Yaman'ın o geceki nazik öpücüğü ve savunmasız itirafı, Hayal'in zihninde günlerce çınladı. Ona açılan o küçük pencere, tüm korkularına ve belirsizliğe değmiş gibiydi. Ancak Yaman, ertesi günden itibaren eski, mesafeli haline bürünmüştü. Sanki o geceyi, o savunmasız anı hiç yaşanmamış saymak istiyordu. Bu durum, Hayal'in içinde bir burukluk ve şüpheye neden oldu.
Bu gergin sessizlik, bir hafta sonra Neriman Hanım'ın beklenmedik bir ziyaretiyle bozuldu. Yaman o sırada evde yoktu. Hayal, kapıyı açtığında, karşısında birkaç gün öncesinden çok daha soğuk ve resmi duran Neriman Hanım'ı görünce irkildi.
"Neriman Hanım, buyurun," dedi, saygıyla kenara çekilerek.
Neriman Hanım, içeri girdi, etrafa şöyle bir göz attı, sonra oturmadan Hayal'e döndü. Yüzündeki ifade acımasızdı. "Ben geldiğimde oğlu
