Chapter 3
1363 Words
Kina Shin's P.O.V.
Naiwan ako dito sa opisina nang walang sabi-sabi. Akala niya ba papalampasin ko ito? Sorry, but no.
Kung dati'y pinapalampas ko pa, pwes ngayon, sawa na akong maging parang hangin lang sa kaniya. Ayoko. It's time to teach him some lessons.
He supposed to act like my boyfriend— my husband, pero ni-friends lang ay di niya ako matrato. Ganun ba siya kagalit at ka-ayaw saakin? Na kahit tignan lang niya ako, ay ayaw niya? Ganun ba?
Maganda naman ako, maputi, sexy, at may mas higit na s*x appeal kaysa sa Clare na 'yon, pero ano pa ang hinahanap niya? Mga losyang? Mga mukhang naka-drugs? Mga mukhang eskwater? Mga kamukha ni Clare?
At kung akala niya na dahil sa pagsama niya dito sa Italy ay hindi ko na guguluhin pa ang mag-ina niya, nagkakamali siya. Dahil habang buhay, humihinga at nasa paligid parin namin sila ay hindi ako matatahimik. Hindi pa.
Umupo ako sa swivel chair and dialed Mom's contact.. Bago ang sim ko, pero I still have her number. Nung una'y nagdalawang isip pa ako, ngunit napag-desisyunan ko na kailangan na rin naming mag-usap. Matapos lang ng ilang ring ay may sumagot ng telepono.
"Hello?" aarte ang boses na iyon na napag-alaman kong kay Mommy nga.
"Mrs. Clifford?" pormal kong tawag sakanya dahil naiilang akong tawagin siyang Mommy.
"Yes, who's this?" She asked.
"This is Kina. We need to talk." agad na tumulo ang luha ko. Sana agad kong na-realize na mali ang nag walkout ako. Na mali na tinakbuhan ko ang problema.
"Kina who?" my heart just broke. She can't even recognize me without my surname. This hurts so bad.
"Kina Shin." Tipid kong sagot.
Ngayon na alam ko na ang gagawin ko at kailangan kong gawin, mas mapapadali ang plano ko sa mag-ina at kung paano ko patatakbuhin ang mga tao sa paligid ko.
I feel like I'm the brain of their body sa mga ginagawa nila, kaya mas nagkakaroon ako ng lakas ng loob na gumawa ng unos na ikamamatay ng taong ayoko sa paligid namin at hindi rin magtatagal ay mangyayari na 'yon.
"Kina! My daughter!" ang kaninang malamig at mataray niyang tono ay napalitan ng pagka-galak at sayang boses.
"Yes, Mrs. Clifford." pormal ko ulit na sagot.
"Anak, naman.. Why are you calling me so formal? Anak kita. You should call me 'mommy', duh." maarte niyang saad habang nararamdaman kong umirap siya sa kabilang linya.
"Okay, m-mommy.. Pwede mo ba akong tulungan about sa plan ko sa Clare na 'yon?" nanalangin ako ng tahimik. Hoping she would say yes.
"What is your plan ba, anak?" She called me anak once. again.
"Okay, m-mommy.. I'm here in Italy and once we get back in the Philippines soon, I'll talk to you about it. I'll be hanging out with you and my brother Jaeo soon.." napangiti ako sa lumabas sa bibig ko.
Sinabi ko ba talaga 'yon?
"Aw, sayang, but sure. See you soon!" agad ko namang pinatay ang call.
Nakahinga naman ako nang maluwag at nagpasya na umalis ng office at magpunta nalang sa condominium namin dito sa Italy ni Blue.
---
Eviana Clare Yane
Matapos ang ilang minutong biyahe ay nakarating narin kami sa bagong private doctor ko na si Doctor Zach. Zach Butterfield.
He's one of the famous OB-gyne doctor sa buong asia, kaya naman siya ang napili ko--- should I say na napili nilang lahat to maintain, watch and check me up.
Nakipag-ugnayan siya sa dati kong OB, para kunin ang mga results ng tests nung mga past check ups ko. This is my first time to finally meet him. Hindi ko pa siya nami-meet. Tanging si Daddy lang ang may kilala sa kaniya.
Papasok pa lamang kami sa Clinic ay makikita mo na ang excitement sa mga mata ng mga kasama ko. Especially si Mommy na medyo teary-eyed pa na naglalakad kasama si Irvi samantalang si Shannen ay naka-akbay sa akin.
"Mom, don't over act as if you're the pregnant one here." biniro siya ni Irvi, kaya napangiti ako. Mukha kasing kabado pa siya sa akin, eh.
Nandito na kami sa tapat ng pinto, kaya kumatok ako. Ilang sandali pa ay binuksan ng isang lalaki ang pinto.
There I saw a man who's faired skin, has pointed nose, pinkish lips and despite of him wearing lab gown, his posture shouts masculinity.
"Pasok kayo." pag-aaya niya sa amin sa loob ng clinic niya. Sumunod at pinaupo naman niya kami.
"Are you the doctor?" Wala sa sarili kong tanong habang ine-examine ang buong mukha niya. I get the point that most of the Doctors looks handsome, but— this is... another level of handsomeness!
Bahagya naman siyang natawa at agad naman 'yong nawala at napalitan na lamang ng isang matamis na ngiti. Bukod kay Blue, ngayon lang ulit ako nakaramdam ng panghihina, dahil sa isang simpleng ngiti lamang.
"I'm Doctor Zach Butterfield, your gynecologist." pagkasabi niya noon ay literal kaming napanganga.
"Are you serious? You're too young to be a doctor." Umiling siya sa sinabi ko.
"Yes, seriously. So you may get changed at sisimulan na natin ang ultrasound." pagkasabi niya no'n ay medyo namula ako at nakaramdam ng hiya, "... and I'm not young. I just look younger than my age." he smiled, I stilled.
Oh... kay...
The nurse gave me the hospital dress and assisted me sa dressing room. After that, dahan dahan akong pinahiga sa kama. Doctor Zach gently applied a cold type of gel and he started he turned on the machine and wander it on top of my tummy.
"Ayan. Can you see your baby?" This is my first time to see something like this, so I have no idea where to look.
"Doc, where is he? I can't see him..." I already assumed he'll be a baby boy.
My five months old baby.. I wanna see my baby girl or my baby boy...
"Ate, feeling ko rin, boy siya. He'll surely be a spoiled lola's boy!" sabi ni Irvi at tumawa lang sila at ako naman ay napangiti. Ang sarap sa pakiramdam.
"Here. Wait..." nagpatuloy siya sa paggala sa tiyan ko.
"Doc, may problema ba?" my mom asked. Umiling ang doktor, "You're expecting twins..." Doctor Zach said at nalaglag naman ang panga ko.
"Hindi nga?" hindi makapaniwala si Mommy. Gulat na gulat sila. Ako rin. I didn't expect my baby-- babies na magiging kambal.
He's a sharp shooter, huh....
"Yes, they are. Look--" agad naman kaming tumingin sa monitor at nakita namin na may dalawang parang binhi ang nasa sinapuounan ko.
Biglang tumulo ang mga luha mula sa mata ko at agad naman akong niyakap ni Mommy atsaka naki-iyak na din.
After the iyakan scene and the ultrasound, nandito kami ngayon para alamin ang kalagayan ng kambal sa sinapupunan ko.
"So, Doc, how are my twins' condition? Are they fine? Well, they should be fine..." sa araw na 'yon, ito na ang mga salitang mahabang sinabi ko.
"I'll be honest with you, Misis. Your twins are sensitive. Hindi malakas ang kapit nila sa'yo. You should avoid stress and loneliness. Distance yourself sa mga taong makakasakit sa feelings mo." He warned me at sobrang natamaan ako sa mga sinabi niya.
Until now, I still don't try hard to avoid stress and loneliness. Oh, s**t.
"This is serious, Clare. You need to watch the foods you intake. Your feelings, it'll affect the twins." He said again while writing some prescriptions.
"What would I do kung mawala---" he cut me off.
"Don't say that. Ayan, sa iniisip mong 'yan, lalo kang mase-stress. Think of happy thoughts kung gusto mong mag-stay ang kambal mo." Napa-isip ako.
How can I?!
"Dahil sa stress, problema at kalungkutan. Tandaan mo na hindi lang ikaw ang nakakaramdam ng mga hinanakit mo. Nakakaramdam din sila at sumusuko sila gaya mo." napatango na lamang ako sa sinabi niya.
"The only way to keep them safe is to keep yourself safe too. To keep yourself happy. Enjoy life, Clare. It's limited. Isa lang ang merong Clare dito sa mundo so take care of you life. Pahalagahan mo ang sarili mo. " sabi niya at ngumiti.
Right. Tama siya, kaya tumango ako. Parang alam na alam niya ang pinagdadaanan ko kung makapag-salita siya. Alam niya kung paano kunin ang kiliti ng nararamdaman ko.
I'll do everything para ma-ipanganak ko sila ng ligtas. Isa pa, hindi na ako gagawa ng kahit ano mang ika-kasakit nila sa sinapupunan ko.
Just wait, Kina. Pagbabayaran mo 'to. Paglabas na paglabas ng kambal ko, mapagbabayaran niyo ang lahat.
Konting tiis nalang.
Sa ngayon, kailangan ko munang ingatan ang sarili ko at ang mga kambal ko.
- Writer
