa tono ni Tita? Parang mas gusto niya pang mangyari yung kabaligtaran ng sinasabi niya eh.
~~~
Kanina pa ako paikot-ikot dito sa kama pero hindi pa rin ako makatulog kaya sa huli ay napagdesisyunan kong tumihaya na lang at makipagtitigan sa kisame.
"Still awake?" Napalingon ako sa baba kung nasaan si Keene na nakatitg din sa kisame na gaya ko.
"Hulaan mo." I heard him chuckled then pagkatapos noon ay nabalot ng katahimikan ang paligid. Pero hindi yung awkward na silent, it's actually comfortable. "Keene," tawag ko sa pangalan niya. He hummed senyales na makikinig siya sa anumang sasabihin ko.
"The girl you like, anong nagustuhan mo sa kaniya?" Ilang segundo kaming natahimik bago siya sumagot.
"I don't really know, she cusses a lot, she always hit me at kung umasta parang hindi babae. She's different from the rest of the girls out there." I felt a pang in my chest nang mahimigan ko ang saya sa tono ng pananalita niya. "Maybe that's why I like her, because she's different," He answered with a hint of smile in his face.
"What a lucky girl." I murmured.
"Did you say something?" I didn't answer, I close my eyes instead saka dinama ang paninikip ng dibdib ko.
"Cance." I snore loud making him chuckle pagkatapos ay muli kaming binalot ng katahimikan.
'I just wanna be your favorite, boy.' Napadilat ako nang marinig ko ang boses niya.
'I wanna be the one that makes your day,
The one you think about as you lie awake.
And I can't wait to be your number one.
I'll be your biggest fan and you'll be mine,
But I still wanna break your heart and make you cry.'
Marahan kong ipinikit ang mga mata ko dahil nararamdaman ko na ang pagdalaw ng antok sa sistema ko.
I suddenly wondered, kinakantahan niya rin kaya yung babaeng gusto niya? Binibilhan niya rin ba ng Ice cream kapag malungkot? Pinapakinggan niya rin ba lahat ng problema ng babaeng iyon?
Ramdam ko ang mumunting kurot sa puso ko dahil sa isipang iyon.
"I just wanna be your favorite boy,"
I hope na 'hindi' ang sagot sa mga katanungan ko. Call me selfish pero gusto ko ako lang ang kinakantahan niya, binibilhan niya ng ice cream sa tuwing malungkot at pinagtitiisan niya.
"I wanna be the one.
I might just be the one."
Pahina nang pahina ang boses niya but I still managed to hear the last two lines of the song.
Yep, I wanna be the one pero alam kong hinding hindi mangyayari iyon.
- Writer
