ไม่รักก็ไม่รัก

บทนำ ใบหน้าหล่อเหลากระเดียดไปทางหยิ่งยโสขบกรามแน่น จ้องหญิงสาวร่างเล็กผิวขาวละมุนในชุดเดรสแขนกุดสีน้ำเงินเข้มตรงหน้าเขม็งราวกับกำลังเค้นคำตอบ ยางอายน่ะมีบ้างไหม ภายใต้กรอบแว่นดำที่บดบังไปครึ่งหน้ายังปิดสีหน้ากำชัยไม่มิด สลิลา ไวยวัจน์ ชื่อนี้เขาขยาดจนตาย “ระหว่างที่พี่เรียนเฉพาะทาง แม่พี่ขัดสนหนักเลยมาขอยืมลิลาบ่อยๆ” เธอจีบปากจีบคอพูดพร้อมเลื่อนรูปหลักฐานการโอนเงินเข้าบัญชีนางรติรสจำนวนหลายร้อยภาพในมือถือให้เขาดูชัดๆ น่านฟ้า ส่งเสียงฮึมฮัมในลำคอ ผู้หญิงคนนี้ใช้เล่ห์กล...ไม่สิ อาจไม่ต้องใช้เลยก็ได้หากแค่ต้องการล่อ รติรส แม่เลี้ยงเขาลงหลุมพราง โปรยเงินแจกเฉยๆ ก็สำเร็จแล้ว “คิดนานไหม” นิ้วเรียวยาวของศัลยแพทย์ออร์โธปิดิกส์วัยสามสิบเอ็ดพรมลงบนโต๊ะช้าๆ ผิดกับแววตาที่พร้อมกระโจนใส่ฝ่ายตรงข้าม “ลิลาไม่ชอบเห็นคนลำบากนี่นา” ทำเสียงน่ารักอ้อนแม้รู้ว่าไม่ต่างจากอ้อนขอนไม้ เขากอดอก ยืดตัวนั่งหลังตรง “ทั้งที่รู้ว่าพี่ไม่มีปัญญาใช้คืน” สลิลาถอดแว่นกันแดดออก สบตาเขาตรงๆ “4 ล้าน...” เขาโคลงศีรษะเบาๆ “มีเงินขนาดนั้น ทำไมไม่ไปซื้อกินเอา” “พี่ฟ้า!” หญิงสาวหน้าเสีย เม้มริมฝีปากแน่น เจอกันทีไรถ้าไม่เย็นชาก็มีแต่พ่นวาจาเจ็บจุกใส่ แต่วันนี้เธอตัดสินใจรุกฆาตแล้ว จะไม่แพ้อีกเป็นอันขาด “ลิลาไม่ดีตรงไหน” ตัดพ้อด้วยความน้อยใจ ตามตื๊อ ตามชอบ ปักใจกับเขามาตั้งแต่เป็นสาวเต็มกาย ถ้าเห็นใจกันสักนิด เธอคงไม่เลือกวิธีนี้ “ตรงที่พี่ไม่เคยรู้สึกเกินเลยกับลิลาครับ” หมอหนุ่มพูดชัดถ้อยชัดคำ แม้ได้ยินมานับครั้งไม่ถ้วนแต่ใจไม่รักดีกลับไม่ชินเสียที มือเล็กสั่นน้อยๆ รีบกำหมัดเก็บอาการ สูดลมหายใจเข้าปอดบอกตัวเอง ถอยไม่ได้แล้ว “ถะ...ถ้าพี่ไม่มีปัญญาใช้คืนก็มาแต่งงานกันค่ะ!” น่านฟ้าพ่นลมระอา เบือนหน้าหนี “พี่มีคนรักที่อยากแต่งงานด้วยอยู่แล้ว” บอกรอบที่พันเธอก็ไม่เคยจำ เธอหยิบแว่นดำสวมกลับตามเดิมก่อนเดินหมากรุกฆาต “ลิลาเห็นใบลาออกพี่แล้ว...จุดประสงค์การให้ทุนช้างเผือกของคุณพ่อก็เพื่อผลิตหมอกระดูกมาสานต่องานที่โรงพยาบาลเรา ถ้าพี่จะไป ตามเงื่อนไขต้องชดใช้ทุนสองเท่า ค่าเรียนพี่รวมกับหนี้ที่ติดลิลา คำนวณคร่าวๆ ก็เฉียดสิบล้าน ทางเลือกเป็นของพี่ค่ะ” ยิ้มหวานสำทับ ไหล่ผึ่งผายของหมอหนุ่มลู่ลง เขาไม่ได้คาบช้อนเงินช้อนทองมาเกิดเหมือนเธอ ได้ลิ้มรสชีวิตปากกัดตีนถีบแต่เด็กและเลือกเรียนหมอเพราะเข้าใจว่าเป็นบันไดเลื่อนชนชั้นทางสังคมได้ไวสุด แต่คงเข้าใจคลาดเคลื่อนไปเยอะ เงินเดือนหมอน้อยที่วิ่งรอกขึ้นเวรทั้งโรงพยาบาลรัฐและเอกชนไม่ได้เหลือกินเหลือใช้ขนาดนั้น อีกทั้งยังเพิ่งลงทุนเปิดร้านอาหารให้ แพรพรรณ แฟนสาวที่คบกันมา 5 ปี ต่อให้มียี่สิบกรก็ไม่สามารถเสกเงินสิบล้านมาใช้หนี้เธอได้ เดิมทีคิดว่าจัดการส่วนชดใช้ทุนคืนได้ไม่มีปัญหา จู่ๆ ก็มีอีก 4 ล้านงอกมาไม่ทันตั้งตัว “เรา...แต่งงานกันนะคะ” เห็นเขานิ่งไปครู่หนึ่งจึงเป็นฝ่ายรุกฆาตหมากกระดานนี้เอง