Hindi na ako makatingin sa kanya kaya mas pinili ko na lang na pumikit.
Pero kahit nakapikit ako, alam kong masyado na siyang malapit. Ramdam ko ang init ng katawan niya at hindi lang sa balat ko kundi hanggang sa loob-loob ko. Parang hinahatak niya ang bawat hibla ng lakas ko palapit sa kanya.
Pinilig ko ang ulo ko at napaatras, ngunit bago pa ako tuluyang mawalan ng balanse, tumama ang ilong ko sa dibdib niya. Isang maikling hingal ang nakawala sa labi ko bago niya ako nasalo.
Isang braso niya ang pumulupot sa baywang ko. Mahigpit. Sigurado. Para bang wala akong pupuntahan kundi ang kanya lang.
He’s warm. Solid. And… damn it. I want to stay here.
Kahit nakapikit ako, alam kong sobrang lapit na talaga namin. Ang hininga niya ay dumadampi sa sentido ko, sa pisngi ko, sa mismong balat
