Dolabımdaki eşyalarımı valize yerleştirirken bir yanım buruktu.
Çok değil, sadece üç gün sonra artık evli bir kadın olacaktım. Bundan sonra kendi evim olacaktı. O evde sevdiğim adamla -kocamla- birlikte yaşayacaktım.
Bu günün gelmesini dört gözle beklemişken, yine de ailemden ayrılma düşüncesi beni üzüyordu işte.
Baba ocağından ayrılıyor olmak her genç kız gibi beni de hüzünlendiriyordu.
Alışacaktım, biliyordum. Hem yanımda Sezer varken, bu alışma süreci eminim sandığımdan da kolay geçecekti. Onun beni el üstünde tutacağını biliyordum.
Odamın kapısının tıklatılmasıyla kıyafetlerimi katlama işine ara verdim. Annem kapıyı açıp içeri girdiğindeyse gülümsedim. O da yüzündeki buruk tebessümüyle karşılık vermişti bana.
Annem ile babam, benden bile çok üzülüyorlardı bu duruma. Sanki yıll
