Dakikalardır boş gözlerle gazetedeki resme bakıyordum. Dinçer şirkete, kayınpederim de eski bir arkadaşıyla görüşmeye gitmişti. Bu kaçıncıydı emin değilim. Alışmam gerektiğini biliyordum. Her defasında aynı yerden kırılmak nasıl mümkün olabilirdi? Kırıldıkça paramparça olmuştum. İnsan ölüme, ayrılığa bile alışıyordu. Ben neden alışamıyordum bu acımasız haber başlıklarına?
KARISI EVİNDE, DİNÇER BEY ESKİ SEVGİLİSİ İLE EL ELE YEMEKTE
Kocam yine yapmıştı yapacağını. Zaten beni ne zaman dinlemiş, düşüncelerime ne zaman önem vermişti ki? Affetmekten, görmezden gelmekten, acıtmıyor gibi davranmaktan bıkmıştım. Acıtıyordu, hem de öyle bir acıtıyordu ki nefes alamıyordum. Kızgın ocağın üstünde sanki elimi değil, kalbimi yakmıştım. Sızısı tüm hücrelerime yayılıyor, beni baştan ayağa titretiyordu.
