Pumanhik si Lalaine na bagsak ang balikat at hilam ng luha ang mga mata. Marahan siyang napaupo sa kama. Natatakot na mawala si Adrian. Sa nakitang galit sa mga mata ng binata, alam niyang malabong mahalin pa siya nito. Kung bakit hindi niya magawang pawiin ang galit na iyon.
"Kaya mo pa ba, Lalaine? Kaya mo pa bang magkunwaring okay ka lang? Kaya mo pa bang ipagduldulan ang sarili mo sa taong hindi ka naman kayang mahalin?" piping usap niya sa sarili. Napahiga siya sa malambot niyang kama. Patagilid siyang pumwesto at kinuha ang isang unan. Niyakap iyon nang mahigpit habang nag-uunahang pumatak ang mga luha na siyang bumabasa roon.
"Kaya ko pa. Alam kong kakayanin ko pa. Mamahalin niya rin ako." Pagkumbinsi niya sa sarili. Gaya pa rin ng dati niyang ginagawa araw-araw. Kinukumbinsi ang
