Akşama kadar odamdan çıkmamıştım. Bunun sebeplerinden ilki, Selen'le konuştuktan sonra tüm keyfimin kaçmış olmasıydı, ikinci ve en önemli nedeni ise iyice hastalanmış olmamdı. Yorganın altında bile öyle çok titriyordum ki, zavallı annem ne yapacağını şaşırmıştı.
Babam bile bir ara telaşla odamdan içeri girmişti. Normalde kolay kolay hastalanmadığımdan bu durum onları fazlasıyla korkutmuş olmalıydı.
"Hadi kalk, hastaneye gidiyoruz," dedi babam.
Ben ise inatla başımı iki yana salladım. "Gitmem!"
"Kızım ateşler içnde yanıyorsun! Doktor korkunun sırası mı şimdi!"
Annemin endişeyle karışık sinirli sesini duyduğumda bile fikrim değişmemişti. Aslında bu korkumun saçma olduğunu biliyordum, ama küçükken gittiğim doktor amcanın koluma yaptığı iğnenin acısını bir türlü unutamıyordum. Zaten izi
