วิศวะ(ไม่)อ่อนโยน

นุ่มนิ่ม+ สิงหา ปี1 สถาปัตย์ +ปี4วิศวกรรม บทที่1 เสียงเพลงแสงไฟวิบวับ ๆ มันทำให้ฉันเวียนหัวไปหมด การเที่ยวราตรีครั้งนี้ต้องบอกว่าเป็นครั้งแรกของฉัน โดยปกติแล้วฉันไม่ค่อยชอบเที่ยวกลางคืน ส่วนมากจะชอบดูซีรีส์ที่ห้องมากกว่า 'นุ่มนิ่ม' เสียงเรียกกระซิบแผ่วลงข้างหู 'นุ่มนิ่มเป็นชื่อฉันเอง "ว่าไง เสียงมันดังฉันไม่ได้ยิน" ฉันตะเบ็งแข่งกับเสียง ก็คนที่สะกิดแล้วโน้มตัวลงมาเรียกชื่อฉันคือ เพียงขวัญ เพื่อนฉันเอง เพียงขวัญพยายามตะเบ็งเสียงเพิ่มขึ้น หลังจากที่ฉันทำไม้ทำมือบอกเพื่อนว่าไม่ได้ยินสิ่งที่เพื่อนพูด กระทั่งเธอโน้มลงมาตะโกนใส่หูฉันอย่างแรง "พาไปเข้าห้องน้ำหน่อย" "ได้ยินแล้ว" ฉันยกมือมาลูบใบหู รู้สึกว่าความแรงของเสียงทำเอาฉันแทบหูอื้อ ก็ไม่รู้ว่าที่อื้อเพราะเสียงเพลงหรือเสียงตะโกนของเพื่อน ฉันกับเพียงขวัญเดินมาที่ห้องน้ำโซนของผู้หญิง ส่วนเพียงขวัญก็เดินเข้าไปด้านในเพื่อทำธุระส่วนตัวระหว่างที่รอฉันก็สอดส่ายสายตามองไปโดยทั่ว เพราะปกติก็ไม่เคยมาสถานที่แบบนี้ ครั้งนี้เป็นครั้งแรก ฉันยืนรอเพียงขวัญสักพัก เมื่อเพื่อนออกมาแล้วก็เดินไปล้างมือที่อ่าง จากนั้นก็สำรวจความเรียบร้อยของตัวเอง "แกไม่เข้าหรือไง" เพียงขวัญหันมาถามฉัน "ไม่เข้าหรอก ฉันไม่ได้ปวดฉี่" เมื่อทุกอย่างเรียบร้อยฉันกับเพียงขวัญก็เดินออกมาจากห้องน้ำ พื่อจะเข้าไปยังผับที่มีเสียงดนตรีกระหึ่มแสงไฟระยิบระยับ ฉันกับเพื่อนเดินแหวกฝูงชนเข้ามา ก็คนที่นี่เยอะขึ้นเรื่อย ๆ ไม่รู้ว่าจะมาเที่ยวอะไรกันหนักหนา กระทั่งเสียงของเพียงขวัญร้องขึ้น "พี่สิงหา!!" แต่คราวนี้ฉันได้ยินชัดว่าเพียงขวัญเรียกชื่อใครอีกคน จนฉันต้องหันไปมอง ผู้ชายตัวสูงราว ๆ ร้อยเก้าสิบ ใบหน้าคมผิวขาวสะอาดคิ้วหนาเรียงเส้น เหมือนฉันเคยเจอเขาที่ไหนสักที่ "ยัยนิ่มมานี่เร็ว" อยู่ ๆ เพียงขวัญก็ลากฉันผ่านฝูงชนไปหาผู้ชายคนนั้น แต่ฉันยังจำเขาไม่ได้ด้วยว่าเคยเจอที่ไหน "พี่สิงหา พี่มากับใครคะ" เหมือนเพียงขวัญจะรู้จักด้วยนะ "มากับเพื่อนครับ ว่าแต่น้องขวัญมากับใครละ" เพียงขวัญหันมามองฉัน สายตาของผู้ชายคนนั้นก็มองตาม "ขวัญมากับเพื่อนค่ะ มีอีกคนรออยู่ที่โต๊ะ งั้นขวัญไม่รบกวนแล้วนะ เชิญพี่ตามสบาย" ดูเหมือนเพียงขวัญจะปลื้มผู้ชายคนนั้นมาก หน้าตาก็ดีอยู่หรอกแต่ท่าทางขี้เก๊ก ฉันมองเขาแล้วก็กวาดสายตามองไปทางอื่น คนไม่รู้จักกันฉันก็ไม่รู้ว่าจะทักทายเขาแบบไหน หลังจากที่กลับมาที่โต๊ะแล้ว เพียงขวัญก็เอาแต่หันกลับไปยิ้มมองไปที่โต๊ะผู้ชายกลุ่มนั้น แน่นอนว่าฉันก็ต้องยากรู้ว่าเขาเป็นใคร "ขวัญ แกรู้จักผู้ชายเมื่อกี้ด้วยเหรอ" ฉันโน้มลงที่ข้างหูเพื่อถามเพื่อน สำหรับฉันที่นี่มันดังมาก "ก็ต้องรู้สิ พี่สิงหาเขาเป็นน้องรหัสพี่ชายฉัน ฉันเจอเขาตั้งแต่เรียนม.ปลาย ไม่คิดว่าจะได้มาเรียนที่เดียวกัน อย่าบอกนะว่าแกไม่รู้จักพี่สิงหา" เพียงขวัญทำหน้าบึ้งใส่ฉัน ผู้ชายที่ชื่อสิงหา...ฉันไม่รู้จัก ส่วนคำตอบของฉันก็แค่ส่ายหัวให้เพื่อน จนเพียงขวัญต้องตบไหล่ฉันโดยที่ฉันไม่รู้สาเหตุว่าทำไม "แกนี่มันเชยจริง ๆ พี่สิงหาเขาเป็นเดือนมหาลัยเราแกไม่รู้จักได้ยังไง" "เดือนมหาลัย" พอเพียงขวัญพูดแบบนั้นฉันก็อ๋อขึ้นมาทันที ก็ว่าหน้าตาคุ้น ๆ เหมือนเคยเจอที่ไหน แต่อย่างว่าจะเดือนจะดาวฉันก็ไม่ได้สนใจอยู่แล้ว ระหว่างที่เราสองคนกำลังนั่งคุยกัน เพื่อนของฉันอีกคนก็เดินกลับมาที่โต๊ะ ไอดิน ไอดินเป็นผู้ชายคนเดียวในกลุ่ม ตั้งแต่ที่อาจารย์ให้ทำรายงานร่วมกันเราสามคนก็ไปไหนมาไหนด้วยกันตลอด "แกสองคนไปห้องน้ำนานจังวะ" "เจอพี่สิงหาเดือนมหาลัยเราอยู่ ก็เลยเข้าไปทัก" "แกนี่มันบ้าผู้ชายจริง ๆ " ไอดินกับเพียงขวัญต่อประโยคกันไปมา ส่วนฉันก็คงชินแล้วเพราะมันไม่ใช่ครั้งแรก สองคนนี้ชอบแซะกันเป็นประจำ เวลาเดินทางเร็วมาก แป๊บเดียวจะเที่ยงคืนแล้วฉันเองก็รู้สึกอยากกลับ แต่เพียงขวัญกับไอดินท่าทางเขาสองคนยังสนุกอยู่ หากจะขัดจังหวะเพื่อนก็กลัวว่าจะหมดอารมณ์ ฉันเลยได้แต่นั่งรอ ไม่ต้องถามหรอกว่าฉันทำหน้าแบบไหน เซ็งนะสิ แต่เพียงขวัญก็คงจะเห็นสีหน้าของฉันแหละว่ามันบูดขนาดไหน ฉันเห็นเพื่อนสาวเท้ามาที่โต๊ะหลังจากไปวาดลวดลายส่ายสะโพก พอเพียงขวัญเดินมาถึงโต๊ะที่ฉันนั่ง ไอดินก็ตามมาด้วยเช่นกัน "แกอยากกลับหรือเปล่า" แน่นอนแหละว่าฉันพยักหน้า "งั้นเราก็กลับกันก็ได้ อีกอย่างนี่ก็ดึกแล้วด้วย" ได้ยินแบบนี้ใจชื้นขึ้นมานิดหนึ่ง ฉันอยากกลับตั้งนานแล้ว หากไม่โดนคะยั้นคะยอมาฉันไม่มีทางมาที่แบบนี้แน่ นอนดูพระเอกซีรีส์ยังดีกว่านี้ ระหว่างที่เราสามคนเดินออกมาจากร้าน เพื่อที่จะมุ่งหน้ามาที่รถเสียงแตรรถอีกคันก็ดังขึ้น ทำเอาเราสามคนต้องหันไปมอง "เพียงขวัญ จะกลับแล้วเหรอ" "ใช่ค่ะ" "แล้วกลับกันยังไง" ผู้ชายที่ลดกระจกลงมาถามก็คือ เดือนมหาลัย พี่สิงหา "เราจะกลับแท็กซี่ค่ะ คืนนี้ขวัญจะข้างที่ห้องเพื่อน" เขาคนนั้นเงียบ จากนั้นพี่เขาก็พูดกลับมาอีก "เอางี้พี่ไปส่งไหม ห้องอยู่ไหนไกลหรือเปล่า" เพียงขวัญดีใจจนยิ้มร่าส่วนฉันนะเหรอไม่อยากให้ใครไปส่งสักนิดเพราะไม่อยากเป็นบุญคุณ "ขวัญฉันว่าเรากลับเองก็ได้มั้งอีกอย่าง ไอดินก็มาด้วยก็คงไม่เป็นอะไรหรอก เกรงใจพี่เขา" ฉันพูดเท่านั้น เพียงขวัญก็เหมือนจะคิดตาม ทว่า.... "ไม่ต้องเกรงใจหรอกขึ้นมาเถอะเดี๋ยวไปส่ง!!"