August Rain

It's All Coming Back

Early Saturday morning, Tom and I went to the church, sina Jen at Gelo ay sa reception naman. KInakabahan ako sa magiging outcome ng kasal, It was actually the first grandest wedding event that we gambled to manage even though we didn’t have enough funds for it. At first, I disagreed, as financial manager, I knew we didn’t have enough savings, but I was not there when they accepted the offer, kaya wala na akong nagawa.

When we arrived at the church, I was mesmerized. The theme was pretty and elegant, ang mga abay na nagsisidatingan ay tila mga fairies sa suot nilang fuchsia pink. Nang makita ko ang bridal car na huminto sa harap ng simbahan ay tinungo ko ito at nginitian ng matamis ang bride. Napakaganda nya sa suot na traje de boda, how I wished I could have the same aura if marriage will come to me. Pero ilang sandali pa ay sinawata ko ang aking sarili dahil marriage is not my cup of tea, I would rather be single forever. Instead of thinking so much about marriage and wedding plans, I rather chose to help the bride come out of the bridal car, inayos ko ang belo nya at ang mahabang buntot sa likod sabay abot ng white bouquet of roses, napagaganda ng mga bulaklak na iyon, they imply purity of love’s intention and I really saw it through the bride’s eyes.Pagkatapos noon ay tumayo na nang maayos ang bride sa labas ng simbahan habang hinihintay ang hudyat para buksan ang pinto at pumasok sya roon. She just smiles at me, pero kita ko ang magkahalong kaba at pananabik sa kanyang mukha.

“I’ll just check if everything’s ready, Ma’am, and then I will give you a cuee when to start walking, okay?” bulong ko sa magandang bride saka pinisil ang kanyang isang kamay upang kahit paano ay pakalmahin ang nararamdaman nya.

Humakbang na ako papasok ng simbahan, nandoon na rin sina Jen, Mia at Gelo, nakikipagcoordinate sa mga kinuha naming photographer, singer at aalalay sa iba pang gagawin sa loob ng simbahan habang ang seremonya ay magaganap.

Dahil medyo may kahabaan ang aisle na lalakaran ng bride, at hindi ko masyadong makita ang groom, I decided na lumapit ng konti sa harap ng altar bago magbigay ng cue sa bride na nasa labas. When I stepped forward, I saw someone that I didn’t see for six long years, he was wearing a three piece suit, at napakaguwapo nya sa suot na tuxedo, but he’s  in front of the altar, sya ba ang ikakasal? Bulong ko sa sarili. May kung anong kaba ang bumundol sa aking kalooban, at tila ba ito bomba na magsisindi ng sakit sa puso ko. Nagtama ang aming paningin, and for a moment, suddenly everything stopped. He was looking at me with hopeful expression, ako naman ay tila nagulat kaya dali- dali akong lumabas dahil baka diko makayanan at magbreakdown ako sa sama ng loob. All these years, ngayon ko lang talaga napagtanto na mahal ko parin sya. Tama silang lahat, I have never moved on. Ang lalaking yun na sinabing magpapari ay ikakasal naman pala, napakasinungaling nya. Tears started to escape from my eyes, I though all these years, he went to become God’s servant but I was wrong, he was a kind of beast who devoured my heart and left it crushed and broken.

Sa labas ay pilit kong pinayapa ang nararamdaman, saka binigyan ng cue ang bride to start walking dahil bumukas na ang pinto at nagsimula ng umawit ang singer. Habang nakatunghay ako sa bride ay nagsimula muling mamalisbis ang mga luha sa aking mga mata, hindi ko kayang makita na ikakasal na ang lalaking ang alam ko ay magpapari. What the heck! Niloko nya ako sa pangalawang pagkakataon. Instead of torturing myself in seeing that scenario, I called Mia and Tom to take over saka dali- dali ko nang nilisan ang simbahan.

Hindi rin ako nagpunta pa sa reception at dumeretso nalang sa shop kung saan doon ko ibinuhos ang sama ng loob. Pagpasok palang sa shop at inihagis ko na ang handbag ko at umiyak nang umiyak sa couch. I could still feel the pain, the hearthache of yesterday. I thought we could not see each other again, but crossed path, yet in  the most painful event of my life. How I wished it was just a dream, but sadly it was really a nightmare, I was still hunted by the nightmare of the past. Oh please, could somebody help me move on? I couldn’t breathe, Iwas like a lifeless creature who wished to die that very moment. Sa sobrang sakit at hinang- hina na ang puso ko sa kakaiyak, I slowly fell asleep. Hindi ko na namalayan ang pagdating nina Jen sa shop.

“Hey, sleepy head, what happened to you? Why did you just walked away, Miss?” gising ni Tom sa akin.

Naalimpungatan ako at tila bumalik sa reyalidad ng mundo. Humihinga pa ako, ibig sabihin buhay pa ako, akala ko kanina ay mamamatay na ako.

“Huh? Ano yun?” Maang na sagot ko.

“Sabi ko bat linayasan mo kami sa event? At mukahng namumugto pa ang mga mata mo sa pag-iyak. Dahil ba kay Teddy mo yan?” kunot- noong sabi ni Tom habang pinapasadahan ako ng tingin.

I did not speak, and only remained myself calm and quiet. Humupa na ang sakit na aking naradama, pero alam kong pansamantala lang yun.

“Tss, siguro akala mo ay siya ang kinasal kanina ano?” pang-aarok nya sa kalooban ko.

Kumunot-noo akong tumitig sa kanya na para bang may gustong malaman, pero walang gustong sabihin ang aking mga labi.

“Well, what you did was a wrong move, my dear, kasi mas lalao mo lang pinatunayan na mahal mo pa yung mokong na yun.” Sabad ni Jen na tumabi sa akin.

“What do you mean?” nauutal kong sabi na para bang may nagawa akong kasalanan.

“Hindi kinasal si Teddy, hindi sya ang kinasal kung hindi yung pinsan nya. He was just the best man kaya nasa altar din sya kanina.” Paliwanang ni Jen.

Mas lalo akong natahimik, ibig sabihin lahat ng haka-haka ko ay mali, umiyak ako nang walang dahilan. Nakakatawa, sa ganitong sitwasyon na ba talaga ako dinala ng pagiging hopeless romantic, I was so stupid to realize it was just a wrong judgment.

“Well, kanina sa reception ay hinahanap ka niya. He talked to us, nagkakwentuhan at ayun nasabi niyang he wasn’t able to get inside the seminary coz of what had happened sa family nila.” Patuloy pang kwento ni Jen habang hinahaplos halos ang kamay ko, tila pinakakalma.

“Yeah, he was excited to see you again, pero bigla ka namang nawala.” Hinayang na sabi ni Tom.

“A-ayoko na syang makita pa.” kinuyom ko ang mga kamao ko at doon dinala ang galit sa puso ko.

“Well, for a closure, you have to talk para malaman mo narin yung side nya.” Sabi pa ni Jen.

Bigla akong tumayo at inis na hinarap sila. “Wala na kaming dapat pag-usapan. We’ve both finished what had not been started all along, matagal na.”

“But seems that you’re still affected, isn’t?” nang-uuyam na wika ni Tom.

In my pheripial vision, nakita kong titig na titig sina Gelo at Mia sa akin, waiting for me to react.

“Tama na, wag na nating pag-usapan pa, okay. Pagod na ako. If you are really my friends, once and for all, help me to forget him. Let’s not talk about him.” Sabi ko sabay buntunghininga nang malalim. Kahit sa sarili ko, hindi ko matanto ang katotohanan, at ayoko ng magsinungaling pa.

They did not talked, they all just nodded saka niyakap ako nina Jen at Mia. Napahikbi ako, akala ko wala na akong iluluha pa, pero mali ako, masakit, masakit parin ang nakaraaan. My first love, my first hearbreak. Hanggang kalian ko ba iindahin ang sakit, na kahit gutso kong tumingin sa iba ay sya parin ang aking nakikita, na kahit anong pilit kong buksan ang puso ko para sa iba, tila ito nakasusi at sya lamang ang pwedeng magbukas at palayain ang puso ko sa pagdurusang hatid ng una kong pagkabigo sa pag-ibig.