HIS ONLY WEAKNESS

CHAPTER 4

Isang linggo na ang nakalipas simula nang mag-usap kami ni Dominic sa Tagaytay. Sa loob ng pitong araw na 'yon, walang mintis ang pagpapadala niya ng bulaklak at ang walang katapusang pag-check niya sa akin sa phone. Pero dahil busy siya sa isang malaking merger sa Singapore, hindi pa kami ulit nagkikita nang personal.

Busy ako sa pag-aayos ng mga resibo sa counter nang biglang pumasok si Paulo. As usual, masigla ang aura niya at may dala na namang pilyong ngiti.

"Hi, beautiful! Guess what I have for you?" bungad niya sabay sandal sa counter.

"Paulo, busy ako. Anong kailangan mo?" tanong ko, pero nakangiti rin.

"I know you love Colleen Hoover. Well, may bagong labas siyang book at ang publishing company ko ang may hawak ng rights dito sa Pilipinas. Ang problema, nasa office ko pa ’yong advance copy. It’s the very first imprinted book, and I want you to have it."

Napatigil ako. "Really? First copy?"

"Yes. Pero kailangan mong sumama sa akin sa kabilang building. Exclusive lang ’to, Cass. Isang silip lang, tapos akin ka na—I mean, iyo na ang book," biro niya.

Nag-hesitate ako. Iniisip ko ang "loyalty terms" namin ni Dominic. Pero libro lang naman ’to, at paborito ko ang author. Isa pa, wala naman si Dominic. "Fine. Pero sandali lang ako, ha? Marami pa akong gagawin."

"Promise. Let’s go!"

Habang naglalakad kami sa sidewalk ng BGC patungo sa building ng publishing company niya, may biglang humarang sa tapat ko. Isang babaeng medyo maputla, simple lang ang suot pero may lungkot sa mga mata.

"Cassandra..." tawag niya sa pangalan ko.

Napatigil ako at kumunot ang noo ko. "I’m sorry... have we met before?"

Tinitigan niya ako nang matagal, parang sinusuri ang bawat anggulo ng mukha ko. Bigla siyang ngumiti nang mapait. "It’s okay. I’m nobody," mahina niyang sagot.

Nahiwagaan ako. Sino siya? Bakit kilala niya ako? Magsasalita pa sana ako para tanungin ang pangalan niya nang bigla akong hawakan ni Paulo sa siko at hinila palayo.

"Tara na, Cass. Baka kung sino lang ’yan. Maraming weirdos dito sa area lately," sabi ni Paulo, mukhang nagmamadali na siyang makarating sa kabila.

Napalingon pa ako sa babae habang naglalakad kami, pero nanatili lang siyang nakatayo roon, pinapanood kaming lumayo. May kung anong kaba ang gumapang sa dibdib ko.

Sino siya? At bakit parang kilalang-kilala niya ako?

"Alright, here we go!" masayang sabi ni Paulo pagpasok namin sa glass doors ng publishing company niya. Modern ang interior, punong-puno ng mga bookshelves na abot hanggang kisame.

"Halika sa office ko, Cass. Nandoon ang kaisa-isang copy," aya niya sa akin.

Umiling ako at umupo sa velvet couch ng receiving area. "Dito na lang ako, Paulo. I'm fine here. Huwag mo na akong pilitin pumasok sa lungga mo," biro ko sa kanya para hindi masyadong seryoso ang pagtanggi ko. Sa totoo lang, ayaw ko lang na maging too private ang usapan namin. Delikado na, lalo na't possessive ang boyfriend ko.

"Grabe ka naman, parang hindi tayo magkaibigan. Pero sige, sandali lang, don't leave!" mabilis siyang tumakbo papasok sa isang pinto.

Paglabas niya, may hawak na siyang isang hardcover book na balot pa ng bubble wrap. Inabot niya sa akin iyon na parang isang gintong medalya. Nanlaki ang mga mata ko nang mabasa ang title.

"Oh my God! Is this really it?!" Muntik ko nang mabitawan ang bag ko sa sobrang excitement. Hinaplos ko ang cover. Ramdam ko pa ang gaspang ng papel at ang amoy ng bagong imprint na tinta. "Paulo, hindi pa 'to lalabas hanggang next month, 'di ba?"

"Yup. You're the first person in the country to hold that copy. Special request ko 'yan sa publisher sa US," proud niyang sabi habang pinapanood akong parang bata na binigyan ng candy.

"Thank you, Paulo! You have no idea how much this means to me," sabi ko habang binubuksan ang unang page. Pero napansin ko ang isang pirma sa title page. "Wait... may signature?!"

"Requested it personally for you. Sabi ko, for 'the beautiful Cassandra,'" he winked.

"Grabe, ang effort! Nakakahiya naman sa'yo," sabi ko, bagaman hindi ko maialis ang paningin ko sa libro.

"Wala 'yon. I just want to see you smile like that. Masyado ka kasing seryoso sa shop lately," malambot niyang sabi.

Magsasalita pa sana ako para sagutin si Paulo nang biglang bumukas ang glass door ng publishing company. Ang lahat ng empleyadong naglalakad sa hallway ay tila napatigil at napalingon.

Si Dominic.

He was there, standing tall and imposing in a black suit, radiating an energy that screamed power and dominance. Hapo pa siya, parang galing lang sa airport at dumiretso rito. Nanigas ako sa kinauupuan ko habang ang mga mata niya ay nakapako sa amin ni Paulo.

"Hi," seryoso niyang sabi habang naglalakad palapit. Bawat hakbang niya ay parang nagpapabigat sa hangin sa loob ng kwarto.

"Umm... Dom, this is Paulo," pakilala ko, pilit na pinapakalma ang boses ko.

Hindi nagbago ang seryosong ekspresyon ni Dominic. Tiningnan niya si Paulo mula ulo hanggang paa bago niya inabot ang kamay niya. Isang pormal pero matigas na gestures.

"Dominic Rafael Del Castillo," panimula niya, ang boses ay malalim at may diin. "I'm the boyfriend."

Nakita ko ang bahagyang pagkagulat sa mukha ni Paulo, pero agad din siyang nakabawi at tinanggap ang kamay ni Dominic. "Oh... I'm a friend of Cassandra," sagot ni Paulo, pilit na pinapanatili ang pagiging polite. "What will you have, Dominic? Coffee? Tea?"

"Thanks, Paulo. Another time," putol ni Dominic sa kanya. Hindi na siya nag-aksaya ng panahon sa small talk. Lumingon siya sa akin at hinawakan ang siko ko. "We have to go, Cass."

"Wait, 'yong libro—" akmang kukunin ko sana ang libro sa mesa pero mabilis na kinuha ni Dominic ang paper bag at siya na ang nagdala.

"Thanks," maikli kong sabi kay Paulo habang hinihila na ako ni Dominic palabas. Halos hindi na ako makahabol sa malalaki niyang hakbang. Ramdam ko ang tensyon sa kamay niya—he was holding back his temper.

Narinig ko pa ang pahabol ni Paulo mula sa loob, "Okay, another time!" pero hindi na lumingon si Dominic.

Paglabas namin sa sidewalk, ramdam ko ang lamig ng hangin pero mas malamig ang aura ng lalakeng kasama ko. Ang bawat hakbang niya ay may diin, at ang panga niya ay nananatiling matigas.

"I can't believe you just talked to him like that!" sita ko sa kanya habang pilit na sumasabay sa malalaki niyang hakbang. "Dom, nakakahiya!"

Tumigil siya nang bigla at hinarap ako. Ang mga mata niya, na dati ay puno ng pagod mula sa biyahe, ay nag-aapoy ngayon sa dilim.

"He wants what’s mine, Cassandra," matigas niyang sagot.

"What's yours?" Napa-ismid ako, pilit na nilalabanan ang intensity ng titig niya. "That’s a little presumptuous, don't you think? He's a friend, Dom. You gotta calm down."

"Calm isn't really my forte," he hissed, taking a step closer until my back was almost against the cold wall of a building. "Lalo na kapag nakikita kong nginingitian mo ang ibang lalaki sa paraang ako lang dapat ang nakakakita."

Naramdaman ko ang panginginig ng boses ko, hindi dahil sa takot, kundi dahil sa kuryenteng dala ng presensya niya. "I know something that could help. Hmmm..."

Tumingin siya sa akin, nagtatanong ang mga mata. Sa halip na sumagot, hinawakan ko ang kamay niya—ang kamay na punong-puno ng ugat at kapangyarihan—at hinila siya patungo sa kabilang direksyon.

"Where are we going? The car is that way," reklamo niya, pero hindi siya bumitaw.

"Just shut up and follow me, Dominic Rafael," utos ko.

Dinala ko siya sa isang malapit na supermarket. Ang lalakeng nakasuot ng suit na nagkakahalaga ng anim na digit ay tila naligaw sa gitna ng mga aisle ng de-lata at sabon. Ang mga tao ay napapalingon sa amin—isang bilyonaryong mukhang handang manakop ng bansa, at isang babaeng hila-hila siya sa tapat ng frozen goods section.

"A supermarket? Really, Cass?" aniya, ang boses ay puno ng pagtataka pero unti-unti nang lumalambot ang matatalas niyang tingin.

"Dito," sabi ko, huminto ako sa tapat ng isang display. "Kumuha ka ng pushcart."

"I don't do grocery shopping," sagot niya, pero nang tignan ko siya nang masama, bumuntong-hininga siya at kumuha ng cart.

Habang naglalakad kami sa gitna ng mga normal na tao, unti-unting nawawala ang tensyon sa kanyang balikat. Hinayaan ko siyang pumili ng mga sangkap para sa dinner. Nakita ko ang isang side ni Dominic na hindi nakikita ng mundo—ang lalakeng seryosong nagbabasa ng labels ng pasta sauce, ang lalakeng tinitignan kung fresh ba ang mga gulay, at ang lalakeng paminsan-minsan ay sumusulyap sa akin para lang siguraduhing nandoon pa rin ako sa tabi niya.

Sa loob ng supermarket, nawala ang CEO. Nawala ang bilyonaryo. Naiwan lang ang isang lalaking takot na mawala ang babaeng mahal niya.

Nang makarating kami sa dulo ng aisle, hinawakan niya ang bewang ko at hinila ako sa isang sulok na walang tao. Iniyuko niya ang ulo niya para magpantay ang aming mga mukha.

"Feeling better?" bulong ko.

"A little," aniya, ang boses ay malalim at paos. "But don't think this means I'm okay with that publisher guy. I'm just... distracted by how much I want to be alone with you right now."

Hinalikan niya ako nang mabilis sa noo, isang halik na puno ng pagmamay-ari at pangako. Sa gitna ng ingay ng grocery, naramdaman ko ang katahimikang matagal ko nang hinahanap.

Dominic Rafael Del Castillo is a storm, yes. But he’s the only storm I’m willing to get lost in.

"You know, this is not exactly what I had in mind when I said I wanted to be alone with you," Dominic muttered, his voice echoing slightly against the glass refrigerators of the dairy aisle.

He was leaning against the handle of the pushcart, looking entirely out of place in his bespoke charcoal suit, yet somehow still managing to make a grocery cart look like a luxury accessory.

Natawa ako nang mahina habang pumipili ng fresh milk. "When was the last time you actually went shopping, Dominic? And I mean real shopping—'yong ikaw mismo ang kumukuha ng gamit mo sa shelf."

He paused, a look of genuine calculation crossing his handsome face. He tilted his head, the fluorescent lights catching the sharp line of his jaw. "In Toulouse, France... about a month ago."

Napatigil ako sa paglalakad at lumingon sa kanya, kunot ang noo. "Toulouse? Bakit doon? At anong binili mo? Some vintage wine? A rare painting?"

He shrugged nonchalantly, as if he were talking about buying a pack of gum. "An airline."

Muntik ko nang mabitawan ang hawak kong gatas. "Ano?! Isang buong airline?!"

"Well, technically, the controlling interest in a regional carrier based there," he corrected calmly, stepping closer until he was towering over me. "I needed a better logistics network for my European deliveries. So, I bought it."

I stared at him, momentarily speechless. This was the world he lived in. Habang ako, namomroblema kung aling brand ng kape ang mas matipid para sa shop, siya, bumibili ng eroplano sa France kapag gusto niya.

"Dom, that's not 'shopping.' That's... that's a hostile takeover!" sabi ko, sabay tawa nang tuluyan. "Ang tinatanong ko, kailan ka huling bumili ng pagkain? Ng sabon? Ng kahit anong kailangan sa bahay?"

He looked down at the cart, which now contained a random assortment of pasta, organic tomatoes, and the snacks I liked. A small, rare smile played on his lips—the kind of smile that didn't reach the business news, the one he only reserved for me.

"Never," he confessed, his voice dropping to a low, intimate hum. "Everything is usually... just there. Provided. Managed."

He reached out, his long fingers grazing my cheek, pulling my attention away from the shelves and entirely onto him. "But I think I like this better. It’s quiet. No secretaries, no board members. Just me, a very expensive cart, and a woman who thinks an airline is too much but still manages to boss me around in a supermarket."

I felt my heart skip. It was in these moments—the contrast between his immense power and this sudden, quiet vulnerability—that I realized how much he was willing to change just to fit into my world.

"Good," I whispered, reaching up to fix his tie that had gone slightly askew. "Because here, Mr. Billionaire, you don't own the airline. You’re just the guy holding my bags."

He chuckled, a deep, resonant sound that vibrated in his chest. He leaned down, his lips brushing against my ear. "I'd carry anything for you, Cass. As long as at the end of the night, I'm the only one you're going home to."

I looked into his dark eyes, seeing the raw honesty he promised. The storm was still there, but for the first time, it felt like home.