วิวาห์ลวง

กรุงเทพมหานคร อาคารสูงเสียดฟ้าชั้นที่ยี่สิบ เป็นที่ตั้งของบริษัทฯรับเหมาก่อสร้างและออกแบบภายใน มีชื่อเสียงก่อตั้งมายาวนาน แน่นอนบุคลากรของบริษัทฯล้วนแล้วแต่มีคุณภาพเกือบทุกคน ช่วงเวลาใกล้สิ้นปี หลายฝ่ายยุ่งกันมากต่างก็เร่งงาน เตรียมตัวเพื่อที่จะได้หยุดยาว บางคนบ้านอยู่ต่างจังหวัด หยุดเทศกาลทีก็อยากกลับไปอยู่กับครอบครัวนานๆหลายวัน “ฐา งานที่ส่งมาผ่านแล้วนะ ถ้าจะกลับบ้านก็กลับได้เลย ต้องรีบไปรับลูกใช่ไหม” “ใช่ค่ะพี่อาคม ขอบคุณมากนะคะพี่ งั้นฐาไปเลยล่ะกัน ที่เหลือพรุ่งนี้เช้า ฐามาเก็บรายละเอียดให้นะคะ” “ไม่เป็นไรๆรีบไปรับลูกเถอะ เดี๋ยวน้องทามจะรอ” “ขอบคุณมากนะคะเจ้านาย ” ขนิษฐา หรือที่เพื่อนๆในที่ทำงานเรียกกันสั้นๆว่า ฐา รีบเก็บของบนโต๊ะทำงาน เสร็จแล้วคว้ากระเป๋าเดินเร็วออกไปจากสำนักงานทันที อาคมมองตามหลังลูกน้องที่รีบเดินออกไปจากห้อง ขนิษฐา มาทำงานที่นี่ ในตำแหน่งออกแบบและตกแต่ง สวย เก่ง แต่มีตำหนิ เพราะมีลูกติดแต่ไม่มีสามี ไม่มีใครรู้ว่าภูมิหลังของขนิษฐาเป็นยังไง ทุกคนในที่ทำงานรู้ว่าเธอเป็นแม่เลี้ยงเดี่ยว มีเพื่อนร่วมผู้ชายงานหลายคน รวมถึงผู้รับเหมา และลูกค้า สนใจขนิษฐาแบบชู้สาว แต่เขาก็ไม่เคยเห็นว่าหญิงสาวจะสนใจใคร สำหรับเขาแค่รับผิดชอบงานของตัวเองไม่ให้มีปัญหา แค่นี้เขาก็พอใจแล้ว บางวัน ลูกไม่สบายต้องรีบไปรับลูกที่สถานที่รับเลี้ยงเด็กก่อนวัยเรียน เขาไม่เคยห้าม ไม่ใช่แค่ขนิษฐา คนอื่นๆก็เหมือนกัน ทำให้ลูกน้องรักและเคารพเขามาก ขนิษฐา รู้สึกขอบคุณหัวหน้าและเพื่อนร่วมงานที่เข้าใจ สมัยก่อนเธอมักจะได้ออกไปดูงานตามจังหวัด แต่พอลูกโตขึ้นภาระหลายอย่างตามมาเธอไม่มีพี่เลี้ยง ตั้งแต่พี่เลี้ยงคนแรกกลับไปอยู่บ้านต่างจังหวัด เธอหาคนเลี้ยงลูกไม่ได้เลย กลัวพี่เลี้ยงคนใหม่ไม่ดี กลัวว่าลูกจะถูกทำร้าย กลัวไปต่างๆนาๆในข่าวก็มีให้เห็นตลอด เลยต้องเสี่ยงเอาลูกไปฝากไว้ที่สถานรับเลี้ยงเด็กอ่อนที่ไว้ใจได้ “ขอบคุณมากนะคะคุณครู วันนี้มารับน้องทามสายอีกแล้ว” “ไม่เป็นไรหรอกค่ะคุณแม่ ห้านาทีสิบนาทีไม่เป็นไรเลยค่ะ” “วันนี้น้องทามไม่ค่อยสบายนะคะ น่าจะเป็นหวัด ถ้าเสาร์อาทิตย์ยังไม่หายดี ก็พักก่อนก็ได้นะคะ ช่วงนี้เด็กไม่สบายกันเยอะ กลัวว่าจะติดจากเพื่อนไปนะคะ” “น้องทามมีอาการตั้งแต่เมื่อวานก่อนแล้วค่ะ จามบ่อยๆ” “คุณแม่ยังไม่ได้พี่เลี้ยงน้องเหรอคะ” “ยังเลยค่ะ ดูข่าวจนจิตตกแล้ว พี่เลี้ยงเด็กแต่ละคนน่ากลัวมาก กลัวเขาจะมาทำร้ายลูกคิดเยอะมากค่ะ ” “สู้ๆนะคะคุณแม่ ขอให้หาพี่เลี้ยงน้องให้ได้เร็วๆ” ขนิษฐารับเด็กชายตัวอ้วนจ่ำม่ำวัยสามขวบมากอดไว้แนบอก เด็กชายเหมือนรู้ว่าแม่มารับ ดิ้นและยิ้มอย่างดีใจ มือน้อยๆไขว้คว้าหา ไม่นานก็ซบอยู่บนไหล่ ครูพี่เลี้ยงขนตะกร้าและของใช้มาส่งให้ที่หลังรถ ขนิษฐวางลูกน้อยไว้บนเก้าอี้สำหรับเด็ก ตรวจเช็คความปลอดภัยดีแล้ว ค่อยถอยรถออกจากโรงเรียนอย่างระมัดระวังมุ่งหน้าตรงไปที่บ้าน แรกเลยถ้าทำงานเสร็จเร็วเธอตั้งใจว่าจะแวะไปซื้อผ้าอ้อมและนมมาให้ลูกก่อน แต่งานเธอยุ่งมาก ทำให้ล่าช้าจนไม่มีเวลาไปซื้อของใช้ของลูก รวมถึงของใช้ในบ้านขาดหลายอย่าง หมู่บ้านที่เธออาศัยอยู่ค่อนข้างไกลจากที่ทำงาน บ้านเดี่ยวหลังขนาดกำลังดีชั้นเดียวปลูกอยู่บนเนินสูง สมัยก่อนอาศัยอยู่ด้วยกันห้าคน แต่นั่นคืออดีต ปัจจุบันอยู่กันเพียงสองคนเธอกับลูกชาย “น้องทามอยู่ตรงนี้ก่อนนะ ขอแม่เก็บของก่อน แล้วเดี๋ยวแม่เอานมให้กินนะครับ” หญิงสาววางร่างอ้วนอวบลงบนที่นอนของเด็กชาย น้องทามทำปากเหมือนหิว แต่แล้วก็หลับลงไปเหมือนเดิม ขนิษฐาอาศัยช่วงที่เด็กน้อยหลับ รีบอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าใหม่ ถึงไม่ได้ออกไปดูงานข้างนอก แต่เธอก็ต้องติดต่อกับลูกค้า เจอคนมากมายไม่อยากให้ลูกชายไม่สบาย เพราะถ้าเมื่อไหร่ที่ลูกไม่สบายเธอเองก็จะทรุดเหมือนกัน หลังจากทำธุระส่วนตัวเสร็จแล้ว เด็กชายทามยังไม่ตื่น หญิงสาวใช้เวลาช่วงนี้เก็บกวาด ทำความสะอาดบ้าน ทำอาหารง่ายๆกิน ทำงานอีกสองวันถึงจะได้หยุด เธอจะเอาเด็กชายไปฝากไว้ที่ไหนดี ถ้าหากว่าไม่สบาย เธอไม่มีญาติพี่น้องที่ไหน ที่มีอยู่ก็คืออยู่ที่ต่างประเทศกันหมดทุกคน สองทุ่มเด็กชายทามหลับไปแล้ว ลูกชายเธอเลี้ยงง่าย กินอิ่มแล้วก็นอน เหมือนรู้ว่าแม่เหนื่อยไม่เคยร้องไห้งอแง หญิงสาวกำลังจะล้มตัวนอน เสียงออดหน้าบ้านดัง เกือบสองทุ่มแล้วใครกันมากดออด ปกติไม่มีคนมาหาเธอที่บ้านเพราะเธอไม่ค่อยคบใคร มีเพื่อนสนิทไม่กี่คน ผู้ชายรูปร่างสูงผิวขาวยืนนิ่งอยู่นอกรั้วบ้าน ขนิษฐาทำหน้าเบื่อ หรือเธอต้องย้ายบ้านจริงๆนาวิน เป็นรุ่นพี่ของเธอเรียนมหาวิทยาลัยเดียวกัน เขาบอกเธอว่าชอบเธอมากตามจีบตั้งแต่เรียนมหาวิทยาลัย เขาเจ้าชู้และเธอไม่เคยสนใจ จนต่างคนต่างเรียนจบแยกย้ายกันไปทำงาน มาเจอกันอีกครั้งเธอก็มีลูกแล้ว ตั้งแต่เจอกันเขาพยายามติดตามเธอตลอด ยิ่งรู้ว่าเธอเป็นแม่เลี้ยงเดี่ยว เขายิ่งรุก ซื้อโน้นนี่มาฝาก เธอก็รับบ้างไม่รับบ้าง แต่ไม่เคยอนุญาตให้เขาเข้าบ้าน “สวัสดีค่ะพี่นาวิน มีธุระอะไรหรือเปล่าคะ ฐากำลังจะนอนค่ะ” “ไม่สะดวกอีกแล้วเหรอฐา มาทีไรฐาไม่เคยสะดวกสักที ไม่แม้แต่จะเชิญพี่กินน้ำสักแก้ว” “ฐาไม่สะดวกจริงๆค่ะพี่นาวิน ฐามีลูกเล็กที่ต้องดูแล กำลังจะป้อนนมค่ะ” “ไม่เป็นไรครับ พี่ไปทำงานต่างจังหวัด เห็นขนมน่ากินอร่อยด้วยเลยซื้อขนมมาฝาก” “ขอบคุณมากนะคะพี่นาวิน ฐารับไว้งั้นขอตัวก่อนนะคะลูกร้องแล้ว” นาวินหันหลังกลับไปที่รถ ปิดประตูกระแทกเสียงดัง แสดงท่าทางว่าไม่พอใจอย่างมากขับออกไปอย่างรวดเร็ว เขาพยายามทำทุกอย่างทุกทางแล้ว ขนิษฐาไม่เห็นใจเขาเลย เขาเคยเจ้าชู้แต่เขาก็ชอบขนิษฐาคนเดียว คนอื่นเขาก็เคลียร์หมดแล้ว ยอมรับว่าผู้หญิงคนนี้ใจแข็งมาก เขาไม่ยอมแพ้หรอกจะไม่ถอยด้วย ตราบใดที่ขนิษฐายังไม่มีใคร เขาก็มีสิทธิ ห่างกันตั้งแต่เขาเรียนจบ มาเจอกันอีกครั้งขนิญฐามีลูก และไร้ร่องรอยสามี ไม่มีใครรู้เลยว่าพ่อของเด็กเป็นใคร ขนิษฐาหอบถุงขนมของฝากเข้าบ้าน วันจันทร์มีขนมไปฝากเพื่อนๆพี่ที่ทำงานอีกแล้ว ใครจะว่าเธอโบราณก็ช่าง หญิงสาววางขนมและของฝากทั้งหมดไว้ที่พื้น จากนั้นพนมมือท่องคาถาที่อ่านมาจากในเนตแล้วก้าวข้ามทุกอย่าง เธอไม่เคยแตะของฝากจากใครเลย และมักจะทำแบบนี้ทุกครั้งโดยเฉพาะของฝากจากนาวิน เด็กชายทามตื่น เพราะแม่ใช้นิ้วมือเขี่ยแก้มยุ้ยปลุกให้กินนม พรุ่งนี้เธอตัดสินใจลางาน จะได้มีเวลาอยู่กับลูก ลูกไม่สบายเธอต้องดูแล สี่ทุ่มหญิงพาลูกเข้านอน บรรยากาศกลางคืนเงียบกริบ แถบบ้านเธอเป็นบ้านเดี่ยว มีพื้นที่ส่วนตัว ส่วนบ้านตรงข้ามเป็นบ้านเดี่ยวสองชั้น บางครั้งก็เงียบเกินไป โชคดีพ่อกับแม่ของเธอเลือกซื้อบ้านหลังสุดท้าย มีพื้นที่สำหรับเอาไว้ปลูกต้นไม้ และผักสวนครัว ตั้งแต่พ่อกับแม่ไม่อยู่มันก็รกร้าง เธอไม่ทำอยู่แล้ว เพราะไม่ชอบทำอาหาร บ้านขวามือเจ้าของอยู่ต่างประเทศ นานๆกลับมาเมืองไทย พักไม่นานก็กลับต่างประเทศเหมือนเดิม ส่วนบ้านเดี่ยวหลังใหญ่ตรงข้ามบ้านเธอยังไม่มีคนมาอยู่ ได้ยินนิติกรบอกว่า เจ้าของซื้อไว้แต่ไม่เคยมาอยู่เลย เป็นการดีที่เวลาลูกเธองอแงหรือร้องไห้ ไม่รบกวนเพื่อนบ้าน อันที่จริงถนนหน้าบ้านก็กว้าง เสียงเด็กดังก็ไม่ทำให้รำคาญใจหรอก ส่วนบ้านข้างๆระยะห่างก็ไกลกันแค่ระหว่างกำแพงก็เกือบสี่เมตรแล้ว ทรัพย์สินเงินทองที่พ่อกับแม่ทิ้งไว้ให้ มากพอที่เธอกับลูกจะอยู่กันได้อย่างสบายๆลำพังเงินเดือนที่เธอทำงานก็พอที่จะเลี้ยงตัวเองได้ แต่พอมีลูกหากว่าเขาโตขึ้น มีค่าใช้จ่ายมากกว่าเดิมเธอ คงต้องใช้เงินเก็บที่พ่อกับแม่เธอทิ้งไว้ให้ คำนวณแล้วจะพอดีที่ลูกชายเรียนจบปริญญาตรี แต่ต้องเรียนในประเทศเท่านั้น หรือบางทีเธออาจต้องพาลูกไปอยู่ต่างประเทศก็ได้ ตอนนี้อะไรๆก็ไม่แน่นอน ห้าทุ่มขนิษฐาตกใจตื่น เสียงดังอยู่บริเวณหน้าบ้านของเธอ หญิงสาวต้องรีบเปิดเพลงกล่อมลูกเบาๆเด็กชายทามหลับๆตื่นตัวรุมๆเหมือนจะไม่สบายอีก ดีที่เธอกับลูกนอนห้องด้านหลัง แต่ก็ยังคงได้ยินเสียง เหมือนมีรถกำลังขนอะไรสักอย่าง ดังขึ้นเรื่อยๆจนเด็กชายทามตื่น เธอต้องรีบอุ้มลูกมากอดไว้แนบอก ขนิษฐาเปิดไฟหน้าบ้านของเธอ มีรถบรรทุกคันใหญ่สองคัน ขนย้ายอะไรสักอย่างมาที่บ้านตรงข้าม กลุ่มผู้ชายหลายคน ช่วยกันลำเลียงสิ่งของลงมาจากรถบรรทุก น่าจะเป็นเจ้าของบ้านขนของเข้ามาอยู่ มาจากที่ไหนกันทำไมมาถึงดึกดื่น ขนิษฐยืนมองบ้านตรงข้ามสักพักก่อนที่จะ อุ้มลูกกลับเข้าไปภายในห้อง เด็กทามเริ่มงอแง และตัวร้อนเธอต้องทำการเช็ดตัวให้ลูกบ่อยๆจนหลับไป หญิงสาวเริ่มง่วง เธอยังไม่ได้นอนสักหน่อยเลย กำลังจะเคลิ้มหลับลูกก็ร้องขึ้นมา ตัวร้อนจี๋ ในยามที่ลูกไม่สบาย ยิ่งไม่มีพี่เลี้ยงคอยช่วย มันช่างเป็นช่วงเวลาที่ยากลำบากเหลือเกิน เที่ยงคืนอาการไข้ของน้องทามไม่ลดลงเลย ขนิษฐาตัดสินใจพาลูกไปหาหมอที่โรงพยาบาลใกล้บ้าน เธอไม่อยากป้อนยาโดยที่หมอไม่สั่ง หญิงสาวเตรียมของใช้เด็กใส่ตะกร้ามืออีกข้างอุ้มลูก อีกข้างถือตะกร้า ทุลักทะเลพอสมควร เด็กชายร้องเสียงดังขึ้นเรื่อยๆขนิษฐาต้องรีบพาลูกเข้ามาไว้ในรถแล้ววิ่งไปล็อคประตูบ้าน เธอไปทั้งชุดนอน ดีที่เป็นเสื้อกับกางเกง เอาจริงๆตั้งแต่มีลูกเธอไม่เคยได้ใส่ชุดนอนที่เป็นกระโปรงเลย เพราะไม่สะดวกหลายอย่าง สมัยที่มีแม่บ้านก็จะสบายขึ้นมาหน่อยนึง แต่พอไม่มีต้องทำเองทุกอย่าง หญิงสาวรีบขับรถออกจากบ้าน ไม่ทันได้มองและสังเกตบ้านตรงข้าม ห่วงแต่ลูกจนไม่มีเวลาสนใจอะไร โชคดีที่โรงพยาบาลอยู่ไม่ไกลจากบ้านมากนัก ไม่ถึงสิบนาทีหญิงสาวก็พาลูกชายมาถึงโรงพยาบาล กว่าจะดำเนินการเรื่องเอกสารเสร็จ ก็เล่นเอาเหนื่อย กังวลไปหมดทุกอย่าง การเลี้ยงเด็กคนหนึ่งใช่ว่าจะง่ายเหมือนเล่นกับตุ๊กตา เธอรู้แล้วว่ามันเหนื่อยมาก