ใช้เวลาเดินทางราวสามชั่วโมงก็ถึงค่ะ แต่ยังไม่ถึงเวลาแพออกจึงมีเวลาเหลือให้เดินเล่นอยู่บ้าง
“ไปร้านสะดวกซื้อกัน”
“ไปสิ”
“มึงอย่าเสร่อก้อยไอ้เก้ามันชวนใคร?”
“ฮ่า ๆ ก็อยากไปด้วยอะ”
“...” ฉันไม่ได้ตอบอะไรแค่หันไปมองเก้าเท่านั้นเอง เหมือนเจ้าตัวเขาจะรู้นะคะว่าฉันเริ่มไม่สนุกและเริ่มรำคาญความเป็นกันเองของใครบางคนแล้วด้วย
“ไปกันเถอะเราจะซื้อของใช้ส่วนตัวสักหน่อย” ปูนาพูดขึ้นเพื่อทำลายความเงียบก่อนจะจูงมือฉันออกมาจากตรงนั้นแล้วโพล่งความในใจออกมา “รำคาญฉิบหายคนอะไรพูดไม่ได้หยุดปาก”
“ใจเย็น ๆ เขาก็แค่คุยสนุกเฉย ๆ แหละ”
“เฟรนลี่กับตอแหลมันมีเส้นบาง ๆ กั้นอยู่นะ”
“ปูนา!” ห้ามปรามแทบไม่ทันค่ะ ดีที่ไม่มีใครได้ยินไม่งั้นเป็นเรื่องแน่
“เชื่อเถอะว่าเราดูคนไม่ผิดหรอก ระวังนายอันธพาลของเธอไว้ให้ดีแล้วกัน”
“...” คิดว่ามีแค่ฉันคนเดียวซะอีกที่รู้สึกแบบนั้น สรุปว่าไม่ได้คิดไปเองสินะ
หมับ!
“ไม
